1 Вось, усе бачыла вока мае, слухала вуха мае й зацеміла сабе.
2 Колькі ведаеце вы, ведаю таксама я; не зваліўся я ніжэй за вас.
3 Але я гукаў бы да Ўсемагучага, і даводзіць Богу жадаю.
4 Але вы выдумляеце ману, бескарысныя лекары ўсі вы.
5 О, каб вы сусім маўчэлі! гэта было б вам за мудрасьць.
6 Чуйце ж мае вымаўкі й паслухайце довадаў вуснаў маіх.
7 Ці вы будзеце гукаць хвальшыва Богу й гукаць манліва Яму?
8 Ці вы будзеце падлыгаваць відзеньню Ягонаму, ці будзеце сьперачацца за Бога?
9 Ці добра будзе, калі Ён прасоча вас? Ці ашукаеце Яго, як ашукуюць чалавека?
10 Ён стродка пакарае вас, дарма што вы патай двудушнічаеце.
11 Нягож вялічча Ягонае не лякае вас, і страх Яго не нападае на вас?
12 Памяць вашая падобная да попелу; вышыні вашы як вышыні гліняныя.
13 Замаўчыце перад імною, і я буду гукаць, што б ня стрэла мяне.
14 Нашто імне браць цела свае зубамі сваімі і душу сваю класьці ў даланю сваю?
15 Вось, Ён забівае мяне, але я буду спадзявацца на Яго; я жадаў бы толькі абараніць дарогі свае перад відам Ягоным!
16 Таксама Ён будзе маім спасеньням, бо падлыжнік ня стане да яго.
17 Слухайце ўважліва словы мае і зьясьненьне мае вушамі сваімі.
18 Вось, я пачаў прававацца; ведаю, што будзе праўда мая.
19 Хто будзе сьперачацца з імною? бо тады я змоўк бы й сканаў.
20 Адно дзьвюх рэчаў не рабі з імною, і тады я ня буду хавацца ад відзеньня Твайго:
21 Аддаль ад мяне даланю Сваю, і жах Твой няхай не калоце мяне.
22 Тады гукай, і я буду адказаваць; альбо буду гукаць я, а Ты адказуй імне.
23 Колькі ў мяне бяспраўя а грахоў? выступ мой а грэх мой пакажы імне.
24 Чаму хаваеш відзеньне Свае і маеш мяне за непрыяцеля Сабе?
25 Ці не зарваны ліст Ты страшыш і перасьлядуеш сухое ўмецьце?
26 Ты пішаш на мяне гарчыню й даеш імне на спадак бяспраўі маладосьці мае.
27 Ставіш у калодкі ногі мае й назіраеш усі сьцежкі мае, — значыш сьляды ног маіх.
28 А ён, як гнільлё гніець, як адзецьце, зьедзенае моляй.