1 І зранку зараз першасьвятары і кніжнікі й старшыны з цэлым Сынгэдрынам, зрабіўшы нараду, звязалі Езуса й павялі перадаць Пілату.
2 І спытаўся ў яго Пілат: Ты кароль Юдэйскі? Ён-жа ў адказ гавора яму: Ты кажаш.
3 І многа ў чым першасьвятары вінавацілі яго.
4 Пілат-жа йзноў гаворыць яму, пытаючы: Не адказваеш нічога? Бач, колькі цябе вінавацяць!
5 Езус-жа болей нічога не адказваў, так што Пілат дзівіўся.
6 А к сьвяту меў звычай выпушчаць аднаго з вязняў, каго-б зажадалі.
7 Быў-жа ў вязніцы нейкі Барабба разам з бунтаўнікамі, што падчас бунту зрабіў забойства.
8 І натаўп збегшыся, пачаў дамагацца, каб зрабіў ім, як заўсёды.
9 Пілат-жа ў адказ сказаў ім: Жадаеце, выпусьціць вам караля Юдэйскага?
10 Ведаў бо, што першасьвятары выдалі яго дзеля завісьці.
11 Адыж першасьвятары падбурылі натаўп, каб лепш пусьціў ім Бараббу.
12 Пілат-жа азваўшыся зноў сказаў ім: Што-ж хочаце, каб я зрабіў каралю Юдэйскаму?
13 А яны зноў закрычалі: Укрыжуй яго!
14 Пілат гавора ім: Што-ж ён зрабіў благое? Яны-ж яшчэ мацней крычалі: Укрыжуй яго!
15 Тады Пілат, манючыся дагадзіць народу, выпусьціў ім Бараббу, а Езуса ўбічаванага аддаў на ўкрыжаванне.
16 І завялі яго ваяры на дворышча суду ды склікалі ўсю роту.
17 Й апранулі яго ў пурпуру ды сплёўшы вянок цернявы, узлажылі на яго.
18 І пачалі вітаць яго: Прывет табе, кароль Юдэйскі!
19 Ды білі яго па галаве трысьцінаю й плявалі на яго, і становячыся на калені, кланяліся яму.
20 А калі наглуміліся з яго, знялі пурпуру ды апранулі ў ягонае адзеньне й павялі, каб укрыжаваць яго.
21 І прымусілі нейкага праходзячага міма, Сымона Цырэнэйца, што йшоў з вёскі. бацьку Александра й Руфа, каб нёс крыж ягоны.
22 І прывялі яго на Гольготу, што знача: месца Трупнога Чэрапу.
23 І давалі яму піць віно змяшанае з мірраю, адыж ня прыняў.
24 А крыжуючыя яго, падзялілі адзеньне ягонае, кідаючы варажбу, хто што меў узяць.
25 Была-ж трэцяя гадзіна і ўкрыжавалі яго.
26 І быў напіс віны ягонай напісаны: Кароль Юдэйскі.
27 А з ім укрыжавалі двух разбойнікаў, аднаго праваруч, а другога леваруч.
28 І споўнілася Пісанне, каторае кажа: І да злыдняў залічаны (Із. 53:12).
29 А праходзячыя міма блюзнілі яму, ківаючы галавамі сваімі й кажучы: Эй, што развальваеш сьвятыню Божую і ў тры дні адбудоўваеш!
30 выратуй самога сябе, зыходзячы з крыжа!
31 Гэтаксама й першасьвятары з кніжнікамі высьмейваліся, адзін да другога кажучы: Другіх ратаваў, а сябе самога ня можа выратаваць.
32 Хай-жа цяперака Хрыстус, кароль Ізраэльскі, зыйдзе з крыжа, каб мы бачылі ды ўверылі. І тыя, што былі з ім укрыжаваныя, даракалі яму.
33 А калі настала шостая гадзіна, зрабілася цемра па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятай.
34 А ў дзявятай гадзіне адазваўся Езус вялікім голасам, кажучы: Элёй, Элёй, лямма сабахтані? што знача: Божа мой, Божа мой, чаму ж Ты мяне пакінуў?
35 А некаторыя з тых, што там стаялі, чуючы гэта, гаварылі: Во Гальяша кліча.
36 Адзін-жа пабегшы й насочыўшы губку воцтам ды насадзіўшы на трысьціну. даваў яму піць, кажучы: Пастойце, паглядзімо, ці прыйдзе Гальяш, каб зняць яго.
37 Езус-жа, усклікнуўшы моцным голасам, сканаў.
38 І заслона святыні раздзерлася надвое ад верху да нізу.
39 А сотнік, што стаяў насупроць, відзячы з якім голасам сканаў, сказаў: Сапраўды гэты чалавек быў Сынам Божым.
40 Былі-ж і жанчыны, здалёк углядаючыся, між якімі была Марыя Магдалена і Марыя, матка Якуба Малодшага й Язэпа, і Салёмэя;
41 што як быў у Галілеі, хадзілі за ім і служылі яму, ды шмат іншых, каторыя былі разам з ім прыйшоўшы ў Ерузалім.
42 І як настаў ужэ вечар (бо быў дзень Прыгатовы (параскева) знача перадсыботнік).
43 прыйшоў Язэп з Арыматэі, выдатны раднік, што і сам чакаў валадарства Божага, і сьмела ўвайшоў да Пілата ды прасіў цела Езусавага.
44 А Пілат здзівіўся, што ўжо памёр. І клікнуўшы сотніка, упэўняўся, ці ўжо памёр.
45 А калі даведаўся ад сотніка, дараваў цела Язэпу.
46 Язэп-жа, купіўшы палатно (сіндон) ды зняўшы яго, абвіў у палатно ды палажыў яго ў гробе, што быў высечаны ў скале, прываліўшы камень да ўваходу ў гроб.
47 Марыя-ж Магдалена й Марыя Язэпава глядзелі, дзе яго палажылі.