1 Быў-жа між фарысэямі чалавек, ягоная імя Нікадэм, адзін з старшыняў юдэіскіх.
2 Гэты прыйшоў да Ісуса ўначы і сказаў Яму: Раббі, мы ведаем, што Ты вучыцель, прыйшоў ад Бога, бо ніхто ня можа чыніць гэтакіх цудаў, якія Ты чыніш, калі-б ня быў зь ім Бог.
3 І адказваючы, Ісус сказаў яму: запраўды, запраўды кажу табе: калі хто не народзіцца нанава, ня можа бачыць Гаспадарства Божага.
4 Нікадэм кажа Яму: як можа чалавек нарадзіцца, калі ён стары? Няужо-ж ён другі раз можа ўвайсьці ў чэрава маці свае і нарадзіцца?
5 Ісус адказаў: запраўды, запраўды кажу табе: калі хто не народзіцца з вады і Духа, ня можа увайсьці ў Гаспадарства Божае.
6 Тое, што народжана зь цела, ёсьць цела, а спароджанае з Духа, ёсьць Дух.
7 Ня дзівуйся, што Я сказаў табе: трэба вам нарадзіцца нанава.
8 Дух дыша, дзе хоча, і голас яго чуеш, але ня ведаен скуль прыходзіць і куды адыходзіць: гэтак здараецца з кажным нарожданым з Духа.
9 Адказваючы, Нікадэм сказаў Яму: як гэта можа быць?
10 Ісус адказаў яму і сказаў: ты вучыцель Ізраэляў і гэтага ня ведаеш?
11 Запраўды, запраўды кажу табе: мы кажам пра тое, што ведаем, і сьведчым пра тое, што бачылі, і вы сьведчаньня нашага ня прыймаеце.
12 Калі Я сказаў вам пра зямное, і вы ня верыце, дык як паверыце, калі буду гаварыць пра нябеснае?
13 І ніхто ня ўзыйшоў на неба, толькі Сын Чалавечы, што на небе, Каторы зь неба зыйшоў.
14 І як Майсей узьняў вужаку у пустыні, гэтак мусіць быць узьняты Сын Чалавечы,
15 Каб кажны, хто веруе ў Яго, не загінуў, але меў жыцьцё вечнае.
16 Гэтак бо палюбіў Бог сьвет, што аддаў Сына Свайго Адзінароднага, каб кажны, хто веруе ў яго, не загінуў, але меў жыцьцё вечнае.
17 Бо не паслаў Бог Сына Свайго ў сьвет, каб судзіць сьвет, але каб сьвет быў збаўленым празь Яго.
18 Той, хто веруе ў Яго, ня будзе асуджаны, а хто ня веруе, той ужо засуджаны, бо ня ўвераваў у імя Адзінароднага Сына Божага.
19 І суд выражаецца тым, што сьвятло прыйшло ў сьвет, але людзі болей упадабалі сабе цемру, чымся сьвятло, бо ўчынкі іхныя былі благія.
20 Кажны бо, хто робіць благое, ненавідзіць сьвятло і ня імкнецца да сьвятла, каб ня выявіліся учынкі ягоныя, бо яны благія.
21 Але той, хто чыніць праўду, імкнецца да сьвятла, каб відавочнымі сталіся ўчынкі ягоныя, бо яны ў Богу завяршыліся.
22 Пасьля гэтага прыйшоў Ісус і вучні Ягоныя ў зямлю юдэйскую; і там жыў зь імі і хрысьціў.
23 Ян гэтаксама хрысьціў у Эноне, недалёка ад Саліму, бо там было шмат вады; і яны прыходзілі туды і хрысьціліся.
24 Бо Яна яшчэ ня ўкінулі былі ў вязьніцу.
25 І ўзьнікла спрэчка паміж Янавымі вучнямі і Юдэямі адносна ачышчэньня.
26 І прыйшлі да Яна і сказалі яму: Раббі, Той, што быў з табою за Ерданам, пра Каторага сьведчыў ты, вось Ён хрысьціць, і ўсе ідуць да Яго.
27 Адказваючы, Ян сказаў: чалавек ня можа нічога атрымаць, калі ня будзе дадзена яму зь неба.
28 Вы самыя сьведкамі ў тым зьяўляецеся, што я сказаў: я ня Хрыстос, але я пасланы перад Ім.
29 Той, хто мае князёўну маладую, той князь малады, а князяў прыяцель, што стаіць і слухае яго, цешыцца радасьцяй з голасу князявага. Дык вось гэтая радасьць мая збылася.
30 Ён павінен расьці, а я малець.
31 Хто прыходзіць з вышыні, знаходзіцца вышой за ўсіх, а хто зь зямлі, той зямны і зь зямлі гаворыць. Хто зь неба прыходзіць, той вышэй за усіх.
32 І што Ён бачыў і чуў, аб тым і сьведчыць, і ніхто ня прыймае сьведчаньня Ягонага.
33 Хто-ж прыняў Ягонае сьведчаньне, той прыпячатаваў, што Бог ёсьць праўдзівы.
34 Бо той, каго паслаў Бог, гаворыць словы Божыя; бо-ж не дае Бог Духа пад меру.
35 Ацец любіць Сына і ўсё даў у руку Ягоную.
36 Хто веруе ў Сына, мае вечнае жыцьцё, а хто ў Сына ня веруе, ня ўбачыць жыцьця, але гнеў Божы прабываціме на ім.