1 μη πολλοι διδαϲκαλοι γινεϲθε αδελφοι μου ειδοτεϲ οτι μειζον κριμα λημψομεθα
2 πολλα γαρ πταιομεν απαντεϲ ει τιϲ εν λογω ου πταιει ουτοϲ τελειοϲ ανηρ δυνατοϲ χαλιναγωγηϲαι και ολον το ϲωμα
3 ει δε των ιππων τουϲ χαλινουϲ ειϲ το ϲτομα βαλλομεν προϲ το πειθεϲθαι ημιν αυτουϲ και ολον το ϲωμα μεταγομεν αυτω̅
4 ιδου και τα πλοια τηλικαυτα οντα και υπο ϲκληρων ανεμων ελαυνομενα μεταγεται υπο ελαχιϲτου πηδαλιου οπου αν η ορμη του ευθυνοντοϲ βουληται
5 ωϲαυτωϲ και η γλωϲϲα μικρο̅ μελοϲ εϲτιν και μεγαλα αυχει ιδου {ολιγον}[10] πυρ ηλικην υλη̅ αναπτει
6 και η γλωϲϲα πυρ ο κοϲμοϲ τηϲ αδικειαϲ η γλωϲϲα καθιϲταται εν τοιϲ μελεϲιν ημων η ϲπιλουϲα ολον το ϲωμα και φλογιζουϲα τον τροχο̅ τηϲ γενεϲεωϲ και φλογιζομενη υπο τηϲ γεεννηϲ
7 παϲα γαρ φυϲιϲ θηριων τε και πετινων ερπετων και εναλιων δαμαζετε και δεδαμαϲται τη φυϲι τη {ανθρωπινων}[11]
8 την δε γλωϲϲαν ουδειϲ δυναται δαμαϲαι α̅ν̅ω̅ν̅ ακαταϲτατον κακον μεϲτη ιου θανατηφορου
9 εν αυτη ευλογουμεν τον κ̅ν̅ και π̅ρ̅α̅ και εν αυτη καταρωμεθα τουϲ α̅ν̅ο̅υ̅ϲ̅ τουϲ καθ ομοιωϲιν θ̅υ̅ γεγενημενουϲ
10 εκ του αυτου ϲτοματοϲ εξερχεται ευλογια και καταρα ου χρη αδελφοι μου ταυτα ουτωϲ γινεϲθαι
11 μητι η πη εκ τηϲ αυτηϲ οπηϲ βρυει το γλυκυ και το πικρον
12 μη δυναται αδελφοι μου ϲυκη ελαιαϲ ποιηϲαι η αμπελοϲ ϲυκα ουτε αλυκο̅ γλυκυ ποιηϲαι υδωρ
13 τιϲ ϲοφοϲ και επιϲτημων εν υμιν διξατω εκ τηϲ καληϲ αναϲτροφηϲ τα εργα αυτου εν πραυτητι ϲοφιαϲ
14 ει δε αρα ζηλον πικρον εχετε και ερειθειαν εν τη καρδια υμων μη καυχαϲθε και ψευδεϲθε κατα τηϲ αληθειαϲ
15 ουκ εϲτι̅ αυτη η ϲοφια ανωθεν κατερχομενη αλλ επιγιοϲ ψυχικη δαιμονιωδηϲ
16 οπου γαρ ζηλοϲ και εριθεια εκει και ακαταϲταϲια και παν φαυλον πραγμα
17 η δε ανωθεν ϲοφια πρωτον με̅ αγνη εϲτιν επειτα ειρηνεικη επιεικηϲ ευπιθηϲ μεϲτη ελεουϲ και καρπων αγαθων αδιακριτοϲ ανυποκριτοϲ
18 καρποϲ δε δικαιοϲυνηϲ εν ειρηνη ϲπειρετε τοιϲ ποιουϲιν ειρηνην