1 Потым Ёў расчыніў вусны свае, і наракаў на дзень свой,
2 і казаў ён:
3 «Хай згіне дзень, у які я нарадзіўся, і ноч, у якую было сказана: “Пачаўся чалавек”.
4 Хай дзень той пераменіцца ў цемру; хай не пытаецца пра яго Бог з вышыні, ды хай не будзе ён асветлены святлом.
5 Хай зацемняць яго цемра і засень смерці, хай апануе яго змрок і хай агорнецца ён горыччу.
6 Хай тую ноч падхопіць цёмная віхура, хай не дадасца яна сярод дзён года, хай не залічыцца сярод месяцаў.
7 Хай тая ноч адасобіцца і не будзе годная хвалы;
8 хай наракаюць на яе тыя, што наракаюць на дзень, што гатовыя абудзіць левіятана.
9 Хай сцямнеюць зоркі яе світання; хай чакае святла, і не будзе [яго], ды хай не пабачыць яна веек зараніцы,
10 бо яна не зачыніла ўваходу ўлоння, якое насіла мяне, і не ўхіліла злога ад вачэй маіх.
11 Чаму ж я не памёр ва ўлонні? [Чаму] выйшаўшы з чэрава, не згінуў адразу?
12 Навошта быў прыняты каленямі? І навошта быў кормлены грудзьмі?
13 Цяпер вось маўчаў бы я ў супакоі і адпачываў бы ўва сне сваім
14 з царамі і ўладарамі зямлі, якія ствараюць сабе дамы магілы;
15 або з князямі, якія маюць золата і напаўняюць срэбрам дамы свае.
16 Або хай бы я не існаваў, бы патаемны выкідыш ці тыя, што, пачатыя, не ўбачылі святла.
17 Там бязбожнікі больш не бунтуюцца, і там спачываюць змарнелыя сілай.
18 Там былыя вязні ўсе разам без турбот не чуюць крыку наглядчыка.
19 Там [разам] малы і вялікі, і слуга, вольны ад пана свайго.
20 Навошта беднаму даецца святло і жыццё тым, што жывуць у горычы душы?
21 Яны чакаюць смерці, а яна не прыходзіць, і, шукаючы, здабываюць яе больш рупліва, чым скарбы,
22 і радуюцца вельмі, і цешацца з магілы.
23 [Навошта святло] чалавеку, дарога якога ўтоена і якога Бог акружыў цемраю?
24 Уздыханні мае апярэджваюць хлеб мой, і быццам бурлівыя воды стагнанні мае.
25 Бо страх, якога я баяўся, прыйшоў да мяне, і тое, перад чым я трымцеў, настала.
26 Я не хаваўся, не маўчаў, не адпачываў, але прыйшло да мяне няшчасце».
