1 Калі б я гаварыў мовамі людзей або анёлаў, а любові ня меў — я быў бы як медзь дзынгучая, або цымбалы — звукучыя.
2 Хоць бы я меў дар праракаваньня ды зьведаў усе тайніцы і ўсякую веду і меў стойкую веру — так, што і горы пераносіў, але любві ня меў, я быў бы — нічым.
3 Калі б раздаў на бедных усю сваю маёмасьць, і цела сваё аддаў спаліць, але любвові ня меў, гэта нічога мне не паможа!
4 Любоў — міласьць цярплівая, ласкавая, не зайздрасная (не завідная), не ганарыстая, не пыхлівая,
5 не амбітная (не напаказ), не самалюбная, не гнеўная (злосная), не мсьцівая,
6 справядлівая (не цешыцца з несправядлівасьці), спаганяе праўду (праўдзівая),
7 усё пераносіць (сьцерпіць), ва ўсё верыць (здаверлівая) на ўсё спадзяецца (надзейная), усё перацерпіць.
8 Любоў не спыняецца, не зьнікае як прароцтвы, або як дар моваў, або як веда занепадае.
9 Часткова (крыху) пазнаём, а крыху праракуем.
10 Калі надыйдзе дасканалае, уступіць тое, што недасканалае.
11 Калі быў дзіцям, гаварыў па дзіцячаму, разумеў па дзіцячаму, думаў па дзіцячаму, а як стаў мужчынам (змужнеў), вызбыўся што дзіцячае (дзіцяцтва).
12 Цяпер мы відзім быццам у люстры — ня ясна, а тады (убачым) тварам у твар. Цяпер пазнаю часьцінна (не поўнасьцю), а тады пазнаю поўнасьцю, як я сам пазнаны.
13 Дык цяпер бытуюць вера, надзея і любоў (міласьць): а з гэтых трох найважнейшая — любоў.