1 Навука Этама Эзрахіта.
2 Ласкі Гасподнія буду навекі я славіць; з роду ды ў род буду праўду Тваю маімі вуснамі абвяшчаць.
3 Бо сказаў Ты: навекі ласка заснована будзе, — і на нябёсах Ты праўду Тваю ўгрунтаваў:
4 Я даў запавет Мой выбранцу Майму, пакляўся Давіду, рабу Майму:
5 навек забясьпечу насеньне тваё, збудую пасад твой із роду ды ў род. (Зэля)
6 І нябёсы славяць цуды Твае, Госпадзе, і вернасьць Тваю ў зграмаджэньні сьвятых.
7 Бо хто роўны Госпаду па-над аблокамі, хто спасярод сыноў Божых упадобіцца Госпаду,
8 Богу, што гэткі страшнй ў зграмаджэньні сьвятых, страшны для ўсіх, што Яго акружаюць?
9 Госпадзе, Божа сілаў нябесных! Хто гэткі магутны, як Ты, о Госпадзе? І праўда Твая навакол Цябе.
10 Ты над ярасьцяй мора пануеш, і калі хвалі яго ўздымаюцца, Ты іх сьцішаеш.
11 Ты растаптаў Эгіпт, быццам забітага; моцнай рукой Тваёй Ты ворагаў Тваіх расьцярушыў.
12 Тваё ёсьць неба й Твая зямля; сусьвет і ўсё, што яго напаўняе, стварыў Ты.
13 Поўнач і палудзень — Ты іх стварыў; Табор і Гэрмон радасна імя Тваё апяваюць.
14 Плячо Тваё поўнае сілы; рука Твая крэпкая, высака ўзьнята правіца Твая.
15 Справядлівасьць і правы суд — падваліны пасаду Твайго; ласкавасьць і праўда йдуць прад абліччам Тваім.
16 Шчасьлівы народ, які ведае трубны Твой кліч, што ходзе ў сьвятле аблічча Твайго, Госпадзе!
17 У іменьні Тваім весяляцца яны ўвесь дзень, і Тваёй справядлівасьцяй будуць узьнесены.
18 Бо Ты — краса іхняе сілы, і ласкай Тваёй высака ўзьняты наш рог.
19 Бо ад Госпада шчыт наш, і ад Сьвятога Ізраілявага цар наш.
20 Калісь Ты ў зьяве казаў да сьвятога Твайго: Я ўзлажыў дыадэму на волата, узвысіў выбранца з народу.
21 Адшукаў Я Давіда, раба Майго, сьвятым алеем Маім памазаў яго.
22 Заўсёды з ім будзе рука мая, і плячо Маё дасьць яму сілу.
23 Не пераможа вораг яго, і сын беззаконьня не асіліць яго.
24 Прад абліччам ягоным скрышу Я тых, што яго прыгнятаюць, і паражу ненавідзячых яго.
25 З ім будзе праўда й ласка Мая, і імем Маім высока ўзьнясецца рог яго.
26 Зроблю, што рука яго ляжа на мора й правіца яго — на рэках.
27 Будзе ён клікаць Мяне: Ты мой ацец, Ты мой Бог і скала збаўленьня майго!
28 Гэтак зроблю яго першаком, над царамі зямлі найвышэйшым.
29 Ласку Маю для яго навекі Я захаваю, і Мой запавет з ім астанецца верным.
30 І зроблю, што насеньне яго трываць будзе вечна, і пасад ягоны — пакуль неба істнуе.
31 Калі сыны яго кінуць закон Мой і ня будуць хадзіць водле запаведзяў Маіх,
32 калі паганьбяць уставы Маі і загадаў Маіх захоўваць ня будуць,
33 дык пакараю праступкі іх паліцай і ўдарамі іх беззаконьне,
34 але ласкі Маёй назад не вазьму і вернасьць Маю захаваю.
35 Не апаганю Я запавету Майго і не зьмяню таго, што выйшла із вуснаў Маіх.
36 Раз Я пакляўся сьвятасьцяй Маёю, ніколі не зманю Давіду.
37 Навекі будзе насеньне ягонае, і пасад ягоны, як сонца прада Мною.
38 Як месяц, будзе стаяць ён навекі, а сьведка ў аблоках — верны. (Зэля)
39 І ўсё-ж Ты цяпер адапхнуў і адрокся, разгневаўся на памазанца Твайго!
40 Ты пагардзіў запаветам з рабом Тваім, дыадэму яго паганьбіў і кінуў яё на зямлю.
41 Ты збурыў усе сьцены яго, усе замкі ягоныя ў руіну абярнуў.
42 Усе, што праходзілі міма, усе рабавалі яго; для суседзяў сваіх ён стаўся пасьмешышчам.
43 Ты даў перамогу правіцы тых, што ўціскаюць яго, і ўсіх ворагаў яго Ты усьцешыў.
44 Ты назад павярнуў джала мяча ягонага і не ўспамог яго ў барацьбе,
45 узяў ад яго бліск ягоны і пасад яго паваліў на зямлю.
46 Ты дні моладасьці скараціў яму, ганьбай ахутаў яго. (Зэля)
47 Дакуль, о Госпадзе, будзеш усьцяж Ты хавацца? як агонь, будзе гнеў Твой палаці?
48 Прыпомні, які век мой кароткі, якой марнасьцяй стварыў Ты ўсіх сыноў чалавечых!
49 Хто-ж із людзей мог-бы жыць ды ня ўгледзіў-бы сьмерці, хто-б вызваліў душу сваю ад бяздоньня сьмяротнага?
50 Дзе-ж, о Госпадзе, даўнейшыя ласкі Твае? Ты-ж кляўся Давіду праўдай Тваёю!
51 Прыпомні, о Госпадзе, ра-оў Тваіх ганьбу, што ў нутры я нашу ад усіх народаў магутных,
52 якою ворагі Твае зьневажаюць, о Госпадзе, якой зьневажаюць сьляды стоп памазанца Твайго!
53 Няхай будзе пахвалены Госпад навекі. Амін! Амін!
