1 І сабраліся вакол Езуса фарысэі ды некаторыя кніжнікі, што прыбылі з Ерузаліму.
2 І, калі заўважылі, што некаторыя з вучняў Яго елі хлеб бруднымі, значыць нямытымі рукамі, ганілі іх.
3 Бо фарысэі і ўсе Юдэі не ядуць, не памыўшы чыста рук, захоўваючы традыцыю дзядоў.
4 Таксама не ядуць, прыйшоўшы з рынку, пакуль не памыюцца. Па-за гэтым традыцыя іхняя загадвае трымацца многа іншых рэчаў: мыць чашы і збаны, посуд медзяны і лыжкі.
5 Пасьля пыталіся Яго фарысэі і кніжнікі: "Чаму вучні Твае не трымаюцца традыцыяў продкаў, але ядуць хлеб нямытымі рукамі?"
6 А Езус у адказ сказаў ім: "Добра пра вас, крывадушнікаў, праракаваў Ісая, як напісана: "Народ гэты славіць Мяне вуснамі, але сэрца іхняе далёка ад Мяне.
7 Надарма аднак славяць Мяне, вучачы пастановаў, прыдуманых людзьмі".
8 І, ня дбаючы пра прыказаньні Божыя, беражыцё традыцыі чалавечыя, абмываньне збаноў і чашаў, шмат таксама іншага, да гэтага падобнага, трымаецеся".
9 І працягваў: "Ці добра, што вы касуеце прыказаньне Божае, каб захаваць вашую традыцыю?
10 Майсей вось сказаў: "Паважай бацьку свайго і матку сваю", ды: "Хто зьневажае бацьку або матку, хай будзе сьмерцю пакараны".
11 А вы вучыце: "Калі б чалавек сказаў бацьку або маці: Корбан, значыць дар (Богу) тое, чым мусіў бы я цябе ўспамагчы,
12 і ўжо вы дазваляеце нічога яму больш не рабіць для бацькі або маці,
13 перакручваючы Слова Божае праз традыцыю вашую, якую перадаеце далей, ды многа падобнага робіце".
14 І, паклікаўшы зноў натоўп, казаў ім: "Слухайце Мяне ўсе, і разумейце.
15 Па-за чалавекам няма нічога, што, у яго ўваходзячы, магло б яго спаганіць, але тое, што ад чалавека выходзіць, гэта яго паганіць.
16 Калі хто мае вушы слухаць, хай слухае".
17 І калі Езус ўвайшоў у дом ад народу, пыталіся вучні Ягоныя пра сэнс гэтае прыповесьці.
18 І кажа ім: "Няўжо і вы такія няцямкія? Не разумееце, што ўсё, што з вонку ўваходзіць у чалавека, ня можа яго спаганіць,
19 бо тое ўваходзіць ня ў сэрца, але ў жывот і выкідаецца вон, ачышчаючы ўсякую ежу".
20 І выясьняў далей: "А што з чалавека выходзіць, тое яго паганіць.
21 Бо з нутра, з сэрца чалавека выходзяць благія думкі, распуснасьць, зладзейства, забойства,
22 чужалоства, хцівасьць, нягоднасьць, подступ, бессаромнасьць, зайздрасьць, блюзьнерствы, пыхлівасьць, глупота.
23 Уся гэта ліхота з нутра паходзіць ды паганіць чалавека".
24 Выйшаўшы адтуль, Езус направіўся ў ваколіцы Тыру і Сідону. І, увайшоўшы ў адзін дом, хацеў, каб ніхто аб гэтым ня ведаў, але схавацца ня змог.
25 Бо адна жанчына, у якой дачка мела нячыстага духа, як толькі пачула аб Ім, увайшла ў дом і ўпала Яму да ног.
26 А жанчына гэта была Грэчанка, родам Сырафэніцыянка. І прасіла Езуса выгнаць дэмана з дачкі ейнай.
27 Ён сказаў ёй: "Дазволь перш насыціцца сынам, бо нельга забіраць хлеб ад дзяцей і кідаць яго шчанятам".
28 Але яна ў адказ кажа: "Так, Госпадзе, але ж і шчаняты ядуць пад сталом крошкі ад дзяцей".
29 І сказаў ёй: "Дзеля такога слова ідзі; дэман пакінуў дачку тваю".
30 І калі яна прыйшла дамоў, знайшла дачку, лежачую на ложку, і дэман выйшаў з яе.
31 І, зноў пакінуўшы ваколіцы Тыру, пайшоў Езус праз Сідон да мора Галілейскага пасярод межаў Дэкаполя.
32 І прыводзяць да Яго глухога і нямога, просячы Яго ўскласьці на яго руку.
33 І, адвёўшы яго на бок, далей ад народу, уклаў Езус пальцы свае ў ягоныя вушы, ды сваёй сьліняй дакрануўся да языка ягонага.
34 І, глянуўшы ў неба, сказаў яму: "Эфата", што значыць: "Адчыніся".
35 І зараз жа адкрыліся вушы ягоныя ды разьвязаліся путы языка ягонага, і пачаў добра гаварыць.
36 І (Езус) загадаў ім, каб нікому не расказвалі, але чым болей забараняў, тым больш яны абвяшчалі.
37 І тым больш людзі дзівіліся, кажучы: "Усё добра робіць, і глухім робіць, каб чулі, і нямым, каб гаварылі".