1 У адказ Балдад Сугіт сказаў:
2 «Як доўга ты будзеш так гаварыць? А словы вуснаў тваіх — вецер навальнічны!
3 Ці ж Бог скажае прысуд або Усемагутны перакручвае тое, што справядліва?
4 І, калі сыны твае зграшылі супраць Яго і пакінуў Ён іх у руцэ правіннасці іх,
5 ты, калі на світанні ўздымешся да Бога і будзеш маліцца Усемагутнаму,
6 калі падыдзеш [да Яго] чысты і справядлівы, зараз устане Ён да цябе і дасць супакойнае жытло справядлівасці тваёй;
7 настолькі, што, калі пачаткі твае былі малыя, то рэшткі твае памножацца значна.
8 Спытай у даўнейшага пакалення і спасцігні глыбока ўспаміны бацькоў.
9 Мы — учарашнія і нічога не ведаем, бо дні нашыя на зямлі, быццам цень.
10 Хіба ж яны не навучаць цябе, не пагавораць з табою і ад шчырага сэрца не прамовяць слова?
11 Ці ж можа зелянець трыснёг без вільгаці або чарот расці без вады?
12 Нават калі ён у квецені і не вырываецца рукою, то засыхае раней за ўсе травы.
13 Такія дарогі ўсіх, што забываюцца пра Бога, і надзея бязбожнага загіне.
14 Спадзяванне яго — тонкая нітка, а надзея яго — быццам павуцінне.
15 Абапрэцца ён на дом свой, але той не ўстаіць, падапрэ яго, але ён не ўздымецца.
16 Здаецца ён вільготным да таго, як узыдзе сонца, і ў садзе яго праб’ецца парастак яго;
17 на кучы камянёў скопяцца карані яго, і застанецца жыць ён сярод камянёў.
18 Калі выкараняць яго з месца яго, яно адмовіцца ад яго і скажа: “Не ведаю цябе”.
19 Гэта вось радасць дарогі яго, каб ізноў з зямлі вырасталі іншыя.
20 Бог не адкіне шчырага і не падасць рукі ліхадзеям,
21 яшчэ напоўняцца вусны твае смехам і рот твой — радасным ускліканнем.
22 Тыя, што ненавідзяць цябе, агорнуцца сорамам, і не выстаіць палатка бязбожных».
