1 І, увайшоўшы, Ён праходзіў праз Ерыхон.
2 І вось чалавек, якога звалі імем Закхей, а быў ён галоўны мытнік і быў багаты;
3 і стараўся ўбачыць Ісуса, хто Ён, і не мог з-за натоўпу, таму што быў ростам малы.
4 І, забегшы наперад, узлез на сікамору, каб убачыць Яго, бо там Ён меўся праходзіць.
5 І як толькі прыйшоў на гэтае месца, Ісус паглядзеў угару і сказаў яму: «Закхею, хутчэй злазь, бо сёння мне трэба астацца ў тваім доме».
6 І той спешна злез і прыняў Яго з радасцю.
7 І, убачыўшы, ўсе пачалі наракаць, кажучы: «Ён увайшоў да грэшніка шукаць прыстанішча».
8 А Закхей, устаўшы, сказаў Госпаду: «Вось, палавіну таго, што маю, Госпадзе, дам убогім, і калі ў каго, што няпраўдаю вымаг, аддам у чатыры разы больш».
9 Ісусе жа сказаў яму: «Сёння прыйшло збавенне гэтаму дому, бо і ён сын Аўраамаў;
10 бо Чалавечы Сын прыйшоў шукаць і уратаваць загінулае».
11 Калі ж яны слухалі гэта, сказаў Ён яшчэ прыпадабненне, бо Ён быў блізка ад Ерусаліма, і ім здавалася, што цяпер павінна з’явіцца Божае Царства.
12 Дык Ён сказаў: «Адзін чалавек знатнага роду выпраўляўся ў далёкую краіну, каб прыняць сабе царства і вярнуцца.
13 І, паклікаўшы дзесяць сваіх слуг, ён даў ім дзесяць мін і сказаў ім: «Пускайце ў абаротак, пакуль я не прыйду».
14 Але яго грамадзяне ненавідзелі яго і паслалі ўслед за ім пасольства, кажучы: «Мы не хочам, каб гэты цараваў над намі».
15 І было: калі ён вярнуўся, прыняўшы царства, сказаў паклікаць да яго тых слуг, якім даў серабра, каб даведацца, хто што прыдбаў.
16 І прыйшоў першы, кажучы: «Гаспадару, твая міна прыспорыла дзесяць мін».
17 І ён сказаў яму: «Выдатна, добры слуга; за тое, што ў самым малым ты быў верны, май уладу над дзесяццю гарадамі».
18 І прыйшоў другі, кажучы: «Твая міна, гаспадару, зрабіла пяць мін».
19 Сказаў жа і гэтаму: «І ты будзь над пяццю гарадамі».
20 І астатні прыйшоў, кажучы: «Гаспадару, вось твая міна, якую я хаваў у хустцы;
21 таму што я баяўся цябе, бо ты чалавек суровы: бярэш, чаго не клаў, і жнеш, чаго не сеяў».
22 Той кажа яму: «Тваімі вуснамі суджу цябе, нягодны слуга. Ты ведаў, што я чалавек суровы: бяру, што не клаў, і жну, чаго не сеяў?
23 Чаму ж не даў ты майго серабра ў банк? І я, прыйшоўшы, спагнаў бы іх з ростам».
24 І тым, што тут стаялі, сказаў: «Вазьміце ад яго міну і дайце таму, хто дзесяць мін мае».
25 І сказалі яму: «Гаспадару, ён мае дзесяць мін».
26 «Кажу вам, што кожнаму, хто мае, будзе дадзена, а ў таго, хто не мае, і тое, што мае, адымецца.
27 А ворагаў маіх, гэтых, што не хацелі, каб я цараваў над імі, прывядзіце сюды і забіце іх перада мною».
28 І, сказаўшы гэта, Ён пайшоў далей, узыходзячы ў Ерусалім.
29 І было: калі Ён наблізіўся да Віфагіі і Віфаніі, да гары, што завецца Аліўнаю, паслаў Ён двух вучняў,
30 кажучы: «Ідзіце ў сяло насупроць, пры уваходзе ў яго знойдзеце прывязанае асляня, на якое ніколі ніхто з людзей не садзіўся, і, адвязаўшы яго, прывядзіце.
31 І, калі хто спытаецца ў вас: «Навошта адвязваеце?», скажыце так: «Госпад яго патрабуе».
32 Пасланыя ж пайшлі і знайшлі, як Ён сказаў ім.
33 А калі яны адвязвалі асляня, яго гаспадары сказалі ім: «Што вы адвязваеце асляня?»
34 Яны ж сказалі «Госпад яго патрабуе».
35 І прывялі яго да Ісуса; і, накінуўшы сваё адзенне на асляня, пасадзілі Ісуса.
36 І, калі Ён ехаў, яны падсцілалі сваё адзенне па дарозе.
37 А калі Ён набліжаўся ўжо да спуску з Аліўнай гары, усё мноства вучняў, радуючыся, пачало моцным голасам хвапіць Бога за ўсе цуды, што яны бачылі,
38 кажучы: «Дабраславёны Цар, што ідзе ў імя Гасподняе! На небе спакой і слава ў вышынях!»
39 І некаторыя з фарысеяу з натоўпу сказалі Яму: «Настаўніку, забарані Свайм вучням!»
40 І Ён у адказ сказаў: «Кажу вам, калі яны замоўкнуць, камяні будуць крычаць».
41 І, калі Ён наблізіўся, то, убачыўшы горад, заплакаў па ім,
42 кажучы: «О, калі б Г ты хоць у гэты дзень пазнаў, што служыць для міру твайго, ды цяпер гэта схавана ад тваіх вачэй.
43 Бо прыйдуць на цябе дні, і твае ворагі аточаць цябе валам, і абложаць цябе, і сціснуць цябе адусюль,
44 і зраўняюць цябе з зямлёю і паб’юць тваіх дзяцей у табе, і не пакінуць каменя на камені за тое, што ты не пазнаў часу тваіх адведзін».
45 І, увайшоўшы ў святыню, пачаў выганяць прадаўцоў,
46 кажучы ім: «Напісана: «І будзе Мой дом домам малітвы», вы ж яго зрабілі пячорай разбойнікаў».
47 І Ён кожны дзень навучаў у святыні. А першасвятары, і кніжнікі, і начальнікі народу шукалі Яго загубіць,
48 ды не знаходзілі што зрабіць бо ўвесь народ неадступна слухаў Яго.