1 χ̅υ̅ ουν αποθανοντοϲ υπερ υμων ϲαρκι και υμειϲ την αυτην εννοιαν οπλιϲαϲθε οτι ο παθων ϲαρκι πεπαυται αμαρτιαϲ
2 ειϲ το μηκετι ανθρωπον επιθυμιαιϲ αλλα θεληματι ανθρωπου τον επιλοιπο̅ εν ϲαρκι βιωϲαι χρονον
3 αρκετοϲ γαρ υμιν ο παρεληλυθοϲ χρονοϲ το βουλημα των εθνων κατιργαϲθε πορευμενουϲ εν αϲελγιαιϲ επιθυμιαιϲ οινοφρυγιαιϲ κωμοιϲ ποτοιϲ και αθεμιτοιϲ ειδωλολατριαιϲ
4 εν ω ξενιζονται μη ϲυ̅τρεχοντων υμω̅ ειϲ την αυτην τηϲ αϲωτιαϲ αναχυϲι̅ και βλαϲφημουϲι̅
5 {οι}[3] ετοιμωϲ εχοντι κριναι ζωνταϲ και νεκρουϲ
6 ειϲ τουτο γαρ και νεκροιϲ ευηγγελιϲθη ινα κριθωϲι μεν κατα ανθρωπουϲ ϲαρκι ζωϲι δε κατα θ̅ν̅ π̅ν̅ι̅
7 παντων δε το τελοϲ ηγγικεν ϲωφρονηϲατε ουν νηψατε ειϲ προϲευχαϲ
8 προ παντων την ειϲ εαυτουϲ αγαπην εκτενη εχο̅τεϲ οτι αγαπη καλυψει πληθοϲ αμαρτιων
9 φιλοξενοι ειϲ αλληλουϲ ανευ γογγυϲμου
10 εκαϲτοϲ καθωϲ ελαβεν χαριϲμα ειϲ εαυτουϲ αυτο διακονουντεϲ ωϲ καλοι οικονομοι ποικιληϲ χαριτοϲ θ̅υ̅
11 ει τιϲ λαλει ωϲ λογια θ̅υ̅ ει τιϲ διακονει ωϲ εξ ιϲχυοϲ ηϲ χορηγει ο θ̅ϲ̅ ινα εν παϲι̅ δοξαζητε ο θ̅ϲ̅ δια ι̅υ̅ χ̅υ̅ ω εϲτιν η δοξα και το κρατοϲ ειϲ τουϲ αιωναϲ τω̅ αιωνων αμην
12 αγαπητοι μη ξενιζεϲθε τη εν υμιν πυρωϲει προϲ πιραϲμον υμιν γινομενη ωϲ ξενου υμιν ϲυμβαινοντοϲ
13 αλλα καθο κοινωνειτε τοιϲ του χ̅υ̅ παθημαϲιν χαιρετε ινα και ε̅ τη αποκαλυψει τηϲ δοξηϲ αυτου χαρητε αγαλλιωμενοι
14 ει ονιδιζεϲθαι ονοματι χ̅υ̅ μακαριοι οτι το τηϲ δοξηϲ και τηϲ δυναμεωϲ αυτου και το του θ̅υ̅ π̅ν̅α̅ εφ υμαϲ αναπαυεται
15 μη γαρ τιϲ υμων παϲχετω ωϲ φονευϲ η κλεπτηϲ η κακοποιοϲ η ωϲ αλλοτριεπιϲκοποϲ
16 ει δε ωϲ χρηϲτιανοϲ μη εϲχυνεϲθω δοξαζετω δε τον θ̅ν̅ εν τω ονοματι τουτω
17 οτι καιροϲ του αρξαϲθαι το κριμα απο του οικου του θ̅υ̅ ει δε πρωτον αφ υμων τι το τελοϲ των απιθου̅των τω {λογω}[4] του θ̅υ̅ ευαγγελιω
18 και ει ο δικαιοϲ μολιϲ ϲωζεται ο αϲεβηϲ και ο αμαρτωλοϲ που φανειτε
19 ωϲτε και οι παϲχοντεϲ κατα το θελημα του θ̅υ̅ πιϲτω κτιϲτη παρατιθεϲθωϲαν ταϲ ψυχαϲ αυτων εν αγαθοποιια