1 I ў адказ Ісус зноў прамаўляў ім прыпавесцямі, кажучы:
2 Нябеснае Царства падобнае да аднаго цара, што рабіў вяселле свайму сыну;
3 I паслаў сваіх рабоў паклікаць тых, што былі запрошаныя; ды яны не хацелі прыйсці.
4 Зноў паслаў другіх рабоў, наказваючы: скажыце запрошаным: «вось падрыхтаваў я абед мой, бьпсі мае і адкормленая жывёліна заколата, і ўсё гатовае. Хадзіце на вяселле!»
5 Яны ж, занядбаўшы, паразыходзіліся, хто — на сваё поле, хто — да гандлю свайго.
6 А астатнія, схапіўшы яго рабоў, зневажалі і забілі іх.
7 I, пачуўшы, разгневаўся цар і, паслаўшы сваё войска, вынішчыў тых забойцаў, а горад іх спаліў.
8 Тады ён кажа сваім слугам: вяселле гатовае, ды запрошаныя не вартымі былі.
9 Пайдзіце ж на скрыжаванні дарог і, каго ні знойдзеце, клічце на вяселле.
10 I тыя рабы, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі: і ліхіх, і добрых; і напоўніўся шлюбны пакой застольнікамі.
11 Цар жа, увайшоўшы паглядзець на застольнікаў, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельнае ўбранне;
12 I кажа яму: дружа! як ты ўвайшоў сюды, не меўшы вясельнага ўбрання? Той жа маўчаў.
13 Тады сказаў цар слугам: звязаўшы яму ногі і рукі, кіньце ў знадворную цемру, там будзе плач і скрыгат зубоў.
14 Бо шмат запрошаных, ды мала выбраных.
15 Тады фарысеі, пайшоўшы, дамаўляліся, як злавіць Яго на слове.
16 I пасылаюць да Яго сваіх вучняў з ірадыянамі, Тыя і кажуць: Настаўнік! мы ведаем, што ты справядлівы і наетаўляеш праўдзіва на Божую дарогу і не запабягаеш ні перад кім; бо не глядзіш аблічча людзей.
17 Скажы ж нам: як здаецца Табе? ці можна даваць падатак кесару, ці не?
18 Але Ісус, ведаючы іх падступнасць, сказаў: чаго вы Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?
19 Пакажыце Мне падатковую манету. I яны прынеслі Яму дынарый.
20 I кажа ім: чыя гэта выява і надпіс?
21 Кажуць Яму: кесаравы. Тады кажа ім: значыцца, аддавайце кесарава кесару, а Божае — Богу.
22 I, пачуўшы, яны здзівіліся; і, пакінуўшы Яго, адышлі.
23 У той жа дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і спыталіся ў Яго,
24 Кажучы: Настаўнік, Майсей сказаў: «калі хто памрэ, не меўшы дзяцей, то няхай яго брат возьме жонку яго і адновіць насенне брату свайму».
25 Было ж у нас сем братоў, і першы, ажаніўшыся, памёр і, не меўшы насення, пакінуў сваю жонку брату свайму.
26 Падобна і другі, і трэці, аж да сёмага;
27 А пасля ўсіх памерла і жонка.
28 Дык пры ўваскрэсенні — каторага з сямі будзе яна жонка? Бо ўсе мелі яе.
29 Ісус жа сказаў ім у адказ: вы памыляецеся, не ведаючы ані Пісьма, ні Божай сілы.
30 Бо пры ўваскрэсенні ані жэняцца, ані замуж выходзяць, а як Божыя Анёлы будуць у небе.
31 А пра ўваскрэсенне мёртвых няўжо вы не чыталі сказанага вам Богам, які кажа:
32 «Я Бог Абраамаў, і Бог Ісаакаў, і Бог Якава»? Бог — не Бог мёртвых, а жывых.
33 I, пачуўшы, народ дзівіўся Яго навуцы.
34 А фарысеі, пачуўшы, што Ен змусіў замоўкнуць садукеяў, сабраліся вакол Яго.
35 I спытаўся адзін з іх, настаўнік Закона, выпрабоўваючы Яго і кажучы:
36 Настаўнік, якая запаведзь найвялікшая ў Законе?
37 Ісус жа кажа яму: «палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душой тваёю, і ўсім разуменнем тваім».
38 Гэта найвялікшая і найпершая запаведзь.
39 Другая ж падобная да яе: «палюбі бліжняга твайго, як самога сябе».
40 На гэтых дзвюх запаведзях трымаецца Закон і прарокі.
41 Калі ж сабраліся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх,
42 Кажучы: што вы думаеце пра Хрыста? чый Ен сын? Кажуць Яму: Давідаў.
43 Ен кажа ім: як жа Давід у натхненні называе Яго Госпадам, кажучы:
44 «Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзь праваруч ад Мяне, дакуль Я не пакладу Тваіх ворагаў падножжам ног Тваіх?»
45 Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ен сын яму?
46 I ніхто не мог адказаць Яму ні слова; і ніхто з таго дня не адважваўся болыш пытацца ў Яго.