1 Бо ўсякі першасвятар, з людзей абраны, для людзей ставіцца ў тым, што Божае, каб складаў дары і ахвяры за грахі,
2 каб мог спачуваць тым, што не ведаюць і заблукалі, бо ён і сам апанаваны нядужасцю,
3 і з-за яе ён павінен нейкім чынам як за народ, так і за сябе самога складаць ахвяры за грахі.
4 Ніхто сам сабе не возьме гэтай пашаны, але той, хто пакліканы Богам, як Аарон.
5 Так і Хрыстос не Сам Сябе ўславіў, каб стацца Першасвятаром, але Той, Які сказаў Яму: «Ты — Сын Мой, Я сёння нарадзіў Цябе»,
6 як у іншым [месцы] Ён кажа: «Ты — Святар навекі на ўзор Мэльхісэдэха».
7 Ён у дні цела Свайго моцным голасам і са слязамі прыносіў малітвы і просьбы Свае Таму, Які мог збавіць Яго ад смерці, і выслуханы быў дзеля Сваёй богаадданасці.
8 І вось, хоць быў Сынам, навучыўся з таго, што перацярпеў, паслухмянасці
9 і, выканаўшы [ўсё], стаўся для ўсіх паслухмяных Яму прычынай збаўлення вечнага,
10 названы Богам Першасвятаром на ўзор Мэльхісэдэха.
11 Пра Яго многа нам трэба было б гаварыць, але цяжка выказаць гэта, бо сталіся вы няздольнымі слухаць.
12 Адносна часу вы павінны б быць настаўнікамі, а вось вы зноў патрабуеце, каб хто вас вучыў пачаткам слоў Божых, і вы такія, што вам малако належыцца, а не цвёрдая страва.
13 Кожны з вас, хто корміцца малаком, несвядомы ў слове справядлівасці, бо ён — дзіцятка.
14 Для дарослых жа цвёрдая страва, для тых, хто праз ужыванне маюць спрактыкаваны розум, каб разабрацца, што добрае, а што благое.
