1 Ісус жа пайшоў на Алейную гару.
2 А раніцаю зноў прыйшоў у святыню, і ўвесь народ сходзіўся да Яго, і Ён, сеўшы, навучаў іх.
3 І прыводзяць кніжнікі і фарысеі жанчыну, заспетую ў пералюбе, і, паставіўшы яе пасярэдзіне,
4 Кажуць Яму: «Настаўніку, гэтую жанчыну заспелі на месцы пералюбу;
5 А ў Законе Майсей загадаў нам такіх забіваць каменнем. Дык што Ты скажаш?»
6 Гэта ж яны казалі, спакушаючы Яго, каб мець абвінавачванне супроць Яго. Ісус жа, нізка нахіліўшыся, пісаў пальцам на зямлі.
7 Капі ж яны ўсё пыталіся ў Яго, Ён выпрастаўся і сказаў ім: «Хто з вас без граху, няхай першы кіне ў яе каменем».
8 І, зноў нахіліўшыся, пісаў на зямлі.
9 Яны ж, пачуўшы, сталі выходзіць адзін за адным, пачынаючы са старэйшын, і астаўся адзін Ісус і жанчына, што стаяла пасярэдзіне.
10 І Ісус, выпрастаўшыся, кажа ёй: «Жанчына, дзе яны! Ніхто цябе не асудзіў?»
11 Яна ж сказала: «Ніхто, Госпадзе». І сказаў Ісус: «І Я цябе не асуджаю; ідзі [і] з гэтага часу больш не грашы.»
12 І зноў Ісус прамаўляў да іх, кажучы: «Я — Святло свету. Той, хто ідзе ўслед за Мною, не будзе хадзіць у цемры, але будзе мець святло жыцця».
13 Тады сказалі Яму фарысеі: «Ты сведчыш Сам пра Сябе; Тваё сведчанне не праўдзівае».
14 Адказаў Ісус і сказаў ім: «Хоць Я і сведчу пра Самога Сябе, праўдзівае Маё сведчанне, бо Я ведаю, адкуль Я прыйшоў і куды іду; вы ж не ведаеце, адкуль Я прыходжу ці куды Я іду.
15 Вы паводле цела судзіце, Я не суджу нікога.
16 Калі ж і Я суджу, то Мой суд праўдзівы, бо Я не адзін, але Я і Бацька, што паслаў Мяне.
17 А ў вашым жа Законе запісана, што сведчанне двух чаравек праўдзівае.
18 Я сведчу пра Самога Сябе, і сведчыць пра Мяне Бацька, што паслаў Мяне».
19 Тады казалі яны Яму: «Дзе Твой Бацька?» Адказаў Ісус: «Ні Мяне вы не ведаеце, ні Майго Бацькі. Калі б вы Мяне ведалі, то і Майго Бацьку ведалі б».
20 Гэтыя словы казаў Ён пры скарбніцы, навучаючы ў святыні; і ніхто не схапіў Яго, бо яшчэ не надышла Яго гадзіна.
21 І зноў сказаў Ён ім: «Я іду, і вы будзеце шукаць Мяне і ў сваім граху памраце; куды Я іду, вы не можаце пайсці».
22 Казалі тады іудзеі: «Ці не заб’е Ён Сам Сябе, калі кажа: Куды Я іду, вы не можаце пайсці?»
23 І казаў Ён ім: «Вы ад ніжэйшых. Я ад вышэйшых; вы з гэтага свету, Я не з гэтага свету.
24 Таму сказаў Я вам, што памраце ў сваіх грахах; бо калі вы не ўверуеце, што гэта Я, то памраце ў сваіх грахах».
25 Тады яны казалі Яму: «Хто ты?» Сказаў ім Ісус: «Той, Хто ад пачатку, пра што і кажу вам.
26 Шмат Мне трэба казаць пра вас і судзіць, але Той, Хто паслаў Мяне, праўдзівы, і што Я чую ад Яго, гэта і кажу свету».
27 Не зразумелі яны, што Ён казаў ім пра Бацьку.
28 Таму сказаў [ім] Ісус: «Калі вы ўздымеце Чалавечага Сына, тады зразумееце, што гэта Я, і што Сам ад Сябе Я нічога не раблю, але як навучыў Мяне Бацька, тое кажу.
29 І Той, Хто паслаў Мяне, са Мною: Ён не пакінуў Мяне аднаго, бо Я заўсёды раблю тое, што Яму даспадобы».
30 Калі Ён гэта казаў, шмат хто ўвераваў у Яго.
31 Тады казаў Ісус іудзеям, што ўверавалі ў Яго: «Калі застанецеся ў Маім слове, вы сапраўды Мае вучні.
32 І пазнаеце праўду, і праўда вызваліць вас».
33 Адказалі яны Яму: «Мы Аўраамава патомства і нікому ніколі не былі рабамі. Як Ты кажаш: «Вы зробіцеся вольнымі?»
34 Адказаў ім Ісус: «Папраўдзе, папраўдзе кажу вам: кожны, хто чыніць грэх, той раб граху.
35 Ды раб не застаецца ў доме навекі, Сын застаецца навекі.
36 Калі ж Сын вызваліць вас, вы сапраўды будзеце вольныя.
37 Ведаю, што вы Аўраамава патомства; аднак вы шукаеце Мяне забіць, бо Маё слова не змяшчаецца ў вас.
38 Што бачыў Я ў Свайго Бацькі, тое кажу; і вы ж, што чулі ў вашага бацькі, тое робіце».
39 Адказалі яны і сказалі Яму: «Бацька наш Аўраам». Кажа ім Ісус: «Калі б вы былі Аўраамавы дзеці, то рабілі б Аўраамавы ўчынкі.
40 Цяпер жа вы шукаеце Мяне забіць: Чалавека, Які казаў вам праўду, якую пачуў Я ад Бога. Гэтага Аўраам не рабіў.
41 Вы робіце ўчынкі вашага бацькі». Яны [ж] адказалі Яму: «Не нарадзіліся мы ў блудзе, адзін у нас Бацька: Бог».
42 Сказаў ім Ісус: «Калі б Бог быў ваш Бацька, вы любілі б Мяне, бо Я ад Бога выйшаў і прыйшоў, не ад Самога Сябе Я прыйшоў, але Ён Мяне паслаў.
43 Чаму вы Маёй мовы не разумееце! Бо вы не можаце чуць Майго слова.
44 Вы — ад вашага бацькі д’ябла і хочаце рабіць пажадлівасці свайго бацькі. Ён чалавеказабойца быў спаконвеку і ў праўдзе не стаяў, бо праўды няма ў ім. Калі ён кажа хлусню, то кажа са свайго, бо ён хлус і бацька хлусні.
45 А таму, што Я праўду кажу, вы не верыце.
46 Хто з вас выкрые Мяне ў граху? Калі Я кажу праўду, чаму вы не верыце Мне?
47 Хто ад Бога, той Божыя словы чуе; вы таму не чуеце, што вы не ад Бога».
48 Адказалі іудзеі і сказалі Яму: «Ці ж не правільна мы кажам, што Ты самаранін і ў Табе дэман?»
49 Адказаў Ісус: «Ува Мне няма дэмана, ды Я шаную Свайго Бацьку, а вы ганьбіце Мяне.
50 Я ж не шукаю Сваёй славы, ёсць Такі, Хто шукае і судзіць.
51 Папраўдзе, папраўдзе кажу вам: калі хто Маё слова будзе выконваць, не ўбачыць смерці вавек».
52 Сказалі [тады] Яму Іудзеі: «Цяпер мы ведаем, што ў Табе дэман. Аўраам памёр і прарокі, а Ты кажаш: «Калі хто Маё слова выканае, не паспытае смерці вавекі».
53 Няўжо Ты большы за нашага бацьку Аўраама, які памёр? І прарокі памерлі. Кім Ты Сябе робіш?»
54 Адказаў Ісус: «Калі Я Сам Сябе слаўлю, Мая слава — нішто; ёсць Бацька Мой, які праслаўляе Мяне, пра Яго вы кажаце, што Ён ваш Бог.
55 І выне пазналі Яго, Я ж ведаю Яго. І калі скажу, што не ведаю Яго, Я буду падобны на вас хлус. Але Я ведаю Яго і выконваю слова Яго.
56 Аўраам, ваш бацька, рад быў убачыць дзень Мой, і ўбачыў і ўсцешыўся».
57 Сказалі тады Яму іудзеі: «Табе і пяцідзесяці гадоў яшчэ няма, і Ты Аўраама бачыў?»
58 Сказаў ім Ісус: «Папраўдзе, папраўдзе кажу вам: Перш чым Аўраам быў, Я ёсць».
59 Тады яны схапілі каменне, каб кінуць у Яго. Ісус жа схаваўся і выйшаў са святыні, [прайшоўшы між імі, і пайшоў далей].