1 І былі ў Антыёхіі, у царкве, прарокі і настаўнікі: Барнаба і Сімон, званы Нігер, Люцый Цырэнеец і Манаэн, які гадаваўся разам з Ірадам тэтрархам, ды Савел.
2 І, калі яны адпраўлялі службу Госпадаву і посцілі, сказаў Дух Святы: «Вылучыце мне Барнабу і Савела на дзейнасць, на якую Я іх паклікаў».
3 Тады з постам і малітваю, усклаўшы на іx рукі, адпусцілі іх.
4 І яны, выпраўленыя Духам Святым, накіраваліся ў Сэлеўцыю, а адтуль паплылі па моры на Кіпр.
5 І, калі прыбылі ў Саламіну, прапаведавалі слова Божае ў сінагогах Юдэйскіх. Мелі ж яны Яна ў дапамогу.
6 І, праходзячы праз увесь востраў, дайшлі да Пафы. Там напаткалі аднаго чараўніка, фальшывага Юдэйскага прарока, якому імя Барысус.
7 Ён быў пры праконсуле Сергіі Паўлу, чалавеку разважным. Ён, паклікаўшы Барнабу і Савела, хацеў паслухаць слова Божае.
8 Але працівіўся ім Элімас, чараўнік, так бо тлумачыцца імя яго, намагаючыся праконсула адвярнуць ад веры.
9 Тады Савел, які таксама Паўла, напоўнены Духам Святым, паглядзеў на яго пільна
10 і сказаў: «О ты, сын д’ябла, поўны ўсякага ашуканства ды ўсякай крывадушнасці, вораг усякай справядлівасці! Ці не перастанеш ты заварочваць простых дарог Госпадавых?
11 Вось жа, цяпер рука Госпадава на табе; і будзеш сляпы, і нейкі час не будзеш бачыць сонца». І зараз жа найшла на яго слепата і цемра, і ён, ходзячы кругом, шукаў, хто б даў яму руку.
12 Тады, убачыўшы, што здарылася, праконсул уверыў, здзіўлены навукай Госпадавай.
13 Адплыўшы з Пафы, тыя, што былі з Паўлам, прыбылі ў Пэргэ ў Памфіліі, а Ян вярнуўся ў Ерузалім, адышоўшы ад іх.
14 Яны ж, ідучы далей, прайшлі Пэргэ, і дайшлі да Антыёхіі Пісідскай, і ў суботу ўвайшлі ў сінагогу, і там паселі.
15 Па прачытанні закону і прарокаў начальнікі сінагогі паслалі да іх, кажучы: «Калі маеце, мужы браты, нейкае слова заахвоты для народа, прамоўце!»
16 Тады падняўся Паўла і, даўшы знак рукою маўчаць, гаворыць: «Слухайце, мужы Ізраэльскія ды тыя, што баіцеся Бога!
17 Бог гэтага народа Ізраэльскага выбраў нашых бацькоў ды ўзвысіў народ, калі былі жыхарамі зямлі Егіпецкай, і магутнаю рукою вывеў іх з яе.
18 І каля сарака гадоў зносіў цярпліва іх нараканні ў пустыні.
19 Ды, выгубіўшы сем народаў у зямлі Ханаан, жэрабем падзяліў зямлю ім
20 меней-болей праз чатырыста пяцьдзесят гадоў. Потым даў ім суддзяў аж да прарока Самуэля.
21 І, калі пазней прасілі цара, даў ім Бог Савула, сына Ціса, мужа з пакалення Бэньяміна, на сорак гадоў.
22 А калі яго адкінуў, паставіў ім царом Давіда, пра якога даючы сведчанне, сказаў: «Знайшоў Я Давіда, сына Есэя, мужа па сэрцы Маім, які ва ўсім выканае волю Маю».
23 З яго патомства, паводле абяцання, Бог падняў для Ізраэля Збаўцу Ісуса,
24 перад прыходам Якога Ян прапаведаваў хрост навяртання ўсяму народу Ізраэля.
25 А пад канец свайго шляху Ян казаў: «Кім вы мяне лічыце? Гэта не я; але вось пасля мяне ідзе Той, Якому я не варты развязаць сандаляў на нагах».
26 Мужы браты, сыны роду Абрагама і тыя паміж вас, што баяцца Бога! Нам паслана слова збаўлення гэтага.
27 Жыxары Ерузаліма ды іх начальнікі не прызналі Яго ды, асуджаючы Яго, здзейснілі прадказанні прарокаў, чытаныя кожную суботу,
28 і, не знаходзячы ў Ім ніякай віны, вартай смерці, дамагаліся ад Пілата, каб Яго забіць.
29 А калі выканалі ўсё, што пра Яго было напісана, зняўшы Яго з крыжа, паклалі ў магілу.
30 Але Бог уваскрасіў Яго з мёртвых,
31 і Ён паказваўся многа дзён тым, што з Ім разам прыйшлі з Галілеі ў Ерузалім; яны цяпер сведкі Яго перад народам.
32 І мы абвяшчаем вам гэтую добрую вестку, што абяцанне, дадзенае бацькам,
33 Бог выканаў адносна нас, іх сыноў, уваскрашаючы нам Ісуса, як напісана ў другім псалме: «Ты — Сын Мой. Я сёння нарадзіў Цябе».
34 А што Яго ўваскрасіў з мёртвых і што Ён не абернецца больш у спарахненне, так сказаў: «Выканаю для вас святыя абяцанні Давіду».
35 І ў іншым месцы кажа: «Не дасі Святому Твайму ўбачыць парахненне».
36 Бо Давід, паслужыўшы свайму пакаленню, заснуў з волі Божай і быў пахаваны пры сваіх бацьках, і ўбачыў парахненне.
37 Але Той, Каго Бог уваскрасіў, не бачыў парахнення.
38 Мужы браты, хай будзе вам ведама, што абвяшчаецца вам адпушчэнне грахоў праз Яго; ад усіх, ад якіх не змаглі вы апраўдацца ў законе Майсея,
39 у Ім кожны, хто ўверыць, апраўдаецца.
40 Дык глядзіце, каб не здзейснілася, што сказана прарокамі:
41 «Глядзіце вы, пагарджаючыя, дзівуйцеся ды адыдзіцеся, бо я выконваю ў дні вашыя тое, ува што ніхто не паверыць, калі вам хтосьці аб ім гаварыў».
42 Калі ж яны выходзілі, прасілі іх, каб яны ў наступную суботу гаварылі тыя самыя словы.
43 А як разышлася сінагога, многа Юдэяў і пабожных празелітаў праводзілі Паўлу і Барнабу, якія заклікалі іх да трывання ў ласцы Божай.
44 А ў наступную суботу амаль увесь горад сышоўся слухаць слова Божае.
45 Калі ж Юдэі ўбачылі натоўпы, ахапіла іх зайздрасць, і, блюзнячы, пярэчылі таму, чаму навучаў Паўла.
46 Тады Паўла і Барнаба сказалі адважна: «Першым вам належала прапаведаваць слова Божае, але, калі вы яго адкідваеце ды самі сябе лічыце за нягодных жыцця вечнага, вось, мы звернемся да паганаў.
47 Бо гэтак загадаў нам Госпад: «Устанаўляю Я цябе святлом для паганаў, каб быў Ты збаўленнем аж па край зямлі».
48 Пагане ж, чуючы гэта, цешыліся ды славілі слова Госпадава, і ўсе, прызначаныя да жыцця вечнага, уверылі.
49 І слова Госпадава разносілася па ўсім краі.
50 Тым часам Юдэі падбурылі пабожных і паважаных жанчын ды першых грамадзян і ўчынілі пераследаванне Паўлы і Барнабы, ды выкінулі іх са сваіх межаў.
51 А яны, абтросшы на іх пыл ад ног, пайшлі ў Іконію.
52 Вучні ж былі поўныя радасці і Духа Святога.