1 Калі затым Ісус даведаўся, што фарызеі чулі, што Ісус здабывае больш вучняў і больш хрысціць, чым Ян, —
2 хоць Сам Ісус не хрысціў, але вучні Яго, —
3 дык пакінуў Юдэю і вярнуўся ізноў у Галілею.
4 А выпала Яму ісці праз Самарыю.
5 Прыйшоў тады ў самарытанскі горад Сіхар, непадалёк ад паселішча, якое даў Якуб Язэпу, свайму сыну;
6 і была там крыніца Якуба. І Ісус, змучаны дарогай, сядзеў пры крыніцы; было каля шостай гадзіны.
7 У той час прыйшла жанчына з Самарыі браць ваду. Кажа ёй Ісус: «Дай мне напіцца»;
8 бо вучні Яго пайшлі ў горад, каб купіць ежы.
9 Кажа тады Яму жанчына Самарытанка: «Як жа Ты, Юдэй, просіш вады ў мяне, Самарытанкі?» Бо Юдэі цураюцца Самарытанаў.
10 Адказаў Ісус і сказаў ёй: «Калі б ты ведала дар Божы ды хто ёсць Той, Хто цябе просіць: «Дай мне піць», напэўна, прасіла б Яго, і Ён даў бы табе жывой вады».
11 Кажа Яму жанчына: «Госпадзе, не маеш нават чым зачэрпаць, а студня глыбокая; адкуль тады возьмеш жывой вады?
12 Ці ж ты большы за бацьку нашага Якуба, які нам даў гэтую студню, з якой сам піў і сыны яго, і скаціна яго?»
13 Адказаў ёй Ісус і сказаў: «Кожны, хто п’е гэтую ваду, зноў смягнуць будзе;
14 а хто нап’ецца вады, якую Я яму дам, вечна не будзе смягнуць, але вада, якую Я яму дам, станецца ў ім крыніцай вады, што бруіцца ў жыццё вечнае».
15 Кажа Яму жанчына: «Госпадзе, дай мне гэтае вады, каб я не адчувала смагі, ды не прыходзіла сюды за вадой».
16 Кажа ёй Ісус: «Ідзі, пакліч мужа свайго і прывядзі сюды».
17 Адказала жанчына і сказала Яму: «Я не маю мужа». Кажа ёй Ісус: «Добра ты сказала: «Я не маю мужа»,
18 бо мела ты пяць мужоў, а гэты, якога цяпер маеш, не ёсць твой муж. Гэта ты праўду сказала».
19 Кажа Яму жанчына: «Госпадзе, бачу, што Ты — прарок.
20 Бацькі нашы на гэтай гары пакланяліся, а вы кажаце, што ў Ерузаліме месца, дзе належыць пакланяцца».
21 Кажа ёй Ісус: «Павер Мне, жанчына, што надыходзіць час, калі ані на гэтай гары, ані ў Ерузаліме не будзеце пакланяцца Айцу.
22 Вы пакланяецеся таму, чаго не ведаеце; а мы пакланяемся таму, што ведаем, бо ад Юдэяў збаўленне.
23 Але надыходзіць час, ды ўжо надышоў, што праўдзівыя паклоннікі будуць пакланяцца Айцу ў Духу і ў праўдзе, бо і Айцец шукае такіх, што паклоняцца Яму.
24 Бог ёсць Дух, і тыя, што пакланяюцца Яму, павінны пакланяцца ў Духу і ў праўдзе».
25 Кажа Яму жанчына: «Ведаю, што прыйдзе Месія, значыць Хрыстос; калі Ён прыйдзе, усё нам аб’явіць».
26 Кажа ёй Ісус: «Гэта Я, Той, Які з табою размаўляе».
27 Неўзабаве прыйшлі вучні Яго і дзівіліся, што Ён размаўляе з жанчынаю; але ніхто не сказаў: «Пра што пытаеш?» або «Пра што з ёй гаворыш?».
28 Жанчына ж пакінула збанок свой і паспяшыла ў горад, і кажа тым людзям:
29 «Ідзіце і пабачце чалавека, які мне сказаў усё, што я толькі зрабіла; ці гэта не Сам Хрыстос?»
30 Дык выйшлі з горада і пайшлі да Яго.
31 Тым часам вучні прасілі Яго, кажучы: «Раббі, еш».
32 Але Ён сказаў ім: «Я маю ежу, пра якую вы не ведаеце».
33 Казалі тады вучні між сабой: «Няўжо нехта прынёс Яму есці?»
34 Кажа ім Ісус: «Мая ежа — каб выконваць волю Таго, Хто паслаў Мяне, і каб скончыць справу Яго.
35 Ці ж вы не кажаце: «Яшчэ чатыры месяцы, і пачнецца жніво»? Вось, кажу вам: падыміце вочы вашыя і паглядзіце на прасторы, якія яны ўжо белыя да жніва. Ужо
36 жнец атрымоўвае плату і збірае плод на жыццё вечнае, каб і сейбіт, і жнец разам радаваліся.
37 І гэтым спраўджваецца слова: адзін сее, а іншы збірае.
38 Я паслаў вас жаць тое, над чым вы не працавалі; іншыя працавалі, а вы карыстаецеся працай іх».
39 І многа Самарытанаў з горада таго паверыла ў Яго дзеля слоў жанчыны, якая сведчыла: «Ён мне сказаў усё, што я толькі зрабіла».
40 І, калі да Яго прыйшлі Самарытаны, прасілі Яго, каб у іх пабыў; дык прабыў там два дні.
41 Ды многа болей уверыла дзеля слоў Яго.
42 Жанчыне ж казалі: «Ужо не дзеля твайго аповяду верым; але дзеля таго, што пачулі і ведаем, што Ён — сапраўды Збаўца свету».
43 А па двух днях пайшоў адтуль у Галілею;
44 хоць Сам Ісус сведчыў, што прарок не мае пашаны ў сваёй бацькаўшчыне.
45 Калі затым прыйшоў у Галілею, Галілейцы прынялі Яго, бо бачылі ўсё, што ўчыніў у Ерузаліме ў дзень свята; бо і яны прыходзілі на свята.
46 Ісус ізноў прыйшоў у Кану Галілейскую, дзе зрабіў ваду віном. І быў там нейкі ўрадовец, якога сын хварэў у Кафарнаўме;
47 ён, калі пачуў, што Ісус з Юдэі прыйшоў у Галілею, пайшоў да Яго і прасіў, каб прыйшоў і аздаравіў сына яго; а ён ужо канаў.
48 Сказаў яму Ісус: «Калі не ўбачыце знакаў і цудаў, не паверыце».
49 Кажа Яму прыдворны: «Госпадзе, прыйдзі перш, чым сын мой памрэ».
50 Кажа яму Ісус: «Ідзі. Сын твой жыве». Паверыў той чалавек слову, якое яму сказаў Ісус, і пайшоў.
51 А калі быў яшчэ ў дарозе, слугі яго выйшлі насустрач яму, каб сказаць, што сын яго жыве.
52 Спытаўся іх тады пра пару, у якую яму палягчэла. Дык сказалі яму: «Учора а сёмай гадзіне спынілася ў яго гарачка».
53 Дык даведаўся бацька, што гэта быў той час, у які сказаў яму Ісус: «Сын твой жыве», і паверыў ён ды ўвесь дом яго.
54 І гэты другі знак ўчыніў Ісус, калі прыйшоў з Юдэі ў Галілею.