1 А ў першы дзень тыдня вельмі рана прыйшлі яны да магілы, несучы падрыхтаваныя духмянасці.
2 Але знайшлі, што камень адвалены ад магілы
3 і, увайшоўшы, не знайшлі цела Госпада Ісуса.
4 І было: калі яны не ведалі, што пра гэта думаць, вось паўсталі пры іх два мужы ў зіхатлівых шатах.
5 Калі ж яны спалохаліся і схіпялі твары да зямлі, тыя сказалі ім: «Што вы шукаеце жывога сярод мёртвых?
6 Яго няма, але Ён устаў. Успомніце, як Ён гаварыў вам, калі яшчэ быў у Галілеі,
7 кажучы пра Чалавечага Сына: «Трэба Яму быць выдадзеным у рукі грэшных людзей і быць укрыжаваным і трэцяга дня ўваскрэснуць».
8 І яны ўспомнілі Яго словы.
9 І, вярнуўшыся ад магілы, абвясцілі ўсё гэта Адзінаццаці і ўсім астатнім.
10 А былі: Магдалена Марыя, і Іаанна, і Марыя Якаўлева (маці) і астатнія з імі. Яны расказалі гэта апосталам,
11 і паказаліся ім трызненнем гэтыя словы, і не паверылі ім.
12 Але Пятро, устаўшы, пабег да магілы і нахіліўшыся, бачыць адны кужэльныя палосы; і ён пайшоў да сябе, дзівячыся, што адбылося.
13 І вось двое з іх у гэты ж дзень ішлі ў сяло, што ляжала шэсцьдзесят стадыяў ад Ерусаліма, назва яму Эмаус.
14 І яны размаўлялі між сабою пра ўсе гэтыя падзеі.
15 І было: калі яны размаўлялі і абмяркоўвалі, сам Ісус, наблізіўшыся, пайшоў з імі,
16 вочы ж іх былі стрыманы, так што яны не пазналі Яго.
17 І Ён сказаў ім: «Пра што гэта вы гутарыце між сабою ў дарозе?» І яны спыніліся сумныя.
18 У адказ жа адзін, на імя Кляопа, сказаў Яму: «Ты хіба адзін прышлы ў Ерусаліме не ведаеш, што адбылося ў ім у гэтыя дні?»
19 І сказаў ім: «Што ж такое?» Яны ж сказалі Яму: «Пра Ісуса Назараніна, Які быў прарок, магутны ў справе і ў слове перад Богам і ўсім народам;
20 і як выдалі Яго першасвятары і нашы начальнікі на смяротны прысуд і ўкрыжавалі Яго.
21 А мы спадзяваліся, што Ён Той, Які павінен выбавіць Ізраіля. А да ўсяго гэтага ідзе трэці дзень з таго часу, як гэта адбылося.
22 Але і некаторыя з нашых жанчын здзівілі нас: прыйшоўшы рана да магілы
23 І не знайшоўшы Яго цела, яны прыйшлі кажучы, што бачылі і з’яўленне анёлаў, якія кажуць, што Ён жывы.
24 І пайшлі некаторыя з нашых да магілы і знайшлі так, як і жанчыны сказал; Яго ж не бачылі».
25 І Ён сказаў ім: «О безразважныя і лянівыя сэрцам, каб верыць ва ўсё што сказалі Прарокі!
26 Ці не гэта трэба быпо перацярпець Хрысту і ўвайсці ў Сваю славу?»
27 І, пачаўшы ад Майсея і ад ўсіх Прарокаў, тлумачыў ім ва ўсіх Пісаннях, што было пра Яго.
28 І наблізіліся яны да сяла, куды ішлі, і Ён зрабіў выгляд, што ідзе далей.
29 Але яны затрымлівалі Яго, кажучы: «Застанься з намі бо надвечар і дзень ужо схіліўся. І Ён увайшоў, каб застацца з імі.
30 І было: калі Ён узпёг з імі, то ўзяўшы хлеб, дабраславіў, і ламаючы, падаваў ім.
31 І ім адкрыліся вочы, і пазналі Яго, але Ён стаў ім нябачны.
32 І сказалі яны адзін аднаму: «Ці не палала наша сэрца [ў нас], калі Ён казаў нам у дарозе, калі Ён раскрываў нам Пісанні?»
33 І, устаўшы ў тую ж гадзіну, вярнуліся яны у Ерусалім і знайшлі ў зборы Адзінаццаць і тых, што з імі,
34 якія казалі, што Госпад сапраўды ўваскрос і паказаўся Сіману.
35 А яны расказалі, што было ў дарозе, і як пазналі Яго ў ламанні хлеба.
36 А калі яны гаварылі пра гэта, ён Сам стаў сярод іх і кажа ім: «Мір вам!»
37 Яны ж, зжахнуўшыся і перапалохаўшыся, думай, што бачаць духа.
38 І Ён сказаў ім: «Чаго вы збянтэжыліся і чаму сумненні ўваходзяць у вашы сэрцы?
39 Паглядзіце на Мае рукі і на Мае ногі: гэта Я Сам: памацайце Мяне і паглядзіце: дух цела і касцей не мае, Я ж, як бачыце, маю».
40 І, гэта сказаўшы, Ён паказаў ім рукі і ногі.
41 Калі ж яны ад радасці яшчэ не верылі і здзіўляліся, Ён сказаў ім: «Ці ёсць у вас тут якая яда?»
42 І яны падалі Яму кавалак печанай рыбы; [і мёду ў сотах]
43 І, узяўшы, Ён перад імі з’еў.
44 І сказаў ім: «Гэта Мае словы, што Я казаў вам, калі яшчэ быў з вамі: трэба, каб спраўдзілася усё, што напісана ў Майсеевым законе, і ў Прарокаў, і Псалмах пра Мяне».
45 Тады Ён адкрый ім розум для зразумення Пісанняў.
46 І сказаў ім: «Так напісана, каб цярпець Хрысту і ўваскрэснуцщь з мёртвых трэцяга дня,
47 і каб было абвешчана ў Яго імя пакаянне дзеля адпушчэння грахоў ва ўсіх народаў, пачынаючы з Ерусаліма.
48 Вы сведкі гэтаму.
49 І [вось] Я пасылаю абяцанае Маім Бацькам на вас; вы ж аставайцеся ў горадзе аж пакуль не апранецеся сілаю з вышыні».
50 І Ён вывеў іх з горада да Віфаніі і, падняўшы рукі Свае, добраславіў іх.
51 І было: калі добраславіў іх, Ён аддзяліўся ад іх і ўзнёсся ў неба.
52 І яны, пакланіўшыся Яму, вярнуліся ў Ерусалім з вялікаю радасцю,
53 і былі ўвесь час у святыні, добраславячы Бога. [Амін].