1 Чаму ня вызначаны час [суду] Усемагутнага, і тыя, што ведаюць Яго, ня бачаць дзён Ягоных?
2 [Бязбожнікі] межы пераносяць, рабуюць статкі і пасьвяць іх,
3 асла ў сіротаў адбіраюць, бяруць у заклад вала ў удавы,
4 убогіх спіхваюць з дарогі, і ўсе прыгнечаныя зямлі змушаныя хавацца.
5 Вось, як аслы ў пустыні, выходзяць [небаракі] на працу сваю, шукаючы хлеб для дзяцей у стэпе.
6 Жнуць яны траву на полі і зьбіраюць вінаград у бязбожнага,
7 начуюць голыя, без адзеньня, і ня маюць чым накрыцца ў холад,
8 мокнуць у гарах ад дажджоў, і, ня маючы прытулку, туляцца да скалаў.
9 Адрываюць сіротаў ад грудзей, і ад убогіх бяруць заклад.
10 Голыя ходзяць яны, без адзеньня, і галодныя носяць снапы.
11 У мурах выціскаюць алей, і ціснуць віно ў тоўчні, і смагнуць.
12 У гарадах, паміраючы, стогнуць; душа калечаных крычыць, але Бог не зважае на зло.
13 Яны бунтуюцца супраць сьвятла, і ня ведаюць шляхоў Ягоных, і не сядзяць на сьцежках Ягоных.
14 На сьвітаньні ўстае забойца, забівае ён беднага і ўбогага, і ноччу ходзіць як злодзей.
15 Вока чужаложніка чакае цемры, кажучы: “Ня ўбачыць мяне вока”, і хавае твар свой за заслонай.
16 У поцемках падкопваюцца пад дамы, а днём замыкаюцца, і ня ведаюць яны сьвятла.
17 Бо раніца для іх усіх — цень сьмерці; бо ведаюць яны жудасьці цемры.
18 Лёгкі ён на абліччы вады, і праклятая доля ягоная на зямлі, і ня вернецца ён на шлях да вінаградніку.
19 Суш і сьпякота высушылі воды сьнегавыя, і гэткая адхлань для тых, што саграшылі.
20 Няхай забудзецца пра яго ўлоньне [маці], і няхай смакуюць цела ягонае чэрві, няхай не застаецца памяці пра яго, але як дрэва няхай зломіцца беззаконьнік.
21 Ён пасьвіцца з бясплоднай, якая не нараджала, і ўдаве ня робіць дабра.
22 Ён здужвае сілай сваёю магутных, ён устае, і [ніхто] ня мае пэўнасьці ў жыцьці сваім.
23 [Бог] дае яму месца бясьпекі, і ён на гэта абапёрся, але вочы Ягоныя — на шляхах іхніх.
24 Падняліся яны трохі, і няма іх, і паніжаны, і прападаюць, і зрэзаныя яны як каласы.
25 Калі гэта ня так, хто зможа мяне аспрэчыць і марнотай палічыць словы мае?»