1 ηϲαν δε αυτω εγγιζοντεϲ παντεϲ οι τελωναι και οι αμαρτωλοι ακουειν αυτου
2 και διεγογγυζον οι τε φαριϲαιοι ϗ οι γραμματειϲ λεγοντεϲ οτι αμαρτωλουϲ προϲδεχετε και ϲυνεϲθιει αυτοιϲ
3 ειπεν δε προϲ αυτουϲ την παραβολην ταυτη̅ λεγων
4 τιϲ ανθρωποϲ εξ υμων εχω̅ εκατον προβατα και απολεϲαϲ εξ αυτων εν ου καταλιπει τα ενενηκοντα εννεα εν τη ερημω και πορευεται επι το απολωλοϲ εωϲ ου ευρη αυτο
5 και ευρων επιτιθηϲιν επι τουϲ ωμουϲ αυτου χαιρω̅
6 και ελθων ειϲ τον οικον ϲυνκαλει τουϲ φιλουϲ και τουϲ γειτοναϲ λεγων αυτοιϲ ϲυνχαρητε μοι οτι ευρον το προβατον μου το απολωλοϲ
7 λεγω υμιν οτι ουτωϲ χαρα εν τω ουρανω εϲτε επι ενι αμαρτωλω μετανοουντι η επι ενενηκο̅κοντα εννεα δικαιοιϲ οιτινεϲ ου χρια̅ εχουϲι μετανοιαϲ
8 η τιϲ γυνη δραχμαϲ εχουϲα δεκα εαν απολεϲη δραχμη̅ μιαν ουχι απτι λυχνον και ϲαροι τη̅ οικιαν και ζητι επιμελωϲ εωϲ ου ευρη
9 και ευρουϲα ϲυνκαλει ταϲ φιλαϲ και γειτοναϲ λεγουϲα ϲυνχαρητε μοι οτι ευρον την δραχμην ην απωλεϲα
10 ουτωϲ λεγω υμιν γεινεται χαρα ενωπιον των αγγελω̅ του θ̅υ̅ επι ενι αμαρτωλω μετανοουντι
11 ειπεν δε ανθρωποϲ τιϲ ειχεν δυο υιουϲ
12 και ειπεν ο νεωτεροϲ αυτων τω πατρι δοϲ μοι το επιβαλλον μεροϲ τηϲ ουϲιαϲ και διειλεν αυτοιϲ τον βιον
13 ϗ μετ ου πολλαϲ ημεραϲ ϲυναγαγων απαντα ο νεωτεροϲ υιοϲ απεδημηϲεν ειϲ χωραν μακραν και εκει διεϲκορπιϲε την ουϲιαν εαυτου {ειϲ χωραν μακραν}[143]
14 δαπανηϲαντοϲ δε αυτου παντα εγενετο λειμοϲ ιϲχυρα κατα την χωραν εκεινην και αυτοϲ ηρξατο υϲτεριϲθαι
15 και πορευθιϲ εκολληθη ενι τω̅ πολειτων τηϲ χωραϲ εκεινηϲ και επεμψεν αυτον ειϲ τουϲ αγρουϲ αυτου βοϲκειν χοιρουϲ
16 και επεθυμει χορταϲθηναι εκ των κερατιων ων ηϲθιον οι χοιροι και ουδειϲ εδιδου αυτω
17 ειϲ εαυτον δε ελθων εφη ποϲοι μιϲθιοι του πατροϲ μου περιϲϲευουϲι̅ αρτων εγω δε λειμω ωδε απολλυμαι
18 αναϲταϲ δε πορευϲομαι προϲ τον πατερα μου και ερω αυτω πατερ ημαρτον ειϲ τον ουρανο̅ και ενωπιον ϲου
19 ουκετι ειμι αξιοϲ κληθηναι υιοϲ ϲου ποιηϲον με ωϲ ενα των μιϲθιων ϲου
20 και αναϲταϲ ηλθεν προϲ τον πατερα αυτου ετι δε αυτου μακραν απεχοντοϲ ειδεν αυτον ο πατηρ αυτου και εϲπλαγχνιϲθη και δραμων επεπεϲεν επι τον τραχηλον αυτου και κατεφιληϲεν αυτον
21 ειπεν δε αυτω ο υ̅ϲ̅ πατερ ημαρτον ειϲ τον ουρανον και ενωπιον ϲου ουκετι ειμι αξιοϲ κληθηναι υ̅ϲ̅ ϲου ποιηϲον με ωϲ ενα των μιϲθιων ϲου
22 ειπεν δε ο πατηρ προϲ τουϲ δουλουϲ εαυτου ταχυ εξενεγκαται ϲτολην την πρωτην και ενδυϲατε αυτον και δοτε δακτυλιον ειϲ τη̅ χειρα αυτου και υποδηματα ειϲ τουϲ ποδαϲ
23 και φερετε τον μοϲχον τον ϲιτευτον θυϲατε και φαγοντεϲ ευφρανθωμεν
24 οτι ο υιοϲ μου ουτοϲ νεκροϲ ην και ανεζηϲεν ην απολωλοϲ και ευρεθη ηρξαντο ευφρενεϲθαι
25 ην δε ο υιοϲ αυτου ο πρεϲβυτεροϲ {εν}[144] αγρω και ωϲ ερχομενοϲ ηγγιϲεν τη οικια ηκουϲεν ϲυμφωνιαϲ και χορων
26 και προϲκαλεϲαμενοϲ ενα των παιδων επυ̅θανετο τι ειη ταυτα
27 ο δε ειπεν αυτω οτι ο αδελφοϲ ϲου ηκει και εθυϲεν ο πατηρ ϲου τον μοϲχον τον ϲιτευτο̅ οτι υγιαινοντα αυτον απελαβεν
28 ωργιϲθη δε και ουκ ηθελεν ειϲελθι̅ ο δε πατηρ αυτου εξελθων παρεκαλει αυτον
29 ο δε αποκριθειϲ ειπεν τω πατρι ιδου τοϲαυτα ετη δουλευω ϲοι και ουδεποτε εντολην ϲου παρηλθον και εμοι ουδεποτε εδωκαϲ εριφον ινα μετα των φιλων μου ευφρανθω
30 οτε δε ο υ̅ϲ̅ ϲου ουτοϲ ο καταφαγων ϲου τον βιον μετα πορνων ηλθεν εθυϲαϲ αυτω τον ϲιτευτον μοϲχο̅
31 ο δε ειπεν αυτω τεκνον ϲυ παντοτε μετ εμου ει και πα̅τα τα εμα ϲα εϲτιν
32 ευφρανθηναι δε και χαρηναι εδει οτι ο αδελφοϲ ϲου ουτοϲ νεκροϲ ην και εζηϲεν απολωλωϲ ην και ευρεθη