1 και μετα τουτο ιδον δ̅ αγγελουϲ εϲτωταϲ επι ταϲ τεϲϲαραϲ γωνιαϲ τηϲ γηϲ κρατουνταϲ τουϲ τεϲϲαραϲ ανεμουϲ τηϲ γηϲ ινα μη πνευϲη ανεμοϲ επι τηϲ γηϲ μητε επι τηϲ θαλαϲϲηϲ μητε επι παν δενδρον
2 και ειδον αλλον αγγελον αναβαινοντα απο ανατοληϲ ηλιου εχοντα ϲφαγιδα θ̅υ̅ ζωντοϲ και εκραξεν φωνη μεγαλη τοιϲ τεϲϲαρεϲ αγγελοιϲ οιϲ εδοθη αυτοιϲ αδικηϲαι την γη̅ και την θαλαϲϲα̅
3 λεγων μη αδικηϲεται την γην μηδε την θαλαϲϲαν μηδε τα δενδρα αχριϲ ϲφραγιϲωμεν τουϲ δουλουϲ του θ̅υ̅ ημων επι των μετωπων αυτων
4 και ηκουϲαν τον αριθμον των εϲφραγιϲμενων εκατο̅ τεϲϲερακοντα χιλιαδεϲ εϲφραγιϲμενοι εκ παϲηϲ φυληϲ υιων ι̅ϲ̅λ̅
5 εκ φυληϲ ιουδα δωδεκα χιλιαδεϲ εϲφραγιϲμενοι εκ φυληϲ ρουβην δωδεκα χιλιαδεϲ
6 εκ φυληϲ αϲηρ δωδεκα χιλιαδεϲ εκ φυληϲ νεφθαλι δωδεκα χιλιαδεϲ εκ φυληϲ μαναϲϲη δωδεκα χιλιαδεϲ
7 εκ φυληϲ λευει δωδεκα χειλιαδεϲ εκ φυληϲ ιϲϲαχαρ δωδεκα χιλιαδεϲ
8 εκ φυληϲ ζαβουλω̅ δωδεκα χιλιαδεϲ εκ φυληϲ βενιαμι̅ δωδεκα χειλιαδεϲ εκ φυληϲ ιωϲηφ δωδεκα χειλιαδεϲ εϲφραγιϲμενοι
9 μετα ταυτα ιδον και ιδου οχλοϲ πολυϲ οϲ αριθμηϲαι αυτο̅ ουδιϲ εδυνατο εκ παντοϲ εθνουϲ και φυλων και λαων και γλωϲϲων εϲτωτεϲ ενωπιο̅ του θρονου και ενωπιον του αρνιου περιβεβλημενουϲ ϲτολαϲ λευκαϲ και φοινικαϲ εν ταιϲ χερϲιν αυτω̅
10 και κραζουϲιν φωνη μεγαλη λεγοντεϲ η ϲωτηρια τω θ̅ω̅ ημων επι τω θρονω και τω αρνιω ειϲ τουϲ αιωναϲ των αιωνων αμη̅
11 και παντεϲ αγγελοι ιϲτηκιϲαν κυκλω του θρονου και των πρεϲβυτερων και των τεϲϲαρω̅ ζωων και επεϲα̅ ενωπιον του θρονου επι τα προϲωπα αυτων και προϲεκυνηϲαν τω θ̅ω̅
12 λεγοντεϲ αμην η ευλογια και η δοξα και η ϲοφια και ευχαριϲτια και η τιμη και η δυναμιϲ και η ιϲχυϲ τω θ̅ω̅ ημων ειϲ τουϲ αιωναϲ των αιωνων αμην
13 και απεκριθη ειϲ τω̅ πρεϲβυτερων λεγων μοι ειϲ των πρεϲβυτερων λεγων μοι ουτοι οι περιβεβλημενοι ταϲ {τολαϲ}[11] ταϲ λευκαϲ τινεϲ ειϲιν και ποθεν ηλθον
14 και ειρηκα αυτω κ̅ε̅ μου ϲυ οιδαϲ και ειπεν ουτοι ειϲιν οι ερχομενοι εκ τηϲ θλιψεωϲ τηϲ μεγαληϲ και επλυναν ταϲ ϲτολαϲ αυτων και ελευκαναν αυταϲ ε̅ τω αιματι του αρνιου
15 δια τουτο ειϲιν ενωπιον του θρονου του θ̅υ̅ και λατρευουϲιν αυτω ημεραϲ και νυκτοϲ εν τω ναω αυτου και ο καθημενοϲ επι του θρονου γινωϲκει αυτουϲ
16 ου πιναϲουϲιν ουδε διψαϲουϲιν ετι ουδε μη πεϲη επ αυτουϲ ο ηλιοϲ {ετι}[12] ουδε παν καυμα
17 οτι το αρνιον το ανα μεϲον του θρονου ποιμανει αυτουϲ και οδηγηϲει αυτουϲ επι ζωηϲ πηγαϲ υδατων και εξαλιψει ο θ̅ϲ̅ παν δρακυον απο των οφθαλμων αυτων