Неемия, 13 глава — Біблія беларуская ў перакладзе Сёмухі + Библия под редакцией Кулакова

У той дзень чытана было з кнігі Майсеевай уголас народу і знойдзена напісанае ў ёй: Аманіцянін і Маавіцянін ня можа ўвайсьці ў супольства Божае вавек,

В тот день при всем народе читали свиток Закона Моисеева, и там было написано, что ни аммонитянин, ни моавитянин вовек не войдут в общину Божию,

бо яны ня сустрэлі сыноў Ізраіля з хлебам і вадою і нанялі супроць Яго Валаама, каб праклясьці яго, але Бог наш абярнуў праклён у дабраславеньне.

потому что не встретили они израильтян хлебом и водой, а призвали Валаама проклинать их, — но Бог наш обратил проклятия в благословения.[1]

Пачуўшы гэты закон, яны аддзялілі ўсё іншапляменнае ад Ізраіля.

Услышав Закон, израильтяне[2] отделили всех иноплеменников от общины Израиля.

А найперш сьвятар Эльяшыў, прыстаўлены да пакояў пры доме Бога нашага, блізкі сваяк Товіі,

А до этого священник Эльяшив, родственник[3] Товии, приставленный к комнатам в Храме Бога нашего,

падрыхтаваў яму вялікі пакой, у які раней клалі хлебнае прынашэньне, ладан і посуд, і дзесяціны хлеба, віна і алею, вызначаныя законам лявітам, сьпевакам і брамнікам, і прынашэньні сьвятарам.

отвел Товии большую комнату, куда прежде складывали хлебные дары, благовония, утварь, десятину зерном, молодым вином и оливковым маслом, по закону причитавшуюся левитам, певцам и привратникам, а также приношения священникам.

Калі ўсё гэта адбывалася, я ня быў у Ерусаліме, бо ў дваццаць другім годзе Вавілонскага цара Артаксэркса я хадзіў да цара, і празь некалькі дзён зноў выпрасіўся ў цара.

Когда всё это происходило, меня не было в Иерусалиме, так как в тридцать второй год правления Артаксеркса[4] я отправился к царю в Вавилон. Некоторое время спустя, отпросившись у царя,

Калі я прыйшоў у Ерусалім і даведаўся пра благую справу, якую ўчыніў Эльяшыў, падрыхтаваўшы Товію пакой на дварах дома Божага,

я вернулся в Иерусалим. Я увидел, как скверно поступил Эльяшив, отведя Товии комнату во дворах Храма Божьего,

тады мне было вельмі непрыемна, і я выкінуў усе хатнія рэчы Товіі прэч з пакоя

это вовсе не понравилось мне, и я выбросил домашние вещи Товии вон из хранилища.

і сказаў, каб ачысьцілі пакоі, і загадаў зноў унесьці туды посуд дома Божага, хлебнае прынашэньне і ладан.

По моему приказу совершили очищение этой комнаты, и я вернул туда утварь Храма Божьего, хлебные дары и благовония.

Яшчэ даведаўся я, што лявіты і сьпевакі, якія рабілі сваю справу, разьбегліся, кожны на сваё поле.

Мне сообщили, что левитам не выдается их часть, что левиты и певцы, совершавшие служение, были вынуждены вернуться[5] на свои земельные участки.

І зрабіў за гэта вымову начальнікам і сказаў: навошта пакінуты намі дом Божы? І я сабраў іх і паставіў іх на месца іхняе.

Я призвал к ответу начальников за то, что они оставили Храм Божий в запустении, и вернул всех на их места.

І ўсе Юдэі пачалі прыносіць дзесяціны хлеба, віна і алею ў кладоўкі.

Все иудеи стали приносить в хранилища десятину зерном, молодым вином и оливковым маслом.

І прыставіў я да кладовак Шэлэмію сьвятара і Садока кніжніка і Фэдаю зь лявітаў, і пры іх Ханана, сына Закхура, сына Мэтаніі, бо яны лічыліся вернымі. І на іх ускладзена раздаваць часткі братам сваім.

Над кладовыми я поставил священника Шелемью, писца Цадока и левита Педаю, а в помощь им дал Ханана, сына Заккура, сына Маттаньи. Это были надежные люди,[6] они распределяли всё принесенное среди собратьев.

Спамяні мяне за гэта, Божа мой, і ня згладзь руплівых дзеяў маіх, якія я рабіў дзеля дому Бога майго і дзеля служэньня пры ім!

Помяни меня, Боже мой, за это, не сотри из памяти всего, что я усердно делал на благо Храму Божьему и служению в нем!

У тыя дні я ўбачыў у Юдэі, што ў суботу топчуць чавілы, возяць снапы і наўючваюць аслоў віном, вінаградам, смоквамі і ўсялякім грузам, і вязуць у суботні дзень у Ерусалім. І я строга выгаварыў ім таго ж самага дня, калі яны прадавалі страўнае.

Когда я заметил, что в Иудее в субботу давят виноград, грузят на ослов зерно, вино, виноград, смоквы и прочие клади и отвозят их в Иерусалим, чтобы этим торговать, я в тот же день обличил их беззаконие.

І Тыране жылі ў Юдэі і прывозілі рыбу і ўсялякі тавар і прадавалі ў суботу жыхарам Юдэі і ў Ерусаліме.

Жили там и люди из Тира, они по субботам продавали рыбу и другие привозные товары иудеям в Иерусалиме.

І я зрабіў вымову самым знакамітым зь Юдэяў і сказаў ім: навошта вы робіце такое благоцьце і апаганьваеце дзень суботні?

Я призвал к ответу иудейскую знать: «Зачем вы творите это зло, оскверняя день субботний?

Ці ня так рабілі бацькі вашыя, і за тое Бог наш навёў на нас і на горад гэты ўсё гэтае бедства? А вы пабольшваеце гнеў Ягоны на Ізраіля, апаганьваючы суботу.

Разве не так поступали ваши отцы — и Бог наш навел на нас и на наш город эту беду? А вы, оскверняя субботу, призываете на Израиль еще больший Его гнев!»

Пасьля гэтага, калі зьмяркалася каля брамы Ерусалімскай, перад суботаю, я загадаў замыкаць дзьверы і сказаў, каб не адмыкалі іх да раніцы пасьля суботы. І слуг маіх я ставіў каля брамы, каб ніякая ноша не праходзіла ў дзень суботні.

С тех пор я велел запирать ворота Иерусалима накануне субботы, едва стемнеет, и держать их запертыми до окончания субботы. У ворот я поставил некоторых из моих слуг, чтобы в субботний день не возили кладей.

І начавалі гандляры і прадаўцы ўсялякага тавару па-за Ерусалімам раз і два.

Несколько раз[7] торговцы и продавцы всякого товара приезжали и ночевали у стен, вне Иерусалима.

Але я строга выгаварыў ім і сказаў ім: навошта вы начуеце каля сьцяны? Калі зробіце гэта другім разам, я накладу руку на вас. З таго часу яны ня прыходзілі ў суботу.

Но я запретил им это делать: «Что это вы ночуете у городских стен? Еще раз так поступите — применю против вас силу!» — и больше они по субботам не приходили.

І сказаў я лявітам, каб яны ачысьціліся і прыйшлі трымаць варту каля брамы, каб сьвяціць дзень суботні. І за гэта спамяні мяне, Божа мой, і пашкадуй мяне зь вялікай літасьці Тваёй!

Левитам я велел очиститься и прийти охранять ворота, чтобы соблюсти святость субботы. И за это помяни меня, Боже мой, помилуй меня по великой любви Своей неизменной!

Яшчэ тымі днямі бачыў я Юдэяў, якія пабралі сабе жонак з Азацянак, Аманіцянак і Маавіцянак;

Тогда же я заметил иудеев, чьи жены были из Ашдода, Аммона и Моава.

і таму сыны іхнія напалавіну гавораць па-Азоцку, альбо мовай іншых народаў, і ня ўмеюць гаварыць па-Юдэйску.

Половина детей их говорила на ашдодском языке или на языках того или иного народа, а иудейского языка не знала.

Я зрабіў за гэта вымову і праклінаў іх, і некаторых з мужоў біў, рваў у іх валасы і заклінаў іх Богам, каб яны не аддавалі дачок сваіх за сыноў іхніх, і ня бралі дачок іхніх за сыноў сваіх і за сябе.

Я призвал их к ответу и проклял их, а некоторых мужей даже бил и таскал за волосы, заставляя поклясться пред Богом: «Не должны вы отдавать дочерей своих в жены этим людям, не должны брать их дочерей в жены своим сыновьям или себе.

Ці не празь іх, казаў я, грашыў Саламон, цар Ізраілеў? У многіх народаў ня было такога цара, як ён. Ён быў любімы Богам сваім, і Бог паставіў яго царом над усімі Ізраільцянамі; і аднак жа чужаземныя жонкі ўвялі ў грэх і яго.

Разве не так согрешил Соломон, царь Израиля? У каких народов был царь, подобный ему, столь любимый Богом? Бог поставил его царем над всем Израилем, но и его ввели в грех иноплеменные жены.

І ці можна нам чуць пра вас, што вы робіце ўсё гэта вялікае ліха, грэшыце прад Богам нашым, прымаючы ў сужыцьцё чужаземных жонак?

А теперь и о вас известно: вы сотворили такое же великое зло, вероломно поступили против Бога нашего, взяв иноплеменных жен!»[8]

І з сыноў Ёяды, сына вялікага сьвятара Эльяшыва, адзін быў зяцем Санавалата Хараніта. Я прагнаў яго ад сябе.

Одного из сыновей Йояды, сына первосвященника Эльяшива, женатого на дочери Санваллата из Хорона, я прогнал от себя.

Спамяні ім, Божа мой, што яны зганьбілі сьвятарства і запавет сьвятарскі і лявіцкі!

Припомни им, Боже мой, как опорочили они священство, Завет Твой, Союз со священниками и левитами!

Так ачысьціў я іх ад усяго чужаземнага і аднавіў службы сьвятароў і лявітаў, кожнага ў дзеі ягонай,

Очистив их от всего иноплеменного, я распределил обязанности между священниками и левитами — каждому свое служение,

і дастаўку дроў у прызначаны час і пачаткі. Спамяні мяне, Божа мой, дзеля дабра мне!

распорядился о своевременной доставке дров[9] и назначил время приносить первые плоды урожая. Помяни меня, Боже мой, во благо мне![10]

Неемия, 13 Неемия, 13 глава

Примечания к тексту: