1 Старшы — улюбленаму Гаю, каторага я люблю запраўды.
2 Умілаваны! Малюся, каб ты быў здароў і пасьпяваў ува ўсім, як пасьпявае душа твая.
3 Бо я дужа ўце́шыўся, калі прыйшлі браты і засьве́дчылі тваю праўду, як ты ходзіш у праўдзе.
4 Для мяне́ няма большай радасьці, як чуць, што дзе́ці мае́ ходзяць у праўдзе.
5 Улюблены! ты робіш ве́рнае, што робіш для братоў і для чужакоў,
6 якія засьве́дчылі перад царквою тваю любоў; ты добра зробіш, калі адправіш іх, як трэба дзеля Бога,
7 бо яны дзеля іме́ньня Яго пайшлі, ня ўзяўшы нічога ад паганаў.
8 Дык мы павінны прымаць гэтакіх, каб стацца супрацоўнікамі праўдзе.
9 Я напісаў царкве́; але Дыатрэф, што любіць у іх старшынстваваць, ня прымае нас.
10 Дзеля гэтага, калі я прыду, то напомню пра ўчынкі, якія ён робіць, абмаўляючы нас благімі словамі; і, не здаволіваючыся гэтым, і сам ня прымае братоў, і не дае хочучым ды выганяе з царквы.
11 Улюблены! не патурай ліху, але дабру. Хто робіць дабро, той ад Бога; а хто робіць зло, ня бачыў Бога.
12 Пра Зьмітра засьве́дчана ўсімі і самой праўдаю; сьве́дчым таксама і мы, і вы ве́даеце, што пасьве́дчаньне нашае праўдзівае.
13 Шмат ме́ў я пісаць; але не хачу пісаць да цябе́ чарніламі і трысьцінай,
14 але спадзяюся борзда пабачыць цябе́ і пагутарыць вуснамі ў вусны.
15 Мір табе́! Вітаюць цябе́ сябры; прывітай сяброў паіме́нна.
