1 У тыя дні калі зноў быў вялікі натоўп і не мелі яны чаго есці, Ён, паклікаўшы вучняў, кажа ім:
2 «Шкада Мне гэтага натоўпу, бо ўжо тры дні яны астаюцца са Мною і не маюць чаго есці:
3 І, калі адпушчу іх галодных дадому, аслабеюць яны ў дарозе, а некаторыя з іх папрыходзілі здалёку».
4 І адказалі Яму Яго вучні: «Адкуль зможа хто накарміць іх хлябам! тут, у пустэльні?»
5 І Ён пытаўся ў іх: «Колькі хлябоў вы маеце?» Яны ж сказалі: «Сем».
6 І Ён загадвае натоўпу ўзлегчы на зямлю; і, узяўшы гэтыя сем хлябоў, уздаўшы падзяку, паламаў і даў Сваім вучням, каб раздалі, і яны раздалі натоўпу.
7 І мелі трохі рыбак; і, блаславіўшы іх, Ён сказаў і іх раздаць.
8 І елі яны і наеліся, і назбіралі з пазасталых кавалкаў сем кашоў.
9 А было іх каля чатырох тысяч. І Ён адпусціў іх.
10 І, адразу ступіўшы ў човен са Сваімі вучнямі, прыбыў у старану Далмануфскую.
11 І выйшлі фарысеі і пачалі спрачацца з Ім, вымагаючы ад Яго знака з неба, выпрабоўваючы Яго.
12 І Ён, глыбока ўздыхнуўшы ў Сваім духу, кажа: «Навошта род гэты вымагае знаку? Папраўдзе кажу вам, не будзе дадзена знаку роду гэтаму».
13 І, пакінуўшы іх, Ён зноў ступіў у човен і адплыў на той бок.
14 І забыліся яны ўзяць хлябы і толькі адзін хлеб мелі з сабою ў лодцы.
15 І Ён наказваў ім, кажучы: «Глядзіце, сцеражыцеся фарысейскай кіслі ды Ірадавай кіслі.
16 І разважалі яны між сабою, што хлябоў у іх няма.
17 І, уведаўшы, Ён кажа ім: «Чаго разважаеце, што не маеце хлябоў? Ці яшчэ не ўяўляеце і не разумееце? Ці яшчэ маеце сэрца сваё зацвярдзелае?
18 Вочы маючы, не бачыце? І вушы маючы, не чуеце? І не памятаеце?
19 Калі тыя пяць хлябоў ламаў Я на пяць тысяч — колькі кошыкаў, поўных кавалкаў, назбіралі?» Кажуць Яму: «Дванаццаць».
20 А калі я тыя сем — на чатыры тысячы, колькі кашоў поўных кавалкаў назбіралі?» І кажуць [Яму]: «Сем».
21 І Ён сказаў ім: «Вы яшчэ не разумееце?»
22 І прыходзяць яны ў Віфсаіду. І прыводзяць да Яго сляпога і просяць Яго, каб Ён дакрануўся да таго.
23 І, узяўшы сляпога за руку, Ён вывеў яго з сяла і, плюнуўшы яму на вочы, усклаў на яго рукі і спытаўся ў яго: «Ці бачыш што?»
24 І, паглядзеўшы, той сказаў: «Бачу людзей, што нібы дрэвы, здаецца, ходзяць».
25 Пасля Ён зноў усклаў рукі на вочы яму, і той пільна паглядзеў і вылечыўся і стаў бачыць усё выразна.
26 І паслаў яго дадому, кажучы: «І ў сяло не заходзь [і нікому ў сяле не расказвай]».
27 І пайшоў Ісус і Яго вучні ў сёлы Кесарыі Філіпавай; і ў дарозе Ён пытаўся ў Сваіх вучняў: «За каго Мяне лічаць людзі?»
28 Яны ж сказалі Яму: За Іаана Хрысціцеля, а другія — за Ілью, іншыя ж — за аднаго з прарокаў».
29 І Ён спытаўся ў іх: «А вы за каго Мяне лічыце?» Пётр у адказ Яму кажа: «Ты — Хрыстос».
30 І Ён забараніў, каб нікому пра Яго не казалі.
31 І Ён пачаў навучаць іх, што Чалавечаму Сыну належыць шмат выцерпець і што ад Яго адцураюцца старэйшыны, і першасвятары, і кніжнікі і што будзе забіты, але праз тры дні ўваскрэсне.
32 І казаў Ён гэтае слова адкрыта. І, адвёушы Яго ўбок, пачаў адгаворваць Яго.
33 Ён жа, абярнуўшыся і ўбачыўшы Сваіх вучняў, забараніў Пятру і кажа: «Адступіся ад Мяне, сатана, бо думаеш ты не пра Божае, але пра чалавечае».
34 І, паклікаўшы натоўп разам са Сваімі вучнямі, сказаў ім: «Калі хто хоча за Мною ісці ўслед, няхай зрачэцца самога сябе і хай возьме свой крыж і ідзе ўслед за Мною.
35 Бо хто хоча сваё жыццё ўратаваць, той загубіць яго; хто ж загубіць сваё жыцце дзеля Мяне і Дабравесця, уратуе яго.
36 Бо што выгадае чалавек, здабыўшы ўвесь свет, а пашкодзіўшы Сваёй душы?
37 Бо што дасць чалавек у замен Свае душі?
38 Бо хто пасаромеецца Мяне і Маіх слоў перад гэтым родам пералюбным і грэшным, таго пасаромеецца і Чалавечы Сын, калі прыйдзе ў славе Свайго Бацькі разам са сваімі анёламі».