1 εαν ταιϲ γλωϲϲαιϲ των ανθρωπων λαλω και των αγγελων αγαπην δε μη εχω γεγονα χαλκοϲ ηχων η κυμβαλον αλαλαζον
2 και εαν εχω προφητειαν και ειδω τα μυϲτηρια παντα και παϲαν τη̅ γνωϲιν καν εχω παϲα̅ την πιϲτιν ωϲτε ορη μεθιϲταναι αγαπην δε μη εχω ουθεν ειμι
3 καν ψωμιϲω παντα τα υπαρχοντα μου και αν παραδω το ϲωμα μου ινα καυχηϲωμαι αγαπην δε μη εχω ουδεν ωφελουμαι
4 η αγαπη μακροθυμει χρηϲτευεται η αγαπη ου ζηλοι ου περπερευεται ου φυϲιουται
5 ουκ αϲχημονει ου ζητει το μη εαυτηϲ ου παροξυνεται ου λογιζεται το κακον
6 ου χαιρει επι τη αδικεια ϲυνχαιρει δε τη αληθεια
7 {παντα ϲτεγει}[6] παντα ϲτεγει παντα πιϲτευει παντα ελπιζει παντα υπομενει
8 αγαπη ουδεποτε πιπτει ειτε δε προφητεια καταργηθηϲεται ειτε γλωϲϲαι παυϲονται ειτε γνωϲιϲ καταργηθηϲεται
9 εκ μερουϲ γαρ γεινωϲκομεν και εκ μερουϲ προφητευομεν
10 οτα̅ δε ελθη το τελειον το εκ μερουϲ καταργηθηϲεται
11 οτε ημην νηπιοϲ ελαλουν ωϲ νηπιοϲ εφρονουν ωϲ νηπιοϲ ελογιζομην ωϲ νηπιοϲ οτε εγενομην ανηρ κατηργηκα τα του νηπιου
12 βλεπομεν γαρ αρτι δι εϲοπτρου εν αινιγματι τοτε δε προϲωπον προϲ προϲωπον αρτι γεινωϲκω εκ μερουϲ τοτε δε επιγνωϲομαι καθωϲ και επεγνωϲθην
13 νυνει δε μενει πιϲτιϲ ελπιϲ αγαπη τα τρια ταυτα μειζων δε τουτων η αγαπη