1 І зыходзяцца да Яго фарысеі і некаторыя з кніжнікаў, што прыйшлі з Ерусаліма.
2 І, убачыўшы, што некаторыя з Яго вучняў ядуць хлеб нячыстымі, гэта значыць, няўмытымі рукамі, —
3 Бо фарысеі і ўсе іудзеі, калі не вымыюць старанна рук, не ядуць, пільнуючыся паданняў старэйшых,
4 І (вярнуўшыся) з рынку, калі не абмыюцца, не ядуць і ёсць шмат іншага, чаго яны прынялі пільнавацца: мыцця чараў, і кубкаў, і меднага посуду, [і тапчаноў] —
5 І пытаюцца ў Яго фарысеі і кніжнікі: «Чаму Твае вучні не жывуць паводле паданняў старэйшых, але нячыстымі рукамі ядуць хлеб?»
6 Ён жа сказаў ім: «Добра прарочыў Ісая пра вас, крывадушных, як напісана: «Гэты народ вуснамі шануе Мяне, сэрца ж іх далёка ад Мяне;
7 Але марна ўшаноўваюць Мяне, навучаючы навукам — загадам чалавечым».
8 Занядбаўшы Божую запаведзь, вы пільнуецеся чалавечых паданняў [абмываеце кубкі і чары і шмат іншага, падобнага да гэтага, робіце вы]».
9 І казаў ім: «Адхіляеце добра вы Божую запаведзь, каб ваша паданне захоўваць.
10 Бо Майсей сказаў: «Шануй бацьку свайго і маці сваю» і: «Хто знеслаўляе бацьку ці маці, няхай смерцю памрэ».
11 Вы ж кажаце: «Калі скажа чалавек бацьку ці маці: Карван [гэта значыць дар Богу] тое, чым бы ты ад мяне пакарыстаўся», —
12 Вы ўжо дазваляеце яму нічога не рабіць для бацькі ці маці,
13 Касуючы Божае слова вашым паданнем, якое вы перадаеце; і шмат падобнага да гэтага вы робіце».
14 І, паклікаўшы зноў натоўп, Ён казаў ім: «Паслухайце Мяне ўсе і зразумейце!
15 Няма нічога вонкі чалавека, што, уваходзячы ў яго, магло б зрабіць нячыстым яго, але тое, што з чалавека выходзіць, робіць нячыстым чалавека.
16 [Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае].
17 І калі ад натоўпу Ён увайшоў у дом, Яго вучні спыталіся ў Яго пра ўпадабненне.
18 І Ён кажа ім: «Няўжо і вы не даўмеліся? Не разумееце, што ўсё тое, што ўваходзіць звонку ў чалавека, не можа зрабіць нячыстым яго,
19 Бо ўваходзіць яму не ў сэрца, а ў жывот і выходзіць вонкі, ачышчаючы ўсякую спожыць?»
20 Ён жа казаў: «Тое, што з чалавека зыходзіць, тое робіць нячыстым чалавека.
21 Бо з сярэдзіны, з сэрца людзей, ліхія думкі выходзяць, блуд, крадзеж, забойствы,
22 Пералюб, хцівасць, злосць, подступ, распушчанасць, ліхое вока, блюзнерства, пыха, дурнота;
23 Ўсе гэтае ліха з сярэдзіны выходзіць і робіць нячыстым чалавека».
24 І, падняўшыся адтуль, пайшоў Ён у межы Тыра. І, увайшоўшы ў дом, хацеў, каб ніхто не ведаў, ды не змог утаіцца;
20 Бо адразу пачула пра Яго жанчына, дачка якой мела нячыстага духа, і, прыйшоўшы, упала да Яго ног;
26 А была жанчына грачанка, сірафінікіянка родам; і прасіла Яго, каб выгнаў дэмана з яе дачкі.
27 І Ён казаў ёй: «Дай спярша наесціся дзецям, бо нягожа забраць хлеб у дзяцей і кінуць шчанятам».
28 Яна ў адказ Яму кажа: «Госпадзе, і шчаняты пад сталом ядуць ад дзіцячых крошак»,
29 І Ён сказаў ёй: «За гэтае слова ідзі, выйшаў дэман з твае дачкі».
30 І, пайшоўшы ў свой дом, яна знайшла, што дачка ляжыць на ложку і што дэман выйшаў.
31 І, зноў, выйшаўшы з межаў Тыра, пайшоў Ён праз Сідон да Галілейскага мора, пасярод Дзесяцігароддзя.
32 І прыводзяць да Яго глухога, які з цяжкасцю гаварыў, і просяць Яго, каб усклаў руку на яго.
33 І, адвеўшы яго ў бок ад натоўпу, Ён улажыў Свае пальцы яму ў вушы і, сплюнуўшы, дакрануўся да яго языка.
34 І, паглядзеўшы на неба, глыбока ўздыхнуў і кажа яму: «Эффафа», гэта значыць; «Расчыніся»,
35 І [адразу] адчыніліся яго вушы, і развязаліся путы яго языка, і ён пачаў правільна гаварыць.
36 І Ён загадаў ім, каб яны нікому не казалі; але чым больш загадваў, тым больш яны абвяшчалі.
37 І надзвычай дзівіліся, кажучы: «Добра ўсё Ён зрабіў: і глухім дае чуць і нямым — гаварыць».