1 Срэбра мае пачаткі жылаў, і ў золата ёсць месца, дзе яго плавяць.
2 Жалеза здабываецца з зямлі, і камень, растоплены жарам, у медзь ператвараецца.
3 Усталяваў [чалавек] мяжу цемры, і даследуе ўсё сам да канца, нават камень змроку і ценю.
4 Вандроўны люд адкрыў падземныя праходы, якія забыты нагою; вісяць яны, хістаючыся больш за вандроўніка.
5 Зямля, з якой хлеб вырастаў, у глыбіні перавернута, як агнём.
6 Камяні яе — месца сапфіра, і глеба яе — золата.
7 Драпежная птушка не ведае сцежкі туды, і не бачыць яе вока арла.
8 Не тапталі яе сыны пыхі, і не праходзіла па ёй ільвіца.
9 Выцягвае ён руку сваю на крэмень, да падножжа пераварочвае горы.
10 У скалах высякае каналы, і ўсё каштоўнае бачыць вока яго.
11 Выведаў ён глыбіні рачныя і вывеў на свет утоенае.
12 Але дзе знайсці мудрасць? І дзе месца розуму?
13 Чалавек не ведае яе сутнасці, і не знайсці [яе] на зямлі жывых.
14 Бездань кажа: “Няма яе ўва мне”, і мора гаворыць: “Няма яе ўва мне”.
15 Нельга даць за яе чыстага золата, і не ўзважыць срэбра ў абмен на яе.
16 Нельга заплаціць золатам Афіру, ані найкаштоўнейшым сарданіксам, ані сапфірам.
17 Не зраўняецца з ёю золата або шкло, не прамяняць яе на залаты посуд.
18 Пра каралі і крышталь не ўспомняць у параўнанні з ёй, і валоданне мудрасцю лепшае за перлы.
19 Не зраўняецца з ёю тапаз з Этыёпіі, і не прыпадобніш яе да найчысцейшага золата.
20 Дык адкуль паходзіць мудрасць і дзе месца розуму?
21 Схаваная яна ад вачэй усіх жывых і нябесным птушкам невядомая.
22 Абадон і смерць кажуць: “Вушамі нашымі мы чулі пра славу яе”.
23 Бог ведае дарогу яе, і Ён ведае месца яе.
24 Ён бачыць ускрайкі зямлі і заўважае ўсё, што пад небам.
25 Ён надаў вятрам вагу і воды адмераў меркаю.
26 Калі даваў закон дажджам і шлях навальніцам грымотным,
27 тады ўбачыў Ён яе і расказаў, і прыгатаваў, і даследаваў яе.
28 І сказаў Ён чалавеку: “Вось, страх Госпадаў — гэта і ёсць мудрасць; а пазбягаць зла — гэта розум”».
