1 Тады звярнуўся Ісус да людзей і да вучняў Сваіх,
2 кажучы: «На пасадзе Майсеевым заселі кніжнікі і фарызеі.
3 Дык усё, што яны вам скажуць, рабіце і захоўвайце, але паводле ўчынкаў іх не рабіце; бо яны вучаць, а не робяць.
4 Бо яны вяжуць цяжкія і непасільныя бярэмі ды ўскладаюць на плечы людзей, а самі і пальцам сваім не хочуць іх зрушыць.
5 Яны робяць усе свае справы, каб людзі іх бачылі: пашыраюць філактэрыі свае і павялічваюць махры адзення свайго,
6 яны любяць першыя месцы за абедам і першыя лаўкі ў сінагогах,
7 і прывітанні на рынку, ды каб іх людзі называлі: «Раббі».
8 Вы ж не называйце сябе раббі, бо Настаўнік ваш адзін, а вы ўсе — браты.
9 Ані айцом сабе не называйце нікога на зямлі, бо адзін Айцец ваш, нябесны.
10 Ані настаўнікамі не называйце сябе, бо адзін ваш Настаўнік — Хрыстос.
11 Хто большы з вас, будзе вашым слугой.
12 Бо хто сябе ўзвышае, той будзе прыніжаны, а хто сябе прыніжае, будзе ўзвышаны.
13 Гора вам, кніжнікі і фарызеі, крывадушнікі, што зачыняеце Валадарства Нябеснае перад людзьмі. Вы і самі не ўваходзіце, і тым, што ўваходзяць, не дазваляеце ўвайсці. (14)
15 Гора вам, кніжнікі і фарызеі, крывадушнікі, што аб’язджаеце мора і сушу, каб зрабіць хоць аднаго празелітам. А калі ім станецца, вы робіце яго сынам пекла, удвая горшым за сябе.
16 Гора вам, сляпыя правадыры, што кажаце: «Хто прысягае святыняй, гэта нічога, а калі хто прысягае золатам святыні, той вінаваты».
17 Неразумныя і сляпыя! Што ж большае: золата ці святыня, якая ўсвячае золата?
18 І: «Хто прысягае алтаром, гэта нічога, а хто прысягае ахвярай, што на ім, той вінаваты».
19 Сляпыя! Што ж большае: ахвяра ці алтар, які асвячае ахвяру?
20 Дык вось, хто прысягае алтаром, прысягае ім ды ўсім, што на ім.
21 І хто прысягае святыняй, той прысягае ёй ды Тым, Хто ў ёй самой жыве.
22 А хто прысягае небам, прысягае пасадам Божым і Тым, Хто сядзіць на ім.
23 Гора вам, кніжнікі і фарызеі, крывадушнікі, што бераце дзесяціну з мяты, кропу і кмену, а не звярнулі ўвагі на тое, што важнейшае ў законе: суд, міласэрнасць і веру. Гэта належала зрабіць, і таго не пакідаць.
24 Сляпыя правадыры, што працэджваеце камара, а праглынаеце вярблюда!
25 Гора вам, кніжнікі і фарызеі, крывадушнікі, бо абмываеце тое, што звонку чары і місы, а ўнутры поўныя здзерства ды нячыстасці.
26 Фарызей сляпы! Ачысці перш знутры чару і місу, каб і тое, што звонку, стала чыстым.
27 Гора вам, кніжнікі і фарызеі, крывадушнікі, бо вы падобныя да магіл пабеленых, што звонку выглядаюць прыгожымі, а ўнутры поўныя касцей мёртвых і ўсякай брыдоты.
28 Так і вы звонку здаецеся людзям справядлівымі, а ўнутры поўныя крывадушнасці і беззаконня.
29 Гора вам, кніжнікі і фарызеі, крывадушнікі, што будуеце магілы прарокам і аздабляеце помнікі справядлівым,
30 і кажаце: «Каб мы жылі ў дні бацькоў нашых, не былі б саўдзельнікамі іх [у праліванні] крыві прарокаў».
31 І так вы самі сведчыце, што вы — сыны тых, што забілі прарокаў.
32 І вы дапаўняеце мерку бацькоў вашых.
33 Змеі, гадзючыя вырадкі! Як жа вы пазбегнеце пякельнага прысуда?
34 Таму вось Я пасылаю да вас прарокаў, і мудрых, і кніжнікаў, і адных з іх вы заб’еце, і ўкрыжуеце, а іншых будзеце бічаваць у сінагогах вашых, ды будзеце гнаць іх з горада ў горад,
35 аж спадзе на вас уся кроў справядлівых, што разлітая па зямлі, ад крыві справядлівага Абэля аж да крыві Захарыі, сына Барахіі, якога вы забілі між святыняй і алтаром.
36 Сапраўды кажу вам: спадзе гэта ўсё на пакаленне гэтае.
37 Ерузалім, Ерузалім, што забіваеш прарокаў ды камянуеш тых, якія да цябе пасланы. Колькі разоў хацеў Я сабраць сыноў тваіх, як кураводка збірае пісклянят сваіх пад крылы, а ты не захацеў.
38 Вось, застаецца вам дом ваш пусты.
39 Бо кажу вам: Не ўбачыце Мяне датуль, пакуль не скажаце: «Блаславёны, Хто прыходзіць у імя Госпада».