1 І прыбылі яны на другі бок мора ў краіну герасінян.
2 І калі Ён выйшаў з чоўна, адразу Яго перастрэў з могілак чалавек з нячыстым духам,
3 што меў прыстанішча ў магілах, і ніхто яшчэ не мог яго звязань ланцугамі,
4 бо шмат разоў яго звязвалі кайданамі і ланцугамі, ды ён разрываў ланцугі і раструшчваў кайдланы, і ніхто не мог яго ўтаймаваць;
5 І ўвесь час, уночы і ўдзень, ён быў між магіл і ў гарах, крычучы і б’ючыся аб каменне.
6 І, убачыўшы Ісуса здалёку, прыбег ён і пакланіўся Яму.
7 І, закрычаўшы моцным голасам, кажа: «Што Табе да мяне, Ісусе, Сыне Бога Найвышэйшага? Богам Цябе заклінаю, не муч Ты мяне!»
8 Бо Ён казаў яму: «Выйдзі дух нячысты, з гэтага чалавека!»
9 І пытаўся ў яго: «Як тваё імя?» І той кажа Яму: «Легіён мне імя, бо шмат нас».
10 І вельмі прасіў Яго, каб не высылаў іх з гэтай зямлі.
11 А быў там пад гарою вялікі гурт свіней на пашы;
12 І папрасілі Яго, кажучы: «Пашлі нас у свіней, каб нам увайсці ў іх».
13 І дазволіў Ён ім. І выйшаўшы, нячыстыя духі ўвайшлі ў свіней, і гурт рынуўся са стромы ў мора — тысяч з дзве — і патапіліся яны ў моры.
14 А іх пастухі паўцякалі і расказалі ў горадзе і ў вёсках; і тыя прыйшлі паглядзець, што здарылася.
15 І прыходзяць да Ісуса і бачаць, што апантаны дэманамі сядзіць апрануты і ў здаровым розуме, той, які меў у сабе «легіён», — і спалохаліся.
16 І відавочцы расказалі ім, як было з апантаным дэманамі, і пра свіней.
17 І пачалі яны прасіць Яго адысці з іх межаў.
18 І калі Ён ступіў у човен, прасіў у Яго той, што быў апантаны, каб быць з Ім.
19 Ды Ён не дазволіў яму, але кажа яму: «Ідзі ў свой дом, да сваіх, і раскажы ім, што зрабіў табе Госпад і як злітаваўся над табою».
20 І той адышоў і пачаў абвяшчаць у Дзесяцігароддзі, што зрабіў яму Ісус, ўсе здзіўляліся.
21 І калі пераправіўся Ісус [у чоўне] зноў на другі бок, сабраўся вялікі натоўп да Яго, а быў Ён ля мора.
22 І прыходзіць адзін са старшынь сінагогі на імя Іаір, і, убачыўшы Яго, прыпадае да Яго ног
23 і вельмі просіць Яго, кажучы: «Мая дачушка канае; прыйдзі ускладзі рукі на яе, каб яна ўратавалася і жыла».
24 І Ён пайшоў з ім, і ўслед за Ім ішоў вялікі натоўп і напіраў на Яго.
25 І жанчына, што мучылася ад крывацёку дванаццаць гадоў
26 і многа выцерпела ад многіх дактароў, і спусціла на іх ўсе, і нічым не ўспамаглася, але больш у іх рукі трапляючы,
27 Пачуўшы пра Ісуса, падышла ў натоўпе ззаду і дакранулася да Яго вопраткі;
28 Бо яна казала: «Калі дакрануся хоць бы да Яго вопраткі, папраўлюся».
29 І адразу высахла крыніца яе крыві, і яна целам адчула, што вылечана ад ліха.
30 І адразу Ісус, адчуўшы ў Самім Сабе, што з Яго выйшла сіла, павярнуўся ў натоўпе, кажучы: «Хто дакрануўся да Мае вопраткі?» —
31 І казалі Яму вучні Яго: «Ты бачыш, што натоўп напірае на Цябе, а кажаш: Хто дакрануўся да Мяне?»
32 А Ён глядзеў наўкола, каб убачыць тую, што гэта зрабіла.
33 Жанчына ж, з бояззю і трымценнем, ведаючы, што адбылося з ёю, падышла і ўпала ніцма перад Ім і сказала Яму ўсю праўду.
34 Ён жа сказаў ей: «Дачка, твая вера ўратавала цябе; ідзі ў спакоі і будзь здаровая ад свайго ліха».
35 Калі яшчэ Ён казаў, прыходзяць ад старшыні сінагогі і кажуць: «Твая дачка памерла; што ты яшчэ турбуеш Настаўніка?»
36 Ісус жа, пусціўшы мімавуш сказанае слова, кажа старшыні сінагогі: «Не бойся, толькі веруй».
37 І не дазволіў нікому пайсці за Сабою разам, акрамя Пятра, Якава і Іаана, Якавага брата.
38 І прыходзяць у дом старшыні сінагогі, і бачыць Ён сумятню: плачуць і моцна галосяць.
39 І Ён, увайшоўшы, кажа ім: «Што мітусіцеся і плачаце? Дзяўчо не памерла, але спіць».
40 І яны насміхаліся з Яго, Ён жа, выправадзіўшы ўсіх, бярэ з Сабою бацьку дзяўчаці і маці і тых, што былі з Ім, і ўваходзіць туды, дзе было дзяўчо.
41 І, узяўшы дзяўчо за руку, кажа ёй: «Таліфа кум», што перакладаецца: «Дзяўчатка, кажу табе, устань!»
42 І адразу дзяўчатка паднялося і хадзіла: бо было ёй гадоў дванаццаць. І яны ўразіліся адразу ўражаннем вялікім.
43 І Ён цвёрда наказаў ім, каб ніхто не ўведаў пра гэта, і сказаў, каб ёй далі есці.