1 І дадаў Ёў, прцягваючы прыпавесць сваю, і сказаў:
2 «Жыве Бог, Які пазбавіў мяне суда, і Усемагутны, Які прывёў да горычы душу маю,
3 бо, пакуль яшчэ трывае дыханне ўва мне і [пакуль] Дух Божы — у ноздрах маіх,
4 не скажуць вусны мае несправядлівасці і язык мой не будзе гаварыць хлусні!
5 Барані, Божа, каб я лічыў вас справядлівымі; пакуль не памру, не адступлюся ад сваёй невінаватасці.
6 Апраўдання свайго, якога пачаў я трымацца, не адкіну, не асуджае мяне сэрца маё за цэлае жыццё маё.
7 Непрыяцель мой хай будзе, як бязбожнік, і праціўнік мой — як злачынца.
8 Якая ж надзея бязбожніка, калі сцінае, калі забірае Бог душу яго?
9 Ці выслухае Бог крык яго, калі прыйдзе да яго бяда?
10 Ці зможа ён цешыцца Усемагутным і прызываць Бога ўвесь час?
11 Я апавяшчу вам пра руку Божую, нічога не буду ўтойваць з таго, што мае Усемагутны.
12 Вось жа, вы ўсё гэта бачылі, дык нашто пустая гаворка без прычыны?
13 Такая вось доля грэшнага чалавека ў Бога і спадчына крыўдзіцеляў, якую атрымаюць ад Усемагутнага.
14 Калі размножацца сыны яго, пад мечам будуць, і нашчадкі яго не насыцяцца хлебам.
15 Тыя, што застануцца ад яго, будуць пахаваныя ў згубе, і ўдовы яго не будуць плакаць.
16 Калі наносіць ён срэбра, як пяску, і нарыхтуе адзення, як гліны,
17 ён, сапраўды, прыгатуе, але апранецца ў іх справядлівы, і срэбра падзеліць бязгрэшны.
18 Пабудаваў ён, як павук, дом сабе і, як вартаўнік, зрабіў сабе шалаш.
19 Багаты, калі засне, нічога з сабой не забярэ; расплюшчыць ён вочы свае і нічога не знойдзе.
20 Ахопіць яго нястача, як вада, ноччу прыцісне яго навальніца.
21 Падхопіць яго вецер гарачы і панясе, ды, быццам віхура, сарве яго з месца яго.
22 Ён нашле ўсё гэта на яго і не пашкадуе; і будзе ўцякаць, каб уцячы з рукі Яго.
23 Будзе пляскаць над ім Сваімі рукамі і асвішча яго са Свайго месца.
