1 μη πολλοι διδαϲκαλοι γινεϲθε αδελφοι μου ειδοτεϲ οτι μειζον κριμα λημψομεθα
2 πολλα γαρ πταιομεν απαντεϲ ει τιϲ εν λογω ου πταιει ουτοϲ τελειοϲ ανηρ δυναμενοϲ χαλιναγωγηϲαι και ολον το ϲωμα
3 ει δε γαρ των ιππω̅ τουϲ χαλινουϲ ειϲ τα ϲτοματα βαλλομεν ειϲ το πιθεϲθαι αυτουϲ ημιν και ολον το ϲωμα αυτω̅ μεταγομεν
4 ιδου και τα πλοια τηλικαυτα οντα και υπο ανεμων ϲκληρω̅ ελαυνομενα μεταγεται υπο ελαχιϲτου πηδαλιου οπου η ορμη του ευθυνοντοϲ βουλεται
5 ουτωϲ και η γλωϲϲα μικρον μελοϲ εϲτιν και μεγαλαυχει ιδου ηλικον πυρ ηλικην υλην αναπτι
6 η γλωϲϲα πυρ ο κοϲμοϲ τηϲ αδικιαϲ η γλωϲϲα καθιϲταται εν τοιϲ μελεϲι̅ ημων και ϲπιλουϲα ολον το ϲωμα και φλογιζουϲα το̅ τροχον τηϲ γενεϲεωϲ ημων και φλογιζομενη υπο τηϲ γεεννηϲ
7 παϲα γαρ φυϲιϲ θηριων τε και πετινων ερπετων τε και εναλιων δαμαζεται και δεδαμαϲται τη φυϲει τη ανθρωπινη
8 την δε γλωϲϲαν ουδειϲ δυναται δαμαϲαι α̅ν̅ω̅ν̅ ακαταϲτατον κακον μεϲτη ιου θανατηφορου
9 εν αυτη ευλογουμεν τον κ̅ν̅ και πατερα και εν αυτη καταρωμεθα τουϲ ανθρωπουϲ τουϲ καθ ομοιωϲιν θ̅υ̅ γεγονοταϲ
10 εκ του αυτου ϲτοματοϲ εξερχεται ευλογια και καταρα ου χρη αδελφοι μου ταυτα ουτωϲ γινεϲθαι
11 μητι η πηγη εκ τηϲ αυτηϲ οπηϲ βρυει το γλυκυ και το πικρον
12 μη δυναται αδελφοι μου ϲυκη ελεαϲ ποιηϲαι η αμπελοϲ ϲυκα ουτωϲ ουδε αλυκον γλυκυ ποιηϲαι υδωρ
13 τιϲ ϲοφοϲ και επιϲτημων εν υμι̅ δειξατω εκ τηϲ καληϲ αναϲτροφηϲ τα εργα αυτου εν πραυτητι ϲοφιαϲ
14 ει δε ζηλον πικρο̅ εχετε και εριθιαν εν ταιϲ καρδιαιϲ υμων μη κατακαυχαϲθαι τηϲ αληθιαϲ και ψευδεϲθαι
15 ουκ εϲτιν αυτη η ϲοφια ανοθεν κατερχομενη αλλα επιγιοϲ ψυχικη δαιμονιωδηϲ
16 οπου γαρ ζηλοϲ και εριθια εκει ϗ ακαταϲταϲια και παν φαυλον πραγμα
17 η δε ανωθεν ϲοφια πρωτον μεν αγνη εϲτιν επειτα ιρηνικη επιεικηϲ ευπειθηϲ μεϲτη ελεουϲ και καρπων αγαθων αδιακριτοϲ ανυποκριτοϲ
18 καρποϲ δε ο δικαιοϲυνηϲ εν ειρηνη ϲπιρεται τοιϲ ποιουϲιν ειρηνην