1 Маленне Майсея, чалавека Божага. Госпадзе, Ты стаўся нам прыстанішчам з пакалення ў пакаленне.
2 Перш чым паўсталі горы і нарадзілася зямля і сусвет, і спакон вякоў, і на век Ты — Бог.
3 Ты вяртаеш чалавека ў парахно і Ты сказаў: «Сыны чалавечыя, вярніцеся».
4 Бо тысяча гадоў перад вачамі Тваімі, як учарашні дзень, які прамінуў, і начная варта.
5 Ты аддаляеш іх, і стануць яны сном:
6 зранку — як трава, што прабіваецца, зранку цвіце і вырастае, вечарам вяне і ссыхае.
7 Бо мы марнеем ад гневу Твайго і ў абурэнні Тваім стурбаваліся.
8 Ты паставіў несправядлівасці нашыя перад вачамі Тваімі, цёмныя справы нашыя — у святле аблічча Твайго.
9 Бо ўсе нашы дні прамінаюць уў гневе Тваім, спыняюцца гады нашыя, быццам дыханне.
10 Колькасць нашых гадоў — семдзесят або, у здароўі, восемдзесят, а большая частка іх — праца і марнасць, бо хутка праходзяць, а мы адлятаем.
11 Хто зразумеў вялікасць Твайго гневу і сілу абурэння Твайго?
12 Навучы нас лічыць дні нашы так, каб прывялі мы сэрца да мудрасці.
13 Павярніся, Госпадзе, дакуль жа яшчэ? І будзь жа спагадны для сваіх паслугачоў.
14 Напоўні нас уранку міласэрнасцю Тваёй, і мы ўзрадуемся і пацешымся праз усе дні нашы.
15 Павесялі нас за тыя дні, у якія прыніжаў нас, за гады, калі мы бачылі ліха.
16 Хай адкрыецца слугам Тваім учынак Твой, а аздоба Твая — сынам іх.
17 Хай будзе велічнасць Госпада Бога нашага над намі, і справы рук нашых умацуй над намі, і справу рук нашых умацуй.
