1 Бо ё жарало срэбра, і месца на золата, ідзе ачышчаюць.
2 Зялеза дастаюць ізь зямлі, а з руды літуюць медзь.
3 Ён азначае канец цемні і супоўна скумае камень цемры й сьмяротнага сьценю.
4 Прабіваецца рака ад месцаў жыхараў, забытых нагамі; яны зьбяднелі і ад людзёў туляюцца.
5 Зямля, — зь яе паходзе хлеб, а пад ёй парыта бы цяплом.
6 Камяні яе — месца шафіру, і пыл золата ў ёй.
7 Сьцежкі ня ведае дзярлівая птушка, і ня бачыла яе вока каршуна;
8 Не тапталіся па ёй сынове пыхі, і не пераходзіў яе стары леў.
9 На крэмень наложа руку сваю і перакуляе горы з каранямі.
10 Ён высякае каналы ў скалах, і кажную дарагую рэч бача вока ягонае.
11 Ён зьвязуе рэкі, каб не разьліваліся, і схаванае выносе на сьвятліню.
12 Але мудрасьць, ідзе знайсьці яе? і йдзе месца розуму?
13 Ня ведае чалавек цаны яе, і яе не знаходзяць на зямлі жывых.
14 Бяздоньне кажа: "Ня ў імне яна", і мора кажа: "Не ў мяне!"
15 Ня можна даць шчырага золата за яе, і срэбра ня можа быць адважана за цану яе.
16 Не цануюць яе золатам Офірскім, ані дарагім аніксам, ані шафірам.
17 Не раўня ёй золата а крышталь, і не мяняюць яе на судзьдзе із шчырага золата.
18 Караляў а пэрлаў і менаваць няма чаго, цана мудрасьці вышэй за рубіны.
19 Не раўня ёй топаз Ефіопскі; шчырым золатам не цануюць яе.
20 А мудрасьць скуль паходзе? і йдзе месца розуму?
21 Схавана яно ад ачоў усяго жывучага і ад птушак нябёсных затоена.
22 Загіна а сьмерць кажуць: "Вушмі нашымі чулі мы галасы празь яе".
23 Бог цяме дарогу яе, і Ён ведае месца яе;
24 Бо Ён глядзіць на канцы зямлі, бача пад цэлым небам.
25 Як Ён ветру прызначаў вагу і ўладзіў ваду подле меры,
26 Як азначаў права дажджу й дарогу маланьні грымотнай;
27 Тады Ён бачыў яе і агаласіў яе; Ён устанавіў яе, і спрабаваў яе.
28 І сказаў чалавеку: "Вось, боязьнь Спадарова — гэта мудрасьць, і адвярненьне ад ліха — розум"».