1 Паўла ж, гледзячы адважна на раду, гаворыць: «Мужы браты! Да сённяшняга дня я жыў на віду Бога з заўсёды чыстым сумленнем».
2 Тады першасвятар Ананія загадаў тым, што пры ім стаялі, ударыць яго ў твар.
3 Дык Паўла сказаў яму: «Хай ударыць цябе Бог, сцяна падбеленая! Бо ты сеў мяне судзіць паводле закону, а загадваеш мяне біць насуперак закону».
4 А якія пры ім стаялі, сказалі: «Першасвятара Божага ты абражаеш?»
5 Сказаў Паўла: «Не ведаў, браты, што гэта першасвятар. Бо напісана: «Кіраўніка народа твайго не абражай».
6 І Паўла, ведаючы, што тут адна частка садуцэяў, а другая — фарызеяў, закрычаў перад радай: «Я — фарызей, мужы браты, і сын фарызееў! Стаю перад судом за надзею на ўваскрэсенне з мёртвых».
7 Калі гэта сказаў, узнялася звадка паміж фарызеямі і садуцэямі, і грамада раздзялілася.
8 Бо садуцэі кажуць, што няма ўваскрэсення, ані анёла, ані Духа, а фарызеі прызнаюць адно і другое.
9 І зрабіўся вялікі лямант, і, ускочыўшы, некаторыя кніжнікі з фарызейскага боку зацята крычалі: «Нічога благога ў гэтым чалавеку не знайшлі мы. Можа, сапраўды гаварыў да яго Дух або анёл».
10 І, калі дайшло да вялікага забурэння, трыбун, баючыся, каб яны самі не разарвалі Паўлу, загадаў жаўнерам сысці, і забраць яго ад іх, і завесці ў крэпасць.
11 У наступную ноч аб’яўляецца яму Госпад і гаворыць: «Будзь мужны! Трэба, каб ты і ў Рыме сведчыў пра Мяне падобным чынам, як у Ерузаліме».
12 А як настаў дзень, учынілі зборышча Юдэі і пакляліся, што не будуць есці і піць, пакуль не заб’юць Паўлу.
13 І было больш за сорак чалавек, што ўчынілі гэтакую прысягу.
14 Яны пайшлі да першасвятароў і старшыняў і сказалі: «Мы пакляліся клятваю нічога не браць у вусны, пакуль не заб’ём Паўлу.
15 Цяпер вы, разам з радай, паведаміце трыбуну, каб ён прывёў яго да вас, нібыта каб лепш даследаваць нешта пра яго, а мы гатовыя забіць яго перш, чым ён дойдзе».
16 Калі пра змову пачуў сын сястры Паўлы, прыйшоў ды ўвайшоў у крэпасць, і абвясціў пра гэта Паўлу.
17 Паўла ж, пазваўшы аднаго з сотнікаў, гаворыць: «Завядзі гэтага юнака да трыбуна, бо мае нешта яму паведаміць».
18 Дык той узяў яго з сабой, завёў да трыбуна і гаворыць: «Вязень Паўла пазваў мяне і папрасіў, каб я завёў да цябе гэтага юнака, які мае нешта табе сказаць».
19 Трыбун узяў яго за руку і, адышоўшы з ім на бок, запытаўся: «Што маеш мне сказаць?»
20 Ён сказаў: «Юдэі вырашылі прасіць цябе, каб заўтра прывёў Паўлу ў раду, нібыта каб лепш даследаваць нешта пра яго.
21 Ты, аднак, не вер ім, бо болей сарака з іх цікуе на яго. Яны пакляліся клятвай не есці і не піць, пакуль не заб’юць яго, і ўжо прыгатаваліся, чакаючы твайго дазволу».
22 Дык трыбун адпусціў юнака і загадаў, каб нікому не гаварыў тое, «што ты мне паведаміў».
23 І, паклікаўшы двух сотнікаў, сказаў: «Прыгатуйце дзвесце жаўнераў, каб ішлі ў Цэзарэю, а таксама семдзесят коннікаў, ды дзвесце дзіднікаў а трэцяй гадзіне ночы.
24 Прыгатуйце і жывёлу да язды, каб, пасадзіўшы Паўлу на яе, здаровага даставілі намесніку Фэліксу».
25 Напісаў прытым ліст такога зместу:
26 «Клаўдзій Лісій найдастойнейшаму намесніку Фэліксу — прывітанне.
27 Гэтага чалавека схапілі Юдэі і хацелі забіць. Я ж, паспяшаўшы з войскам, вырваў яго, даведаўшыся, што ён — Рымлянін.
28 Хочучы ведаць прычыну, дзеля якой яго вінавацілі, адвёў яго ў іх раду
29 і знайшоў, што вінавацяць яго ў спрэчных пытаннях іхняга закону, але ні ў якім злачынстве, вартым смерці або астрогу.
30 Калі ж мне паведамілі аб змове, што рыхтуецца супраць [гэтага] чалавека, я выслаў яго безадкладна да цябе, паведамляючы абвінаваўцам, каб выказваліся супраць яго перад табой».
31 Дык жаўнеры паводле загаду ўзялі Паўлу і ўночы прывялі яго ў Антыпатрыду.
32 Назаўтра, адправіўшы коннікаў, каб пайшлі разам з ім, самі вярнуліся ў крэпасць.
33 Тыя ж, калі прыбылі ў Цэзарэю, аддалі ліст намесніку, ды паставілі Паўлу перад ім.
34 А ён, прачытаўшы, спытаў, з якой ён правінцыі. Калі ж даведаўся, што з Цыліцыі,
35 сказаў: «Выслухаю цябе, калі прыбудуць твае абвінаваўцы». І загадаў пільнаваць яго ў прэторыі Ірада.