1 У той жа дзень выйшаўшы з дому, Ісус сеў каля мора;
2 I сабралася да Яго мноства народу, так што Ен увайшоў у човен і сеў, а ўвесь народ стаяў на беразе.
3 I навучаў іх многаму ў прыпавесцях, кажучы: вось, выйшаў сейбіт сеяць;
4 I калі ён сеяў, адно ўпала край дарогі, і наляцелі птушкі і падзяўблі яго.
5 Другое ж упала на камяністы грунт, дзе няшмат было зямлі; і зараз жа паўзыходзіла, бо глеба была неглыбокая;
6 А калі ўзышло сонца — выгарала і, таму што не мела карэння, засохла.
7 Іншае ж упала ў церні, і ўзняліся церні і заглушылі яго.
8 Іншае ж упала на добрую зямлю і дало плён: адно ў сто разоў, а другое ў шэсцьдзесят, іншае ж у трыццаць.
9 Хто мае вушы, няхай чуе!
10 I, падышоўшы, вучні сказалі Яму: навошта прыпавесцямі кажаш Ты ім?
11 Ен жа сказаў ім у адказ: таму што вам дадзена ўведаць таямніцы Нябеснага Царства, а тым не дадзена.
12 Бо хто мае, таму будзе дадзена і прыспараць будзе, а хто не мае, у таго адымецца і тое, што мае.
13 Дзеля таго прыпавесцямі ім кажу, бо яны гледзячы не бачаць і слухаючы не чуюць і не разумеюць.
14 I спраўджваецца на іх прароцтва Ісаі, якоекажа: «слыхам слухаць будзеце, а не зразумееце; зрокам глядзець будзеце, а не ўбачыце;
15 Бо атлусцела сэрца гэтых людзей, і вушамі туга чуюць, і вочы свае заплюшчылі, каб не бачыць вачыма, і вушамі не чуць, і сэрцам не зразумець, і не павярнуцца, каб Я вылечыў іх».
16 Вашы ж шчаслівыя вочы, што бачаць, і вушы вашы, што чуюць.
17 Папраўдзе кажу вам: шмат якія прарокі і праведнікі хацелі бачыць тое, што вы бачыце, і не ўбачылі, і чуць тое, што вы чуеце, і не пачулі
18 Дык услухайцеся вы ў прыпавесць пра сейбіта.
19 Да кожнага, хто чуе слова пра Царства і не разумее, прыходзіць ліхі і крадзе пасеянае ў яго сэрцы: гэта пасеянае край дарогі.
20 А пасеянае на камяністым грунце — гэта той, што чуе слова і тут жа з уцехаю прымае яго.
21 Ды не мае карэння ў сабе — і нясталы; калі ж настае ўціск і ганенне за слова, тут жа спакушаецца.
22 А пасеянае ў церні — гэта той, хто чуе слова, але турботы гэтага веку і падман багаццяў душаць слова — і яно астаецца без плоду.
23 А пасеянае ў добрую зямлю — гэта той, хто чуе слова і разумее; ён і прыносіць плод; і дае адзін — у сто разоў, а другі — у шэсцьдзесят, а іншы — у трыццаць.
24 Іншую прыпавесць падаў Ен ім, кажучы: падобнае Нябеснае Царства да чалавека, што пасеяў добрае насенне на полі сваім;
25 Калі ж людзі спалі, прыйшоў яго вораг і пасеяў куколь між пшаніцы і пайшоў.
26 А калі ўзышла зеляніна і дала плён, тады і паказаўся куколь.
27 I, прыйшоўшы, гаспадаровы рабы сказалі яму: гаспадар, ці не добрае насенне пасеяў ты на сваім полі? Адкуль жа куколь?
28 Ён жа сказаў ім: варожы чалавек гэта зрабіў. А рабы сказалі яму: дык хочаш, мы пойдзем, выберам яго?
29 А ён ім кажа: не, каб часам, выбіраючы куколь, вы разам з ім не вырвалі з коранем пшаніцы.
30 Пакіньце расці разам і тое, і другое да жніва; а ў жніво я скажу жняцам: збярыце спярша куколь і звяжыце яго ў пучкі, каб спаліць іх; пшаніцу ж збярыце ў маё гумно.
31 Іншую прыпавесць падаў Ен ім, кажучы: падобнае Нябеснае Царства да гарчычнага зярняці, якое чалавек узяў і пасеяў на сваім полі;
32 Хоць яно меншае за ўсялякае насенне; але, калі вырастае, яно болыпае за агародніну і робіцца дрэвам, так што птушкі нябесныя прылятаюць і ўюць гнёзды ў голлі яго.
33 Іншую прыпавесць сказаў Ен ім: падобнае Нябеснае Царства да рошчыны, якую жанчына, узяўшы, паклала ў тры меры мукі, аж пакуль не ўкісла ўсё.
34 Гэта ўсё сказаў Ісус у прыпавесцях народу, і без прыпавесці не казаў ім
35 Каб спраўдзілася сказанае праз прарока, які кажа: «раскрыю ў прыпавесцях вусны Мае; раскажу таямніцы ад стварэння свету».
36 Тады, пакінуўшы народ, Ісус увайшоў у дом; і падышлі да Яго вучні Яго, кажучы: растлумач нам прыпавесць пра куколь у полі.
37 Ен жа сказаў ім у адказ: той, хто сее добрае насенне, — Сын Чалавечы;
38 А поле — свет; добрае насенне — гэта сыны Царства, а куколь — сыны ліхога;
39 А вораг, што пасеяў яго, — д’ябал, а жніво — сканчэнне веку; а жняцы — анёлы.
40 Гэтак, як збіраюць куколь і спальваюць агнём, так будзе пры сканчэнні веку.
41 Пашле Сын Чалавечы анёлаў Сваіх, збяруць з Царства Яго ўсе спакусы і тых, што чыняць беззаконне,
42 I ўкінуць іх у вогненную печ; там будзе плач і скрыгат зубоў.
43 Тады праведнікі будуць ззяць, як сонца ў Царстве іх Бацькі. Хто мае вушы, няхай чуе!
44 Зноў жа падобнае Нябеснае Царства да закапанага ў полі скарбу, які знайшоў чалавек і ўтаіў, і ад сваёй радасці ідзе і прадае ўсё, што мае, і купляе тое поле.
45 Зноў жа падобнае Нябеснае Царства да купца, які шукае добрых перлаў;
46 Знайшоўшы адзін шматкаштоўны перл, ён пайшоў і прадаў усё, што меў, і купіў яго.
47 Зноў жа падобнае Нябеснае Царства да невада, закінутага ў мора, які сабраў рыбу ўсялякага роду;
48 Калі ён напоўніўся, яго выцягнулі на бераг і, сеўшы, сабралі добрую ў судзіны, а благую выкінулі вон.
49 Гэтак будзе пры сканчэнні веку: выйдуць анёлы і аддзеляць ліхіх ад праведнікаў,
50 I кінуць іх у вогненную печ, там будзе плач і скрыгат зубоў.
51 Ці вы зразумелі ўсё гэта? Яны кажуць Яму: так!
52 Ен жа сказаў ім: таму кожны кніжнік, што навучаны Нябеснаму Царству, падобны да гаспадара, які выносіць са свае скарбніцы новае і старое.
53 I было: калі скончыў Ісус гэтыя прынавесці, Ен пайшоў адтуль;
54 I, прыйшоўшы ў Сваю бацькаўшчыну, вучыў іх у сінагозе іх, так што яны дзівіліся і казалі: адкуль у Яго гэтая мудрасць і сілы?
55 Ці не цеслеў Ен сын? Ці не маці Яго называецца Марыя, і браты Яго Іакаў, Іасій, Сіман і Юда?
56 I ці сёстры Яго не ўсе з намі? Адкуль жа ў Яго ўсё гэта?
57 I засумняваліся ў Ім. Ісус жа сказаў ім: няма прарока без пашаны, хіба толькі ў бацькаўшчыне сваёй і ў доме сваім.
58 I не зрабіў там многіх цудаў праз нявер’е іх.