1 Песьня над песьнямі Салямонава. О, калі б ён цалаваў мяне цалаваньням вуснаў сваіх! бо любосьць твая лепшая за віно;
2 Масьці твае прыемныя нюхаць, імя твае — вылітая масьць; за тое дзявушчыя любяць цябе.
3 Цягні мяне за сабою, пабяжым; павёў мяне кароль да пакояў сваіх; мы радавацца а цешыцца зь цябе будзем; успамінаем любосьць тваю болей як віно; пасьцівыя любяць цябе.
4 Чарнявая я, але харошая, дачкі ерузалімскія! як буданы кідарскія, як заслоны Салямонавы.
5 Не глядзіце на мяне, што я чарнявая, што загарэла ад сонца: сынове маці мае ўгневаліся на мяне, пастанавілі сьцерагчы вінішчы, свайго ж вінішча я не ўсьцерагла.
6 Скажы імне, любовы душою маёй: ідзе ты пасьвішся? ідзе супачываеш паўднём? чаму імне быці як аднэй, што круціцца памеж стадаў таварышаў тваіх?
7 Калі ня ведама тэ, найпазарнейшая із жанок, то йдзі сабе па сьлядох авец і пасьві казяняты свае ля сялібаў пастускіх.
8 Да жаробанькі свае ў цялежках фараонавых я прыраўнаў цябе, о прыяцелка мая!
9 Якія харошыя шчокі твае ў прыборах, шыя твая ў кралях.
10 Прыборы залатыя мы зробім табе із срэбнымі бодкамі.
11 Пакуль кароль узьлягае, нард мой выдаець пах свой.
12 Пучок міровы любовы мой у мяне, меж пелькаў маіх супачывае.
13 Гранка кіпра любовы мой у мяне, у вінішчах Енґедзкіх.
14 О, ты пазорная, прыяцелка мая, о, ты пазорная! вочы твае галубіныя.
15 О, ты пазорны, любовы мой, і прыемны! і пасьцеля наша — зяленіва;
16 Балькі дамоў нашых — кедры, шалёўкі нашы — кіпрысы.