1 Хай з вас многія ня квапяцца быць настаўнікамі, браты мае, бо тым цяжэйшы, ведайце, атрымаем прысуд.
2 Бо ўсе мы ў шмат чым грашым. Калі хто словам не калечыць, той дасканалым чалавекам, могучым таксама авалодаць усім целам сваім.
3 Калі для падчыненьня сабе акелзаваем коні, то кіруем усім іхнім целам.
4 А вось караблі, хоць так вялікія і сільнымі вятругамі кіданыя, кіруюцца маленькім стырмном туды, куды стырновы захоча.
5 Так і язык, хоць малая частка цела — вялікую роль іграе, ды малы агеньчык вялікі лес падпальвае.
6 І язык агнём, прычынай усякай злачыннасьці. Язык спаміж усіх нашых членаў ёсьць тым, што апаганьвае ўсё цела ды сам паджыганы пякельным агнём — узбурае ўсё кругом.
7 Усе вось гатункі (прыроду) зьвяроў і птушак, гадаў ды марскіх жывёлінаў можа ўтаймаваць і сапраўды ўтаймаваная людская натура — чалавек.
8 Языка ж ніводзін чалавек ня можа ўтаймаваць, авалодаць, гэта разбураючае зло, поўнае сьмерцяноснага яду.
9 Ім хвалім Госпада і Айца ды ім жа праклінаем людзей, створаных на падабенства Божае.
10 З тых самых вуснаў выходзіць багаславенства і праклён. Не павінна так быць, браты мае!
11 Ці ж з таго самага жарала шчыліны можа выцякаць вада салодкая і горкая?
12 Ці ж можа, браты мае, дрэва фіговае радзіць вінаград, а вінаградная лаза фігі? Ці ж салоная крыніца можа даваць салодкую ваду?
13 Хто спаміж вас мудры і разважлівы? Хай пакажа гэта на справе паводзінамі з добрымі ўчынкамі і мудрасьцю растаропнасьцю
14 бо калі ў сэрцах вашых адчуваеце горкую завіднасьць і калатлівасьць, дык не зваліцеся і ня будзьце лгунамі супроць праўды.
15 Гэта мудрасьць не з гары сыходзячая, але зямная, жывёльная, шатанская.
16 Дзе бо завіднасьць (зайздрасьць) і звадкі, там безпарадак, ды ўсякая злачыннасьць.
17 А мудрасьць, што з гары (нябесная) перадусім чыстая, мірная, сціплая, уступлівая, поўная міласэрдзя і добрых пладоў, бесстаронная ды не крывадушная.
18 Да выніку справядлівасьці спрычыняюцца тыя, што вядуць сябе мірна.