1 І казаў: «Сапраўды кажу вам: некаторыя, што стаяць тут, не пакаштуюць смерці, перш чым не ўбачаць, як Валадарства Божае прыйшло ў магутнасці».
2 І праз шэсць дзён Ісус бярэ Пётру, і Якуба, і Яна і вядзе іх адных на высокую гару. І перамяніўся перад імі.
3 Адзенне Яго заззяла і стала белым, як снег, як на зямлі бялільшчык выбеліць не зможа.
4 І з’явіўся ім Ілля з Майсеем, і гаварылі з Ісусам.
5 І, кажучы, гаворыць Пётра Ісусу: «Рабі, добра нам тут быць, зробім тры палаткі: Табе адну, і Майсею адну, і Іллі адну».
6 Бо сам не ведаў, што гаворыць, бо надта быў спалоханы.
7 І з’явілася воблака, засланяючае іх, ды голас выйшаў з воблака: «Гэта Сын Мой улюбёны, Яго слухайце!»
8 І яны, зараз жа паглядзеўшы навокал, апрача Ісуса, нікога больш не бачылі каля сябе.
9 І, калі сыходзілі з гары, загадаў ім Ён, каб нікому не расказвалі, што бачылі, пакуль Сын Чалавечы не ўваскрэсне.
10 І яны стрымалі слова, толькі між сабой разважалі, што гэта значыць: «уваскрэснуць».
11 Дык пыталі Ісуса: «Чаму гэта фарысеі і кніжнікі кажуць, што трэба, каб перш прыйшоў Ілля?»
12 А Ён гаворыць ім: «Ілля, калі прыйдзе перш, направіць усё; і, як напісана аб Сыне Чалавечым, будзе шмат цярпець, і будзе пагарджаны.
13 Але Я вам кажу: і Ілля прыйшоў, і з ім зрабілі, як хацелі, як аб ім напісана».
14 І, вяртаючыся да вучняў, убачылі вакол іх вялікі натоўп кніжнікаў, што спрачаліся з імі.
15 І адразу, бачачы Ісуса, увесь народ здзівіўся і, падбягаючы, вітаў Яго.
16 І спытаўся ў іх: «Пра што спрачаецеся між сабой?»
17 І нехта з натоўпу адказаў: «Настаўнік, я прывёў да Цябе сына майго, які мае духа нямога.
18 І ён, дзе толькі наваліцца на яго, кідае яго, так што пеніцца ён і скрыгіча зубамі ды пруцянее. Дык прасіў я вучняў Тваіх, каб яго выгналі, але яны не змаглі».
19 Ён жа, адказваючы ім, кажа: «О род няверны, як доўга буду Я між вамі? Як доўга буду вас цярпець? Прынясіце яго да Мяне».
20 І прынеслі яго да Яго. І калі ўбачыў Яго, зараз жа дух пачаў ім тузаць ды, кінуўшы на зямлю, качаў яго, выціскаючы пену.
21 І запытаўся ў бацькі: «Як даўно яму гэта прычынілася?» А ён сказаў: «Ад дзяцінства;
22 і часта кідаў яго нават у агонь і ў ваду, каб яго загубіць, але, калі можаш, ратуй нас, злітуйся над намі».
23 А Ісус гаворыць яму: «Калі можаш! Усё магчыма таму, хто верыць».
24 Тады бацька хлопчыка, плачучы, гаварыў уголас: «Веру, [Госпадзе,] дапамажы майму недавер’ю».
25 І, калі Ісус убачыў, што збягаецца натоўп людзей, забараніў нячыстаму духу, кажучы яму: «Дух глухі і нямы! Я загадваю табе: выйдзі з яго і больш не ўваходзь у яго».
26 І той, крычучы і моцна тузаючы ім, выйшаў з яго; і ён зрабіўся як мёртвы, так што многія гаварылі: «Ён памёр».
27 Ісус жа, узяўшы яго за руку, падняў яго, і ён устаў.
28 І, калі Ісус вярнуўся дамоў, вучні Яго ўжо адзін на адзін пыталіся ў Яго: «Чаму мы не змаглі яго выгнаць?»
29 І Ён сказаў ім: «Гэты род ніяк не можа выйсці, акрамя як праз [пост і] малітву».
30 І, выйшаўшы адтуль, праходзілі праз Галілею; і Ён не хацеў, каб хто пра гэта ведаў.
31 Бо навучаў вучняў Сваіх і казаў ім: «Сын Чалавечы будзе выдадзены ў рукі людзей, і яны заб’юць Яго, але, забіты, Ён праз тры дні ўваскрэсне».
32 Ды яны слоў гэтых не разумелі і баяліся Яго пытацца.
33 І прыбылі ў Кафарнаўм. І, калі былі ў доме, спытаў Ён іх: «Аб чым вы ў дарозе разважалі?»
34 Але яны маўчалі, бо ў дарозе спрачаліся між сабой, хто з іх большы.
35 І Ісус, сеўшы, паклікаў дванаццаць, і гаворыць ім: «Калі хто хоча быць першым, будзь з усіх апошнім ды ўсіх паслугачом».
36 І, узяўшы дзіця, паставіў яго між імі, і прытуліў яго, і сказаў ім:
37 «Калі хто ў імя Маё прыме адно з такіх дзяцей, Мяне прымае, а хто Мяне прыме, той не Мяне прымае, але Таго, Хто Мяне паслаў».
38 Сказаў Яму Ян: «Настаўнік, мы бачылі некага, які ў імя Тваё выганяў дэманаў, і мы забаранілі яму, бо ён не ходзіць з намі».
39 Ісус жа гаворыць: «Не забараняйце яму, бо ніхто, хто чыніць цуды ў імя Маё, не можа зараз жа блага гаварыць пра Мяне.
40 Бо хто не супраць нас, той за нас.
41 Бо хто падасць вам кубак вады ў імя Маё, таму што вы — Хрыстовы, сапраўды кажу вам: не страціць узнагароды сваёй.
42 А хто згоршыць аднаго з гэтых малых, што вераць у Мяне, такому лепш было б, каб прычапілі жоран млынавы на шыю яго і кінулі ў мора.
43 І, калі рука твая горшыць цябе, адсячы яе. Бо лепш табе калекаю ўвайсці ў жыццё, чым, маючы абедзве рукі, пайсці ў пекла, у агонь нязгасны
44 [, дзе чарвяк іх не памірае і агонь не згасае].
45 І калі нага твая згаршае цябе, адсячы яе. Лепш табе кульгаваму ўвайсці ў жыццё, чым, маючы абедзве нагі, быць укінутым у пекла
46 [, дзе чарвяк іх не памірае і агонь не згасае].
47 І калі вока тваё горшыць цябе, выдзяры яго, бо лепш табе ўвайсці ў Валадарства Божае аднавокім, чым, маючы двое вачэй, быць укінутым у пекла,
48 дзе чарвяк іх не памірае ды агонь не згасае.
49 Бо кожны агнём будзе пасолены [, і ўсякая ахвяра соллю пасоліцца].
50 Соль добрая, а калі соль звятрэе, дык чым яе прысаліць? Майце ў сабе соль і спакой майце між сабою».
