1 Усё гэта бачыла вока маё, і чула вуха маё, і ўсё зразумела.
2 Тое, што вам вядома, і я ведаю, і я ня горшы ад вас.
3 Я хачу гаварыць з Усемагутным і прагну Богу прадставіць [справу маю].
4 Бо вы задумалі няпраўду, вы — лекары, нічога ня вартыя.
5 Калі б вы маўчалі, вы зьявілі б гэтым мудрасьць!
6 Паслухайце скаргу маю і зважце на адказ вуснаў маіх.
7 Ці належала вам дзеля Бога казаць няпраўду і дзеля Яго гаварыць хлусьліва?
8 Ці належала вам быць крывадушнымі дзеля Яго, і за Бога на судзе спрачацца?
9 Ці добра будзе, калі Ён вас будзе выспрабоўваць? Ці зможаце з Яго насьміхацца, як насьміхаюцца з чалавека?
10 Ён, караючы, пакарае вас, калі будзеце патаемна зважаць на аблічча.
11 Няўжо веліч Ягоная не палохае вас, і страх Ягоны не агартае вас?
12 Напаміны вашыя — гэта словы з попелу, а вежы вашыя — вежы гліняныя.
13 Памаўчыце крыху, а я буду гаварыць, і няхай што заўгодна прыйдзе на мяне.
14 Навошта мне кусаць цела маё зубамі маімі і душу маю трымаць рукамі маімі.
15 Хоць бы і забіў мяне [Бог], буду мець у Ім надзею і буду абараняць шляхі мае перад абліччам Ягоным.
16 У гэтым будзе збаўленьне маё, бо ніводзін бязбожнік ня прыйдзе перад аблічча Ягонае.
17 Слухайце ўважліва словы мае, і няхай будзе ў вушах вашых тлумачэньне маё.
18 Бо я пачаў суд, і ведаю, што [буду] апраўданы.
19 Хто будзе судзіцца са мной? Тады я змоўкну, і [гатовы] памерці.
20 Дзьвюх толькі рэчаў не рабі са мною, і тады я ня буду хавацца ад аблічча Твайго:
21 аддалі руку Тваю ад мяне, і жах Твой няхай не палохае мяне.
22 Пакліч мяне, і я адкажу Табе, або я буду гаварыць, а Ты адкажы мне.
23 Якія грахі і правіны я маю? Пакажы мне грэх мой і правіны мае.
24 Чаму Ты хаваеш аблічча Тваё і лічыш мяне за ворага для Цябе?
25 Ці Ты пужаеш лісток, які [ветрам] сарваны, і гонішся за сухой саломай?
26 Бо Ты пішаш пра мяне прыкрасьці і прыгадваеш мне грахі маладосьці маёй.
27 Ты замыкаеш у калоду ногі мае, і пільна назіраеш сьцежкі мае, і дасьледуеш усе сьляды мае.
28 І я марнею, як спарахнелае дрэва і як адзеньне, якое моль патачыла.