1 Я рашыўся, каб не ісьці да вас зноў з горыччу (у смутку).
2 Калі я вас засмучу, а хто мяне парадуе, калі ня той, хто быў мною засмучаны?
3 Пісаў я вам пра гэта, каб прыбыўшы не перажываць долю ад тых, ад якіх належалася б радавацца: дарэчы я перакананы адносна ўсіх вас, што мая радасьць таксама вашаю радасьцю.
4 З вялікім жалем і зжацьцем сэрца ды са сьлязамі пісаў я вам, не дзеля таго, каб засмуціць вас, але каб вы адчулі якую вялікаю маю любоў я да вас.
5 Калі хто стаўся прычынай смутку, то не мяне засмуціў, але каб лішне не сказаць — нейкаю долю ўсіх вас.
6 Такому хопіць кара, вызначана большасьцю,
7 але лепш выпадае такому дараваць ды пацешыць, падтрымаць яго духова, каб лішня згрызота яго ня грызла (не ахапіла).
8 Таму перасьцерагаю вас, каб аказалі такому любоў.
9 З гэтаю мэтаю напісаў, каб вас праверыць, ды каб пераканацца, ці вы ў гэтым паслухмяныя.
10 Каму вы дароўваеце, таму і я, бо я, калі каму прабачыў, дык прабачыў дзеля вас на віду Хрыста,
11 каб ня зьвёў нас шатан, бо подступы (хітрыкі) яго добра нам вядомыя.
12 Калі я прыбыў у Троаду, вясьціў Хрыстову Эвангелію, а брама была мне адкрыта ў Госпаду,
13 дух мой безпакоіўся, бо не спаткаў Тытуса, свайго брата. Таму я разьвітаўся і падаўся ў Македонію.
14 Хай будзе Богу падзяка за тое, што дае нам перамагаць у Хрысьце заўсёды дый праз нас усюды пах свайго пазнаньня.
15 Мы вось мілым Богу пахам Хрыста роўна для тых, што дабіваюцца збаўленьня, як і для тых, што ідуць на загубу:
16 для адных гэта пах труючы — на сьмерць, а для другіх гэта пах жыцьцятворны (ажыўляючы) — на жыцьцё. І хто спасобны на гэта?
17 Мы не фальшуем (паганім) Слова Божага як многія, але мы са шчырага сэрца ад Бога і на віду Бога вясьцім у Хрысьце Слова Божае.