1 І было: калі Ён прыйшоў у суботу ў дом аднаго з фарысейскіх начальнкаў з’есці хлеба, дык яны сачылі за Ім.
2 І вось перад Ім быў адзін чалавек, хворы на вадзянку.
3 І, азваўшыся, Ісус сказаў законнікам і фарысеям, мовячы: «Ці выпадае вылечваць у суботу ці не?»
4 Яны ж змаўчалі. І, дакрануўшыся, Ён вылечыў яго і адпусціў.
5 А ім Ён сказаў: «Хіба хто з вас, у каго асёл або вол уваліцца ў студню, не зараз жа выцягне яго ў суботні дзень?»
6 І яны не маглі адказаць на гэта.
7 І казаў Ён запрошаным упадабненне (заўважаючы, як яны выбіралі сабе першыя месцы), кажучы да іх:
8 «Калі хто пакліча цябе на вяселле, не ўзлягай на першае месца; каб часам хто важнейшы за цябе не быў запрошаны ім
9 і не прыйшоў бы той, хто паклікаў цябе і яго, і не сказаў табе: «Дай гэтаму месца», і тады ты з сорамам пачаў бы займаць апошняе месца.
10 Але калі паклічуць, пайдзі і ўзляж на апошняе месца, каб той, хто паклікаў цябе, прыйшоўшы, сказаў табе: «Дружа, узыдзі вышэй»: тады будзе гонар табе перад уісмі, хто з табою ўзлягае.
11 Бо кожны, хто ўзвышае сябе, будзе паніжаны, а хто паніжае сябе, будзе ўзвышаны».
12 Казаў жа і таму, хто Яго запрасіў: «Калі ты спраўляеш абед ці вячэру, не кліч сваіх сяброў, ані свайх братоў, ані свайх сваякоў, ані багатых суседзяў, каб і яны часам не паклікалі ў адказ цябе і не была табе аддзяка.
13 Але калі спраўляеш гасціну, кліч убогіх, калекіх, кульгавых, сляпых;
14 і будзеш шчаслівы, бо яны не маюць чым аддзячыць табе, бо аддзячыцца табе ў васкрашэнні справядлівых».
15 Пачуўшы ж гэта адзін з тых, што ўзлягалі, сказаў Яму: «Шчаслівы, хто будзе есці хлеб у Божым Царстве».
16 Ён жа сказаў яму: «Адзін чалавек справіў вялікую вячэру і паклікаў многіх
17 І паслаў свайго раба ў час вячэры сказаць запрошаным: Ідзіце, бо ўжо гатова».
18 І пачалі ўсе да аднаго прасіць прабачэння. Першы сказаў яму: «Я купіў поля і павінен пайсці паглядзець яго; прашу цябе, выбач мне».
19 І другі сказаў: «Я купіў пяць пар валоў і іду выпрабоўваць іх; прашу цябе, выбач мне».
20 І яшчэ іншы сказаў: «Ажаніўся вось і таму не магу прыйсці».
21 І, прыйшоўшы, раб расказаў пра гэта свайму пану. Тады, разгневаўшыся, сказаў гаспадар дома свайму рабу: «Выйдзі хутка на вуліцы і завулкі горада і прывядзі сюды ўбогіх, і калекіх, і сляпых, і кульгавых».
22 І сказаў раб: «Пане, зроблена, як загадаў, і яшчэ ёсць месца».
23 І сказаў пан рабу: «Выйдзі на дарогі і на загароды, і ўгавары ўвайсці, каб напоўніўся мой дом;
24 бо кажу я вам, бо ніводзін з тых запрошаных мужоў не пакаштуе маёй вячэры. [Бо шмат пакліканых, ды выбраных мала]».
25 Ішлі ж з Ім вялікія натоўпы, і, абярнуўшыся, Ён сказаў ім:
26 «Калі хто прыходзіць да Мяне і не зненавідзіць свайго бацьку і маці, і жонку, і дзяцей, і братоў, і сясцёр, а яшчэ і жыцця свайго, не можа быць Маім вучнем.
27 Хто не нясе свайго крыжа, а ідзе за Мною, не можа быць Маім вучнем.
28 Бо хто з вас, хочучы пабудаваць вежу, не сядзе спярша і вылічыць выдаткі: ці мае на завяршэнне?
29 Каб калі ён пакладзе падмурак, але не здолее дакончыць, усе, што пабачаць, не пачалі смяяцца з яго,
30 кажучы: «Гэты чалавек пачаў будаваць, а не здолеў дакончыць».
31 Або які цар, ідучы на вайну супроць другога цара, не сядзе і не параіцца спярша, ці зможа ён з дзесяццю тысячамі заступіць таму, хто з дваццаццю тысячамі ідзе на яго?
32 Калі ж не, то пакуль той яшчэ далёка, ён, паслаўшы пасольства, просіць аб умовах міру.
33 Гэтак і кожны з вас, калі не зрачэцца ўсяго, што мае, не можа быць Маім вучнем.
34 Дык вось: добрая соль; але калі і соль страціць моц, чым яе прыправщь?
35 Ані ў зямлю, ані ў гной яна непрыдатная, вон яе выкінуць. Хто мае вушы, каб слухаць, няхай слухае!»