1 αρχομεθα παλι̅ εαυτουϲ ϲυνιϲτανειν ει μη χρηζομεν ωϲπερ τινεϲ ϲυϲτατικω̅ επιϲτολων προϲ υμαϲ η εξ υμω̅
2 η επιϲτολη ημων υμειϲ εϲτε ενγεγραμμενη εν ταιϲ καρδιαιϲ ημων γινωϲκομενη και αναγινωϲκομενη υπο παντων α̅ν̅ω̅ν̅
3 φανερουμενοι οτι εϲται επιϲτολη χ̅υ̅ διακονηθειϲα υφ ημων ενγεγραμμενη ου μελανι αλλα π̅ν̅ι̅ θ̅υ̅ ζωντοϲ ουκ εν πλαξιν λιθιναιϲ αλλ εν πλαξιν καρδιαιϲ ϲαρκιναιϲ
4 πεποιθηϲιν δε τοιαυτην εχω δια του χ̅υ̅ προϲ τον θ̅ν̅
5 ουχ οτι ικανοι εϲμεν λογιϲαϲθαι τι αφ εαυτων ωϲ εξ εαυτων αλλ η ικανοτηϲ ημων εκ του θ̅υ̅
6 οϲ και ικανωϲεν ημαϲ διακονουϲ καινηϲ διαθηκηϲ ου γραμματοϲ αλλα π̅ν̅ϲ̅ το γαρ γραμμα αποκτενει το δε π̅ν̅α̅ ζωοποιει
7 ει δε η διακονια του θανατου εν γραμμαϲιν εντετυπωμενη λιθοιϲ εγενηθη εν δοξη ωϲτε μη δυναϲθαι ατενιϲαι τουϲ υιουϲ ι̅η̅λ̅ ειϲ το προϲωπον μωϲεωϲ δια την δοξαν του προϲωπου αυτου την καταργουμενην
8 πωϲ ουχι μαλλον η διακονια του π̅ν̅ϲ̅ εϲται εν δοξη
9 ει γαρ τη διακονια τηϲ κατακριϲεωϲ δοξα πολλω μαλλον περιϲϲευει η διακονια τηϲ δικαιοϲυνηϲ δοξη
10 και γαρ ου δεδοξαϲται το δεδοξαϲμενον εν τουτω τω μερει εινεκεν τηϲ υπερβαλλουϲηϲ δοξηϲ
11 ει γαρ το καταργουμενον δια δοξηϲ πολλω μαλλον το μενον εν δοξη
12 εχοντεϲ ουν τοιαυτην ελπιδα πολλη παρρηϲια χρωμεθα
13 και ου καθαπερ μωϲηϲ ετιθει καλυμμα επι το προϲωπον αυτου προϲ το μη ατενιϲαι τουϲ υιουϲ ι̅η̅λ̅ ειϲ το προϲωπον του καταργουμενου
14 αλλ επωρωθη τα νοηματα αυτων αχρι γαρ τηϲ ϲημερον ημεραϲ το αυτο καλυμμα επι τη αναγνωϲει τηϲ παλαιαϲ διαθηκηϲ μενει μη ανακαλυπτομενον οτι ε̅ χ̅ω̅ καταργειται
15 αλλ εωϲ ϲημερον ηνικα αν αναγινωϲκηται μωϲηϲ καλυμμα επι την καρδιαν αυτων κειται
16 ηνικα δε εαν επιϲτρεψη προϲ κ̅ν̅ περιαιρειτε το καλυμμα
17 ο δε κ̅ϲ̅ το π̅ν̅α̅ εϲτιν ου δε το π̅ν̅α̅ κ̅υ̅ ελευθερια
18 ημειϲ δε παντεϲ ανακεκαλυμμενω προϲωπω την δοξαν κ̅υ̅ κατοπτριζομενοι την αυτην εικονα μεταμορφουμενοι απο δοξηϲ ειϲ δοξα̅ καθαπερ απο κ̅υ̅ π̅ν̅ϲ̅