1 І выйшаў Ён адтуль і прыходзіць на Сваю бацькаўшчыну, і ідуць услед за Ім Яго вучні.
2 І калі надышла субота, пачаў Ён вучыць у сінагозе, і многія слухачы ўзрушыліся, кажучы: «Адкуль у Яго гэта? І што за мудрасць дадзена Яму? І такія цуды творацца Яго рукамі?
3 Ці гэта не цесля, сын Марыі і брат Якава, і Іасіта, і Юды, і Сімана? І ці не Яго сёстры тут між нас?» І яны сумняваліся ў Ім.
4 І казаў ім Ісус: «Няма прарока без пашаны, хіба толькі ў бацькаўшчыне сваёй, і ў родных сваіх, і доме сваім».
5 І не мог Ён зрабіць там ніводнага цуду, толькі няшмат хворых, усклаўшы рукі, вылечыў.
6 І здзівіўся іх нявер’ю. І абыходзіў Ён навакольныя сёлы, навучаючы.
7 І заклікае Дванаццаць, і пачаў пасылаць іх па двух і даваў ім уладу над нячыстымі духамі.
8 І наказаў ім, каб нічога не бралі ў дарогу, апроч аднаго кія, — ні хлеба, ні торбы, ні медзякоў у пояс,
9 але каб абуліся ў сандалі і не надзявалі двух убранняў.
10 І казаў ім: «Дзе б вы ні ўвайшлі ў дом, там аставайцеся, пакуль не выйдзеце адтуль.
11 І калі якое месца не прыме вас, і не паслухаюць вас, — выходзячы адтуль, абтрасіце зямлю з-пад сваіх ног у сведчанне ім».
12 І выйшаўшы, яны абвяшчалі, каб каяліся,
13 І шмат дэманаў выгналі і шмат занядужаных мазалі алеем і вылечвалі.
14 І дачуўся цар Ірад (аб Ім), бо Яго імя зрабілася вядомым, і казаў: «Іаан Хрысціцель устаў з мёртвых і таму цудатворныя сілы дзейнічаюць у Ім».
15 Іншыя ж казалі: «Гэта Ілья», а іншыя казалі: «Прарок, мабыць, адзін з прарокаў».
16 А Ірад, пачуўшы, казаў: «Гэта Іаан, якога я абезгаловіў, уваскрос».
17 Бо ён, Ірад, паслаўшы, схапіў Іаана і закаваў яго ў цямніцы дзеля Ірадыяды, жонкі свайго брата Філіпа, таму што ажаніўся з ёю:
18 Бо Іаан казаў Іраду: «Нельга табе мець жонку брата свайго!»
19 Ірадыяда ж затаіла злосць на яго і хацела яго забіць, ды не магла;
20 Бо Ірад баяўся Іаана, ведаючы, што ён чалавек справядлівы і святы і абараняў яго, і, слухаючы яго, моцна трывожыўся, аднак ахвотна слухаў яго.
21 І надышоў зручны дзень, калі Ірад у дзень свайго нараджэння, справіў банкет для сваіх вяльможаў, і тысячаначальнікаў, і саноўных людзей Галілеі.
22 І калі ўвайшла дачка, тае Ірадыяды і станцавала: дагадзіла яна Іраду і яго застольнікам. Сказаў цар двяўчаці: «Прасі ў мяне, што хочаш, і дам табе».
23 І [моцна] пакляўся ёй. «Чаго ў мяне ні папросіш, дам табе аж да палавіны царства майго».
24 І, выйшаўшы, яна сказала сваёй маці: «Што папрасіць?» І тая сказала: «галаву Іаана Хрысціцеля».
25 І, увайшоўшы адразу з паспешлівасцю да цара, папрасіла, кажучы: «Хачу, каб ты зараз жа даў мне на талерцы галаву Іаана Хрысціцеля».
26 І вельмі засмуціўся цар, ды дзеля клятвы і застольнікаў не захацеў адмовіць ёй;
27 І, адразу паслаўшы ка́та, цар загадаў прынесці яго галаву. І той, пайшоўшы, абезгаловіў яго ў цямніцы.
28 І прынёс яго галаву на талерцы і даў яе дзяўчаці, і дзяўчо дало яе сваёй маці.
29 І, пачуўшы, яго вучні прыйшлі і ўзялі яго астанкі і паклалі ў магілу.
30 І збіраюцца апосталы да Ісуса і расказалі: Яму ўсё, што зрабілі і чаму навучылі.
31 І Ён кажа ім: «Пайдзіце вы адны ў пустэльнае месца і трохі адпачніце». Бо шмат прыходзіла і адыходзіла і нават паесці яны не мелі калі.
32 І адплылі яны ў чоўне асобна ў пустэльнае месца.
33 І ўбачылі іх, калі яны адплывалі, і пазналі многія і пешкі пабеглі з многіх гарадоў туды і апярэдзілі іх.
34 І, выйшаўшы, Ён убачыў вялікі натоўп і злітаваўся над імі, бо яны былі як авечкі, што не маюць пастуха, і пачаў іх шмат навучаць.
35 І калі ўжо надышоў позні час, падышлі да Яго вучні Яго, кажучы: «Месца гэта пустэльнае, а ўжо час позні;
36 Адпусці іх, каб, пайшоўшы у навакольныя вёскі і сёлы, купілі сабе што паесці».
37 Ён жа ў адказ ім казаў: «Дайце ім вы есці». І яны кажуць Яму: «Ці не пайсці нам купіць хлеба дынарыяў на дзвесце і даць ім есці?»
38 Ён жа кажа ім: «Колькі хлябоў маеце? Ідзіце, паглядзіце». І, даведаўшыся, яны кажуць: «Пяць і дзве рыбы».
39 І загадаў ім узлегчы усім па групах на зялёнай траве.
40 І ўзляглі яны грамада за грамадою па ста і па пяцідзесяці.
41 І, узяўшы пяць хлябоў і дзве рыбы, Ён, гледзячы на неба, блаславіў і паламаў хлябы і даваў [Сваім] вучням, каб яны раздалі ім, і дзве рыбы падзяліў на ўсіх.
42 І елі ўсе і наеліся,
43 і кавалкаў назбіралі дванаццаць поўных кошыкаў і рэшткі ад рыбы.
44 А было едакоў пяць тысяч мужчын.
45 І адразу прымусіў ён Сваіх вучняў увайсці ў човен і пераплыць на другі бок да Віфсаіды раней за Яго, пакуль Ён адпускае натоўп.
46 І, развітаўшыся з імі пайшоў на гару памаліцца.
47 І калі надышоў вечар, човен быў пасярэдзіне мора, а Ён адзін на зямлі.
48 І, убачыўшы, як яны надрываюцца, вяслуючы, бо вецер быў супроць іх, каля чацвёртай варты ўночы прыходзіць Ён да іх, ідучы па моры; і хацеў абмінуць іх.
49 Яны ж, убачыўшы, як Ён ідзе па моры, падумалі, што гэта прывід, і закрычалі;
50 Бо ўсе бачылі Яго і ўстрывожыліся, Ён жа адразу абазваўся да іх і кажа ім: «Супакойцеся, гэта Я, не бойцеся».
51 І ступіў да іх у човен, і вецер суняўся. І яны моцна зжахнуліся;
52 Бо не ўразумелі яны (цуда) з хлябамі, сэрца ж іх было зацвярдзелае.
53 І пераправіўшыся, прыплылі яны ў зямлю Геннісарэт і прычалілі.
54 І, калі яны выйшлі з чоўна, людзі адразу пазнаўшы Яго.
55 Аббеглі ўсю тую краіну і пачалі на ложах прыносіць нямоглых туды, дзе, яны чулі, Ён есць.
56 І, куды б Ён ні ўваходзіў у сёлы, ці ў гарады, ці ў вёскі, клалі хворых на плошчах і прасілі Яго, каб ім хоць бы да кутаса Яго вопраткі дакрануцца; і хто б ні дакрануўся да Яго, вылечваўся.