1 А калі наблізіліся яны да Іерусаліма і прыйшлі ў Вітфагію ля гары Аліўнай, тады Ісус паслаў двух вучняў,
2 Кажучы ім: ідзіце ў паселішча, што перад вамі; і зараз жа знойдзеце прывязаную асліцу і з ёю аслянятка; адвязаўшы, прывядзіце Мне.
3 I калі хто вам што скажа, адкажыце, што ў іх мае патрэбу Госпад, і той адразу пашле іх.
4 А адбылося ўсё гэта, каб спраўдзілася сказанае праз прарока, які кажа:
5 «Скажыце Сіёнскай дачцы: вось ідзе да цябе твой цар лагодны, што сядзіць на асліцы і на асляняці, сыне пад’ярэмнай».
6 Вучні ж, пайшоўшы і зрабіўшы так, як ім загадваў Ісус,
7 Прывялі асліцу і аслянятка, і паклалі на іх свае плашчы, і Ен сеў на іх.
8 А шмат людзей пасцілалі сваё адзенне па дарозе, другія ж абразалі галінкі з дрэў і пасцілалі дарогаю.
9 Народ, што ішоў перад Ім і ззаду, выкрыкваў, кажучы: асанна Сыну Давідаваму! бласлаўлены Той, Хто ідзе ў імя Гасподняе! асанна ў вышынях!
10 I калі Ен уехаў у Іерусалім, узрушыўся ўвесь горад, кажучы: хто гэта?
11 А народ казаў: гэта Ісус, Прарок з Назарэта Галілейскага.
12 Тады ўвайшоў Ісус у Божую святыню і выгнаў усіх прадаўцоў і пакупнікоў са святыні, і абярнуў сталы грашаменаў і ўслоны прадаўцоў галубоў;
13 I кажа ім: напісана: «Мой дом домам малітвы будзе названы»; а вы робіце з яго пячору разбойнікаў.
14 Тады падышлі да Яго сляпыя і кульгавыя ў святыні, і Ен іх вылечыў.
15 А першасвятары і кніжнікі, убачыўшы цуды, што Ен зрабіў, і дзяцей, што выкрыквалі ў святыні і казалі: «асанна Сыну Давідаваму!», абурыліся
16 I сказалі Яму: чуеш, што яны кажуць? А Ісус кажа ім: чую! хіба вы ніколі не чыталі, што «з вуснаў дзяцей і грудных немаўлят Ты стварыў хвалу»?
17 I, пакінуўшы іх, выйшаў за горад у Віфанію і перабыў там ноч.
18 А ўранні, вяртаючыся ў горад, захацеў Ен есці;
19 I, убачыўшы адно фігавае дрэва пры дарозе, прыйшоў да яго і нічога не знайшоў на ім, апроч аднаго лісця; і кажа яму: няхай ніколі з цябе не будзе плоду навекі! I адразу фігавае дрэва засохла.
20 I вучні, убачыўшы, здзівіліся, кажучы: як адразу засохла фігавае дрэва?
21 Ісус жа сказаў ім у адказ: папраўдзе кажу вам: калі будзеце мець веру і не засумняваецеся, то не толькі з фігавым дрэвам гэта зробіце, але і калі гэтай гары скажаце: «падыміся і кінься ў мора», — збудзецца.
22 I ўсё, чаго б вы ні прасілі ў малітве з вераю, атрымаеце.
23 I калі Ен прыйшоў у святыню, падышлі да Яго, пакуль Ен вучыў, першасвятары і старэйшыны народу, кажучы: якою ўладаю ты гэта робіш? I хто даў табе гэтую ўладу?
24 Ісус жа сказаў ім у адказ: спытаюся і Я ў вас аб адным: калі скажаце Мне, і Я вам скажу, якою ўладаю Я раблю гэта.
25 Іаанава хрышчэнне адкуль было? З неба ці ад людзей? Яны разважалі самі сабе, мяркуючы: калі скажам: «з неба», то Ен скажа нам: «чаму ж вы не паверылі яму?»
26 Калі ж скажам: «ад людзей» — баімся народу; бо ўсе ўважаюць Іаана за прарока.
27 I яны сказалі Ісусу ў адказ: не ведаем. Сказаў ім і Ен: то і Я вам не скажу, якою ўладай раблю гэта.
28 А як вам здаецца? Меў адзін чалавек двух сыноў; падышоўшы да першага, ён сказаў: сыне! ідзі сёння працуй у маім вінаградніку.
29 Ен жа сказаў у адказ: «іду, цар!» Але не пайшоў.
30 I, падышоўшы да другога, сказаў тое самае. А той сказаў у адказ: «я не хачу!» А потым пакаяўся і пайшоў.
31 Хто ж з двух выканаў бацькаву волю? Яны кажуць Яму: апошні. Кажа ім Ісус: папраўдзе кажу вам, што мытнікі і блудніцы паперадзе вас ідуць у Божае Царства.
32 Бо прыйшоў да вас Іаан дарогаю справядлівасці, і вы не далі веры Яму; а мытнікі і блудніцы паверылі яму; вы ж, убачыўшы, не пакаяліся і пасля, каб паверыць яму.
33 Другую прыпавесць паслухайце. Быў адзін гаспадар, які насадзіў вінаграднік і абгарадзіў яго мурам, выкапаў там выціскальню, збудаваў вежу — і здаў яго вінаградарам і паехаў.
34 Калі ж надышоў час пладоў, ён паслаў сваіх слуг да вінаградараў узяць свой плён.
35 Вінаградары, схапіўшы яго слуг, аднаго збілі, другога забілі, а іншага каменнем пабілі.
36 Зноў паслаў ён іншых слуг, больш, чым першых; і зрабілі ім тое самае.
37 Пасля ён паслаў да іх свайго сына, кажучы: пасаромеюцца майго сына.
38 А вінаградары, убачыўшы сына, сказалі адзін аднаму: гэта спадкаемец, хадзем, заб’ем яго і авалодаем яго спадчынаю.
39 I, схапіўшы яго, выкінулі яго вон з вінаградніка і забілі.
40 Дык калі прыйдзе гаспадар вінаградніка, што ён зробіць тым вінаградарам?
41 Яны кажуць Яму: злыдняў гэтых злой смерці аддасць, а вінаграднік перадасць іншым вінаградарам, якія будуць аддаваць яму плады ў свой час.
42 Кажа ім Ісус: хіба вы ніколі не чыталі ў Пісьме: «камень, які адкінулі будаўнікі, ён зрабіўся асноваю вугла; ад Госпада гэта, і яно дзіўнае ў нашых вачах » ?
43 Таму кажу вам, што адымецца ад вас Божае Царства і дасца народу, які будзе прыносіць яго плады.
44 I той. хто ўпадзе на гэты камень, разаб’ецца. а на каго ён сам упадзе, раструшчыць яго.
45 I, пачуўшы Яго прыпавесці, першасвятары і фарысеі зразумелі, што Ен пра іх кажа;
46 I стараліся схапіць Яго, але пабаяліся народу, бо Яго лічылі за прарока.