1 І сказаў Госпад Майсею:
2 «Скажы сынам Ізраэля, хай завернуцца і хай разложацца табарам пад Пі-Гахіротам, што паміж Мігдолам і морам, насупраць Баал-Цэфону. Насупраць яго разлажыце табар пры моры.
3 І скажа фараон пра сыноў Ізраэля: «Яны заблукалі ў зямлі гэтай, і замкнула іх пустыня».
4 І вось Я зраблю цьвёрдым сэрца фараона, і ён будзе гнацца за вамі, і тады Я ўслаўлюся над фараонам і над усім войскам ягоным. І хай ведаюць Эгіпцяне, што Я — Госпад». Яны так і зрабілі.
5 Калі паведамілі караля Эгіпецкага пра ўцёкі народу (Ізраэля), зьмянілася сэрца фараона і слугаў ягоных адносна народу, і яны сказалі: «Што ж мы зрабілі, дазваляючы Ізраэлю пакінуць службу ў нас?»
6 І фараон загадаў запрэгчы свае калясьніцы, і сабраў з сабой увесь свой народ.
7 І ўзяў ён шэсьцьсот калясьніцаў адборных, поруч усе іншыя калясьніцы Эгіпецкія, і на кожнай зь іх былі спраўныя ваяры.
8 І зрабіў Госпад упорыстым сэрца фараона, караля Эгіпту, і ён кінуўся ў пагоню за сынамі Ізраэля. Але яны выйшлі пад рукою моцнаю.
9 А Эгіпцяне гналіся за імі, усе коні і калясьніцы фараона, коньнікі і войска ягонае, і дагналі іх у табары над морам, калі былі яны пад Пі-Гахіротамі насупраць Баал-Цэфону.
10 Калі наблізіўся фараон, сыны Ізраэля паднялі вочы і ўбачылі Эгіпцянаў за сабой, і ад страху паднялі крык, і прызывалі Госпада,
11 і казалі Майсею: «Ці не хапала магілаў у Эгіпце, што ты вывеў нас, каб мы паўміралі на пустыні. Пашто было выводзіць нас з Эгіпту?
12 Ці ж ня тое самае казалі мы табе ў Эгіпце: Пакінь нас, каб мы служылі Эгіпцянам? Многа разоў лепей было служыць ім, чым прападаць у пустыні».
13 Але Майсей сказаў народу: «Ня бойцеся, стойце на месцы і ўбачыце збаўленьне Госпада, якое ўчыніць Ён вам сягоньня; Эгіпцянаў, якіх цяпер бачыце, ужо ніколі ня ўбачыце.
14 Госпад будзе ваяваць за вас, а вы будзьце спакойнымі».
15 І сказаў Госпад Майсею: «Чаго прызываеш Мяне? Скажы сынам Ізраэля, хай ідуць.
16 А ты падымі кій твой і працягні руку тваю над морам, і разьдзялі яго на дзьве часткі, каб прайшлі сыны Ізраэля па сухім сярэдзінай мора.
17 А Я зраблю ўпорыстым сэрца Эгіпцянаў, каб гналіся за імі, і ўслаўлю Сябе над фараонам і над усім войскам ягоным, над калясьніцамі і коньнікамі.
18 І хай ведаюць Эгіпцяне, што Я — Госпад, калі ўслаўлюся над фараонам, над калясьніцамі і над коньнікамі ягонымі».
19 І Анёл Божы, каторы ішоў перад войскам Ізраэля, пайшоў за імі, і слуп воблачны таксама перайшоў зь пераду і стаў за імі.
20 І стаў паміж войскам Эгіпцянаў і войскам Ізраэля, і там быў хмарай цёмнай, а тут сьвяціў ноччу, так што не наблізіліся адны да другіх за ўсю ноч.
21 І працягнуў Майсей руку сваю над морам, а Госпад дзьмуў гвалтоўным і сухім ветрам усю ноч і зрабіў мора сухою зямлёю; воды разьдзяліліся.
22 І пайшлі сыны Ізраэля сярэдзінай мора па сухім дне, і вада стаяла як бы мур з правага і левага іх боку.
23 І, перасьледуючы, іх Эгіпцяне пайшлі за імі, уся коньніца фараона, калясьніцы фараона і коньнікі па сярэдзіне мора.
24 На сьвітаньні глянуў Госпад са слупа агня і воблака на войска Эгіпцянаў і прымусіў іх адступіцца.
25 І гразьлі колы калясьніцаў, так што зь цяжкасьцю рухаліся. І казалі Эгіпцяне: «Уцякайма ад Ізраэля! Бо Госпад ваюе за іх супраць нас».
26 І сказаў Госпад Майсею: «Выцягні руку сваю над морам, і хай нахлынуць воды на Эгіпцянаў, на калясьніцы іхнія і коньнікаў».
27 І як толькі працягнуў руку сваю Майсей над морам, яно на разьвідненьні вярнулася на сваё месца. І на ўцякаючых Эгіпцянаў нахлынулі воды, і патапіў іх Госпад сярод хваляў.
28 Наплываючая вада нахлынула на калясьніцы і коньнікаў, і на ўсё войска фараона, каторае, гонячыся, увайшло ў мора, і ніводзін зь іх не не застаўся жывым.
29 А сыны Ізраэля па сухім перайшлі сярэдзінай мора, бо вада стала як мур з правага і левага боку.
30 У той дзень вызваліў Госпад Ізраэля з рук Эгіпцянаў, і бачылі яны патопленых Эгіпцянаў на беразе мора,
31 і магутную руку, якую выявіў Госпад супраць іх. Дык баяўся народ Госпада, і паверылі Госпаду і Майсею, слузе Ягонаму.