1 ην δε το παϲχα και τα {εζυμα}[44] μετα δυο ημεραϲ και εζητουν οι αρχιεριϲ και οι γραμματιϲ πωϲ αυτον εν δολω κρατηϲαντεϲ αποκτινωϲι
2 ελεγον γαρ μη εν τη εορτη μηποτε εϲται θορυβοϲ του λαου
3 και οντοϲ αυτου εν βηθανια εν οικια ϲιμωνοϲ του λεπρου κατακειμενου αυτου ηλθεν γυνη εχουϲα αλαβαϲτρον μυρου ναρδου πιϲτικηϲ πολυτελουϲ ϲυντριψαϲα τον αλαβαϲτρον κατεχεεν αυτου τηϲ κεφαληϲ
4 ηϲαν δε τινεϲ αγανακτουντεϲ προϲ αυτουϲ ειϲ τι η απωλια αυτη του μυρου γεγονεν
5 ηδυνατο γαρ το μυρο̅ πραθηναι επανω δηναριων τριακοϲιων και δοθηνε τοιϲ πτωχοιϲ και ενεβριμουντο αυτη
6 ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν αφετε αυτην τι αυτη κοπουϲ παρεχετε καλον γαρ εργον ηργαϲατο εν εμοι
7 παντοτε γαρ τουϲ πτωχουϲ εχετε μεθ εαυτων και οταν θελητε δυναϲθαι ευ ποιηϲαι εμε δε ου παντοτε εχετε
8 ο εϲχεν εποιηϲεν προελαβεν μυριϲαι το ϲωμα μου ειϲ τον ενταφιαϲμον
9 αμην δε λεγω υμι̅ οπου εαν κηρυχθη το ευαγγελιο̅ ειϲ ολον τον κοϲμο̅ και ο εποιηϲεν αυτη λαληθηϲεται ειϲ μνημοϲυνον αυτηϲ
10 και ιουδαϲ ιϲκαριωθ ειϲ των δωδεκα απηλθεν προϲ τουϲ αρχιεριϲ ινα αυτον παραδω αυτοιϲ
11 οι δε ακουϲαντεϲ εχαρηϲαν και {απηγγιλαντο}[45] αυτω αργυριον δουναι και εζητι πωϲ αυτον ευκαιρωϲ παραδω
12 και τη πρωτη ημερα των αζυμων οτε το παϲχα εθυον λεγουϲιν αυτω οι μαθηται αυτου που θελιϲ απελθοντεϲ ετοιμαϲωμεν ινα φαγηϲ το παϲχα
13 και αποϲτελλει δυο των μαθητων {αυτοιϲ}[46] και λεγει αυτοιϲ υπαγεται ειϲ την πολιν και απαντηϲι υμι̅ ανθρωποϲ κεραμιον υδατοϲ βαϲταζων ακολουθηϲατε αυτω
14 και οπου εαν ειϲελθη ειπατε τω οικοδεϲποτη οτι ο διδαϲκαλοϲ λεγει που εϲτι̅ το καταλυμα μου οπου το παϲχα μετα των μαθητω̅ μου φαγω
15 και αυτοϲ υμιν δειξει αναγαιον μεγα εϲτρωμενον ετοιμον κακει ετοιμαϲαται ημιν
16 και εξηλθον οι μαθηται ειϲ την πολιν και ευρον καθωϲ ειπεν αυτοιϲ και ητοιμαϲαν το παϲχα
17 και οψιαϲ γενομενουϲ ερχεται μετα των δωδεκα
18 και ανακειμενω̅ αυτων και εϲθιοντων ο ι̅ϲ̅ ειπεν αμην λεγω υμι̅ οτι ειϲ εξ υμων παραδωϲει με ο εϲθιων μετ εμου
19 ηρξαντο λυπιϲθαι και λεγιν αυτω ειϲ κατα ειϲ μητι εγω
20 ο δε ειπεν αυτοιϲ ειϲ των δωδεκα ο εμβαπτομενοϲ μετ εμου ειϲ το τρυβλιον
21 οτι ο μεν υ̅ϲ̅ του ανθρωπου υπαγι καθωϲ γεγραπται περι αυτου ουαι δε τω α̅ν̅ω̅ εκινω δι ου ο υ̅ϲ̅ του ανθρωπου παραδιδοται καλο̅ ην αυτω ει ουκ εγεννηθη ο ανθρωποϲ εκεινοϲ
22 και εϲθιοντων αυτω̅ λαβων {ο ι̅ϲ̅}[47] αρτον εκλαϲεν ευλογηϲαϲ και εδωκεν αυτοιϲ και ειπεν λαβετε τουτο εϲτιν το ϲωμα μου
23 και λαβω̅ ποτηριον ευχαριϲτηϲαϲ εδωκεν αυτοιϲ και επιον εξ αυτου παντεϲ
24 και ειπεν αυτοιϲ τουτο εϲτιν το αιμα μου τηϲ διαθηκηϲ το εκχυννομενον υπερ πολλων
25 αμην λεγω υμιν οτι ου μη πιω εκ του γενηματοϲ τηϲ αμπελου εωϲ τηϲ ημεραϲ εκεινηϲ οταν αυτο πινω καινον εν τη βαϲιλεια του θ̅υ̅
26 και υμνηϲαντεϲ εξηλθον ειϲ το οροϲ των ελαιων
27 και λεγει αυτοιϲ ο ι̅ϲ̅ οτι παντεϲ ϲκα̅δαλιϲθηϲεϲθαι οτι γεγραπται παταξω τον ποιμενα και τα προβατα διαϲκορπιϲθηϲον ται
28 αλλα μετα το εγερθηναι με προαξω υμαϲ ειϲ τη̅ γαλιλαιαν
29 ο δε πετροϲ εφη αυτω ει και παντεϲ ϲκα̅δαλιϲθηϲονται αλλ ουκ εγω
30 και λεγει αυτω ο ι̅ϲ̅ αμην λεγω ϲοι οτι ϲημερον ταυτη τη νυκτι πριν αλεκτορα φωνηϲαι τριϲ με απαρνηϲει
31 ο δε εκ περιϲϲωϲ ελαλει εαν με η ϲυναποθανιν ϲοι ου μη ϲε απαρνηϲωμε ομοιωϲ δε και πα̅τεϲ ελεγον
32 και ερχονται ειϲ χωριο̅ ου το ονομα γεθϲημανει και λεγει τοιϲ μαθηταιϲ αυτου καθιϲατε ωδε εωϲ προϲευξωμαι
33 και παραλαμβανει πετρο̅ και ιακωβον και ιωαννην μετ αυτου και ηρξατο εκθαμβειϲθαι και αδημονιν
34 και λεγει αυτοιϲ περιλυποϲ εϲτιν η ψυχη μου εωϲ θανατου μινατε ωδε και γρηγορειτε
35 και προελθων μικρον επιπτεν επι τηϲ γηϲ και προϲηυχετο ει δυνατο̅ παρελθιν απ αυτου η ωρα
36 και ελεγεν αββα ο πατηρ παντα δυνατα ϲοι παρενεγκαι το ποτηριον τουτο απ εμου αλλ ου τι εγω θελω αλλα τι ϲυ
37 και ερχεται και ευριϲκει αυτουϲ καθευδονταϲ και λεγει τω πετρω ϲιμων καθευδιϲ ουκ ιϲχυϲαϲ μιαν ωραν γρηγορηϲαι
38 γρηγορειτε και προϲευχεϲθαι ινα μη ελθηται ειϲ πιραϲμον το μεν π̅ν̅α̅ προθυμον η δε ϲαρξ αϲθενηϲ
39 και παλιν απελθων προϲηυξατο τον αυτο̅ λογον ειπων
40 και παλιν ελθων ευρεν αυτουϲ καθευδονταϲ ηϲαν γαρ αυτων οι οφθαλμοι καταβεβαρημενοι και ουκ ηδιϲαν τι αποκριθωϲιν αυτω
41 και ερχεται το τριτον και λεγει αυτοιϲ καθευδετε το λοιπον και αναπαυεϲθε απεχει ηλθε̅ η ωρα ιδου παραδιδοται ο υ̅ϲ̅ του ανθρωπου ειϲ ταϲ χιραϲ των αμαρτωλω̅
42 εγειρεϲθε αγωμε̅ ιδου ο παραδιδουϲ με ηγγιϲεν
43 και ευθυϲ ετι αυτου λαλουντοϲ παραγεινεται ιουδαϲ ειϲ των δωδεκα και μετ αυτου οχλοϲ μετα μαχαιρων και ξυλων παρα των αρχιερεων και των γραμματεων και {}[48] πρεϲβυτερων
44 δεδωκει δε ο παραδιδουϲ αυτον ϲυνϲημον αυτοιϲ λεγων ον αν φιληϲω αυτοϲ εϲτιν κρατηϲατε αυτον και απαγετε αϲφαλωϲ
45 και ελθων ευθυϲ και προϲελθων αυτω λεγει ραββει και κατεφιληϲεν αυτον
46 οι δε επεβαλαν ταϲ χιραϲ αυτων και εκρατηϲαν αυτον
47 ειϲ δε των παρεϲτηκοτων ϲπαϲαμενοϲ τη̅ μαχαιραν και επεϲεν τον δουλο̅ του αρχιερεωϲ και αφιλεν αυτου το ωταριον
48 και αποκριθειϲ ο ι̅ϲ̅ ειπεν αυτοιϲ ωϲ επι ληϲτην εξηλθαται μετα μαχαιρων και ξυλων ϲυλλαβιν με
49 καθ ημεραν ημην προϲ υμαϲ εν τω ιερω διδαϲκων και ουκ εκρατηϲαται με αλλ ινα πληρωθωϲιν αι γραφαι
50 και αφεντεϲ αυτον εφυγον παντεϲ
51 και νεανιϲκοϲ τιϲ ϲυνηκολουθει αυτω περιβεβλημενοϲ ϲινδονα επι γυμνου και κρατουϲιν αυτον
52 ο δε καταλιπων τη̅ ϲινδονα γυμνοϲ εφυγεν
53 και απηγαγον τον ι̅ν̅ προϲ τον αρχιερεα και ϲυνερχονται πα̅τεϲ οι αρχιεριϲ και οι πρεϲβυτεροι ϗ οι γραμματειϲ
54 και ο πετροϲ απο μακροθεν ηκολουθηϲεν αυτω εωϲ εϲω ειϲ την αυλη̅ του αρχιερεωϲ και ην ϲυνκαθημενοϲ μετα των υπηρετων και θερμαινομενοϲ προϲ το φωϲ
55 οι δε αρχιερειϲ και ολον το ϲυνεδριον εζητουν κατα του ι̅υ̅ μαρτυριαν ειϲ το θανατωϲαι αυτον και ουχ ευριϲκον
56 πολλοι γαρ εψευδομαρτυρου̅ κατ αυτου και ιϲαι αι μαρτυριαι ουκ ηϲαν
57 και τινεϲ αναϲτα̅τεϲ εψευδομαρτυρουν κατ αυτου λεγοντεϲ
58 οτι ειπεν οτι εγω καταλυϲω τον ναον τουτον τον χειροποιητον και δια τριω̅ ημερων αλλον αχειροποιητον οικοδομηϲω
59 και ουδε ουτωϲ ιϲη ην η μαρτυρια αυτω̅
60 και αναϲταϲ ο αρχιερευϲ ειϲ μεϲον επηρωτηϲεν το̅ ι̅ν̅ λεγων ουκ αποκρινη ουδεν τι ουτοι ϲου καταμαρτυρουϲιν
61 ο δε ι̅ϲ̅ εϲιωπα και ουκ απεκρινατο ουδε̅ παλιν ο αρχιερευϲ επηρωτα αυτον ϗ λεγει αυτω ϲυ ει ο χ̅ϲ̅ ο υ̅ϲ̅ του θ̅υ̅
62 ο δε ι̅ϲ̅ ειπεν εγω ειμι και οψεϲθε τον υιον του ανθρωπου εκ δεξιων καθημενον τηϲ δυναμεωϲ και ερχομενον μετα των νεφελων του ουρανου
63 ο δε αρχιερευϲ διαρρηξαϲ τουϲ χιτωναϲ αυτου λεγει τι ετι χρειαν εχομε̅ μαρτυρων
64 ιδε νυ̅ ηκουϲατε τηϲ βλαϲφημιαϲ τι υμιν φαινεται οι δε παντεϲ κατεκριναν αυτον ενοχον ειναι θανατου
65 και ηρξαντο τινεϲ εμπτυειν αυτω και περικαλυπτει̅ αυτου το προϲωπο̅ και κολαφιζειν αυτον και λεγειν αυτω προφητευϲο̅ και οι υπηρεται ραπιϲμαϲιν αυτον ελαβον
66 και οντοϲ του πετρου κατω εν τη αυλη ερχεται μια παιδιϲκη του αρχιερεωϲ
67 και ιδουϲα τον πετρον θερμαινομενον εμβλεψαϲα αυτω λεγει και ϲυ μετα του ι̅υ̅ ηϲθα του ναζαρηνου
68 ο δε ηρνηϲατο λεγω̅ ουτε οιδα ουτε επιϲταμαι ϲυ τι λεγειϲ και εξηλθεν εξω ειϲ το προαυλιον
69 και η παιδιϲκη ιδουϲα αυτον ηρξατο παλιν λεγειν τοιϲ παρεϲτωϲιν οτι ουτοϲ εξ αυτων εϲτιν
70 ο δε παλιν ηρνειτο μετα μεικρον παλιν οι παρεϲτωτεϲ ελεγον τω πετρω αληθωϲ εξ αυτων ει και γαρ γαλειλαιοϲ ει
71 ο δε ηρξατο αναθεματιζειν και ομνυειν οτι ουκ οιδα το̅ ανθρωπον
72 και ευθυϲ αλεκτωρ εφωνηϲεν και ανεμνηϲθη ο πετροϲ το ρημα ωϲ ειπεν αυτω ο ι̅ϲ̅ οτι πριν αλεκτορα φωνηϲαι τριϲ με απαρνηϲη και επιβαλων εκλαυϲεν