1 Папраўдзе, папраўдзе кажу вам: Хто не ўваходзіць праз дзверы ў авечы двор, а пералазіць з другога месца, — той злодзей і разбойнік;
2 А хто ўваходзіць праз дзверы, той пастыр авечкам.
3 Яму брамнік адчыняе, і авечкі яго голас чуюць, і сваіх авечак ён кліча на імя і выводзіць іх.
4 Калі ён усіх сваіх выганіць, наперадзе іх ідзе, і авечкі ідуць услед за ім, бо ведаюць голас яго.
5 За чужым жа ўслед не пойдуць, але будуць уцякаць ад яго, бо не ведаюць чужога голасу».
6 Гэтае прыпадабненне сказаў ім Ісус: тыя ж не зразумелі значэння таго, што Ён ім казаў.
7 Зноў тут сказаў ім Ісус: «Папраўдзе, папраўдзе кажу вам: Я — дзверы авечкам.
8 Усе, колькі іх ні прыходзіла [перада Мною], злодзеі і разбойнікі, ды не паслухалі іх авечкі.
9 Я — дзверы: праз Мяне, калі хто ўвойдзе, уратуецца, і ўвойдзе, і выйдзе, і пашу знойдзе.
10 Злодзей прыходзіць толькі каб украсці і забіць, і знішчыць. Я прыйшоў, каб вы мелі жыццё і паддастаткам мелі.
11 Я — Добры Пастыр. Добры пастыр сваё жыццё кладзе за авечак.
12 Найміт, а не пастыр, той, каму авечкі не свае, бачыць, як воўк прыходзіць, і пакідае авечак і ўцякае (і воўк хапае іх і разганяе),
13 Бо ён найміт, і яму не абходзяць авечкі.
14 Я — добры Пастыр і Маіх, і ведаюць Мяне мае.
15 Як ведае Мяне Бацька, ведаю і Я Бацьку, і сваё жыццё кладу за авечак.
16 І іншых авечак Я маю — не з гэтага двара, і тых Мне трэба прывесці, і Мой голас яны пачуюць, і будзе адна чарада, адзін Пастух.
17 За гэта любіць Мяне Бацька, што Я кладу Сваё жыццё, каб зноў прыняць яго.
18 Ніхто не забірае яго ў Мяне, але Я кладу яго Сам. Маю ўладу аддаць яго і маю ўладу зноў прыняць яго: гэты запавет Я атрымаў ад Свайго Бацькі».
19 Зноў адбыўся разлад між іудзеямі з-за гэтых слоў.
20 І казаў шмат хто з іх: «У ім дэман, і Ён шалее; што вы Яго слухаеце?»
21 Іншыя казалі: «Гэта словы не таго, у кім дэман: хіба можа дэман адкрываць сляпым вочы?»
22 Настала тады ў Ерусаліме свята Аднаўлення; была зіма.
23 І хадзіў Ісус у святыні, у Саламонавым прытворы.
24 Акружылі тады Яго іудзеі і казалі Яму: «Дакуль будзеш трымаць у няпэўнасці нашы душы? Калі Ты Хрыстос, скажы нам адкрыта».
25 Адказаў ім Ісус: «Я сказаў вам, і вы не верыце; учынкі, што Я раблю ў імя Майго Бацькі, сведчаць пра Мяне;
26 Але вы не верыце, бо вы не з Маіх авечак.
27 Мае авечкі Мой голас чуюць, і Я ведаю іх, і яны ідуць услед за Мною,
28 І Я даю ім вечнае жыццё і не загінуць яны вавекі, і не схопіць іх ніхто з Маёй рукі.
29 Мой Бацька, Які даў Мне іх, большы за ўсіх, і ніхто не можа выхапіць іх з Бацькавай рукі.
30 Я і Бацька — адно».
31 Зноў схапілі каменне іудзеі, каб пабіць Яго.
32 Адказаў ім Ісус: «Шмат добрых учынкаў паказаў Я вам ад Бацькі. За які з гэтых учынкаў хочаце Мяне забіць каменнем?»
33 Адказалі Яму іудзеі: «Не за добры ўчынак мы б’ем Цябе каменнем, але за блюзнерства і за тое, што Ты, будучы чалавекам, робіш Сябе Богам».
34 Адказаў ім Ісус: «Ці не напісана ў вашым Законе: «Я сказаў: вы — багі»?
35 Калі Ён назваў багамі тых, да якіх было Божае слова, а Пісанне не можа быць парушана, —
36 То ці Таму, Каго Бацька асвяціў і паслаў у свет, вы кажаце: «Ты блюзнерыш» з-за таго, што Я сказаў: «Я — Сын Божы»?
37 Калі Я не раблю спраў Свайго Бацькі, не верце Мне;
38 А калі Я раблю, то хоць бы вы Мне не верылі, паверце справам, каб пазналі і ведалі, што ўва Мне Бацька і Я ў Бацьку».
39 Тады зноў шукалі яны, каб схапіць Яго, ды Ён ухіліўся ад іх рук.
40 І пайшоў Ён зноў на той бок Іярдана, на тое месца, дзе раней Іаан хрысціў, і астаўся там.
44 І многія прыйшлі да Яго і казалі, што хоць Іаан ніякага цуду не зрабіў, ды ўсё, што сказаў Іаан пра Яго, было праўдзівае.
42 І многія ўверавалі ў Яго там.