1 І перасталі тры мужы гэныя адказаваць Ёву, бо ён справядлівы ў ваччу сваім.
2 І ўзгарэўся гнеў Елігу Варахеленка Вузяніна, з радзімы Рамовае: на Ёва ўзгарэўся гнеў ягоны за тое, што ён праўдзіў душу сваю болей за Бога;
3 А на трох прыяцеляў ягоных узгарэўся гнеў ягоны за тое, што яны не знайшлі адказу, а вінавалі Ёва.
4 Елігу ж чакаў із словамі сваімі ля Ёва, бо яны былі старшыя за яго гадамі.
5 Але як абачыў Елігу, што нямаш адказу ў вуснах трох мужоў, тады ўзгарэўся гнеў ягоны.
6 І адказаў Елігу Варахеленак Вузянін, і сказаў: «Малады я гадамі, а вы перастаркі; затым я быў нясьмелы й баяўся выказаць вам пагляд свой.
7 Я сказаў: "Дні хай гукаюць, і шматгодзьдзе хай азнаймляе мудрасьць".
8 Але запраўды ё дух у чалавеку, дых Усемагучага, што робе яго разумным.
9 Не вялікія людзі мудрыцы ані старыя разумеюць суд.
10 Затым я скажу: "Паслухайце мяне, выкажу пагляд свой нават я".
11 Вось, я чакаў слоў вашых, я ўважліва прыслухаўся да разумных разважаньняў вашых, пакуль вы вышукаеце словы.
12 Я на вас уважаў, і вось, Ёву няма пераконуючага альбо няма меж вас адказуючых на словы ягоныя.
13 Каб вы не сказалі: "Мы знайшлі мудрасьць; Бог яго адпіхнуў, а не чалавек".
14 Ён не зварачаў словаў сваіх да мяне, і я прамовамі вашымі не адкажу яму.
15 Яны ў сумятні, яны не адказуюць болей, здаліліся ад іх словы.
16 І я чакаў, бо яны ня гукалі, бо яны адзяржаліся й не адказалі болей.
17 Адкажу нават я сваю часьць, выкажу пагляд свой нават я;
18 Бо я поўны словаў, дух у імне сіле мяне.
19 Вось, у імне, як віно неадаткнёнае, як новыя вінныя мяхі дзяруцца.
20 Я буду гукаць, і палягчэе імне; я адчыню вусны свае й адкажу.
21 Хай ня маю бачнасьці на якую асобу і ніякаму чалавеку ня буду падлыгаваць;
22 Бо я ня ведаю як падлыгаваць — зараз зьнёс бы мяне Ўчыніцель мой.