1 Старшы — любоваму Ґаю, каторага я люблю запраўды.
2 Умілаваны! зычу, каб у вусім ты добра меўся і здаровы быў, таксама як душа твая добра маецца.
3 Бо я вельма ўсьцешыўся, як прышлі браты й пасьветчылі праўду тваю, як ты жывеш у праўдзе.
4 Імне няма большае радасьці, як чуць, што дзеці мае жывуць у праўдзе.
5 Умілаваны! верна робіш тым, што чыніш братом і падарожным,
6 Каторыя сьветчаць перад царквою празь міласьць тваю. Ты добра зробіш, калі адпусьціш іх, як годна ў Богу,
7 Бо дзеля Імені Ягонага яны пайшлі, ня ўзяўшы нічога ад паган.
8 Дык мы маем гасьцінна прыймаць таковых, каб быць супрацаўнямі праўды.
9 Я пісаў штось царкве, але Дыётрэф, каторы любе быць першым у іх, ня прыймае нас.
10 Затым, калі я прыйду, я прыпомню ўчынкі ягоныя, каторыя ён чыне, гукаючы на нас благія словы, і, ня маючы гэтага досыць, і сам ня прыймае братоў, і тых, што хацелі б, узьдзержуе й выганяе з царквы.
11 Умілаваны! не пераймай благога, але добрае. Хто робе дабро, тый з Бога; хто робе ліха, тый ня бачыў Бога.
12 Празь Зьмітру пасьветчана ўсімі і самою праўдаю; сьветчым таксама й мы, і вы ведаеце, што сьветчаньне наша праўдзіва.
13 Шмат я меў пісаць, але не хачу пісаць да цябе чэрняю й пяром,
14 А спадзяюся ўборзьдзе бачыць цябе, і будзем мужаваць вуснамі да вуснаў.
15 Супакой табе; паздаровай прыяцеляў, паздаровай прыяцеляў наймя.