1 І адказваў Ёў і сказаў;
2 а ўжо ж такі, толькі вы людзі, і з вамі памрэ мудрасьць!
3 І ў мяне ёсьць сэрца, як у вас; ня ніжэйшы я за вас; і хто ня ведае таго самага.
4 Пасьмешышчам зрабіўся я свайму сябру, я, хто заклікаў Бога, і каму Ён адказваў, пасьмешышчам — чалавек праведны, беспахібны.
5 Так, на думку таго, хто сядзіць у спакоі, пагарды вартая паходня, падрыхтаваная таму, чые ногі спатыкаюцца.
6 Спакойныя намёты ў рабаўнікоў і бясьпечныя ў тых, што дражняць Бога, што быццам Бога носяць на руках сваіх.
7 А ўжо ж такі: спытайся ў быдла, і навучаць цябе, — у птушкі нябеснай, і абвесьціць табе;
8 альбо пагутары зь зямлёю, і наставіць цябе, і скажуць табе рыбы марскія.
9 Хто ва ўсім гэтым ня ўведае, што рука Госпада стварыла гэта.
10 У Ягонай руцэ душа ўсяго жывога і дух усякі чалавечай плоці.
11 Ці ж ня вуха разьбірае словы, і ці не язык распазнае смак ежы?
12 У старцах — мудрасьць, і ў даўгавечных — розум.
13 У Яго мудрасьць і сіла; Ягоныя рада і розум.
14 Што Ён разбурыць, тое не адбудзецца; каго Ён увязьніць, той ня вызваліцца.
15 Спыніць воды, і ўсё ўсохне; пусьціць іх, і пераўтвораць зямлю.
16 У Яго магутнасьць і мудрасьць, прад Ім той, хто заблытвае і ўводзіць у аблуду.
17 Ён прыводзіць дарадцаў да неабдуманасьці і судзьдзяў робіць дурнымі.
18 Ён вызваляе з повязяў цароў і поясам абвязвае сьцёгны ім;
19 князёў пазбаўляе годнасьці і кідае ніцма адважных;
20 адбірае мову ў красамоўных і старцаў пазбаўляе глузду;
21 пакрывае сорамам знакамітых і сілу ў магутаў паслабляе;
22 адчыняе глыбокае зь сярэдзіны цемры і выводзіць на сьвятло цень сьмяротны;
23 памнажае народы і вынішчае іх; расьсявае народы і зьбірае іх;
24 адбірае розум у старэйшынаў народу зямлі і пакідае іх блукаць у пустыні, дзе няма дарогі;
25 вобмацкам ходзяць яны ў цемры без сьвятла і хістаюцца, як п’яныя.