1 Маскіль. Асафа. Звярні ўвагу, народзе мой, на навуку маю; схіліце вуха вашае на словы вуснаў маіх.
2 Адкрыю вусны мае ў прыпавесцях, выказваць буду тое, што было скрыта ад стварэння свету.
3 Колькі ж мы пачулі і спазналі пра гэта, і продкі нашыя расказалі нам.
4 Не ўтоім і мы ад сыноў іх, расказваючы наступнаму пакаленню пра хвалу Госпада, і пра магуцці Яго, і пра цуды Яго, якія ўчыніў.
5 Усталяваў Ён сведчанне ў Якубе і паклаў закон для Ізраэля; як многа ўсяго загадаў Ён продкам нашым паведаміць і сынам сваім,
6 каб спазнала наступнае пакаленне, сыны, якія народзяцца. Уздымуцца яны і раскажуць сынам сваім,
7 каб на Бога ўскладалі надзею сваю і каб не забываліся пра справы Божыя і каб выконвалі Яго загады.
8 Хай не стануцца яны, як продкі іх, пакаленне непакорлівае і няўрымслівае; пакаленне, якое не ўмацавала сэрца свайго і не быў верны Богу дух яго.
9 Сыны Эфраіма, што нацягваюць і спускаюць лук, былі павернуты назад у дзень вайны.
10 Не трымаліся яны запавету Божага і не згаджаліся жыць па законе Яго.
11 І забыліся яны пра справы Яго і пра цуды Яго, якія паказаў ім.
12 Уваччу продкаў іх учыніў Ён цуды ў зямлі Егіпецкай, на полі танейскім.
13 Рассек Ён мора і правёў іх, і паставіў воды, быццам у бурдзюку.
14 І правёў іх у воблаку на працягу дня, а на працягу ўсёй ночы ў асвятленні агню.
15 Рассек Ён скалу ў пустыні і наводніў іх, быццам глыбокая бездань.
16 І вывеў ручаіны са скалы і выпусціў воды, быццам рэкі.
17 Але ўсё яшчэ працягвалі яны грашыць супраць Яго, да гневу ўзрушылі Узвышняга ў бязводдзі.
18 І спакушалі яны Бога ў сэрцах сваіх, дамагаючыся ежы для душ сваіх.
19 І супраць Бога прамаўлялі яны, казалі: «Няўжо зможа Бог нарыхтаваць стол у пустыні?»
20 Вось, ударыў Ён у скалу, і пацяклі воды, і ручаі разліліся. «Няўжо зможа Ён таксама даць хлеб і нарыхтаваць мяса народу Свайму?»
21 Гэта пачуў Госпад і абурыўся, і запаліў агонь супраць Якуба, і гнеў падняўся на Ізраэля.
22 Бо не паверылі яны ў Бога, не мелі надзеі ў збавенні Яго.
23 І вось загадаў Ён хмарам зверху і адчыніў дзверы неба,
24 і паслаў ім дажджом манну для ежы, і хлеб нябесны даў ім;
25 хлеб анёльскі спажыў чалавек; паслаў Ён ежы ім у дастатку.
26 Узняў Ён усходні вецер на небе і навёў магуццем Сваім вецер паўднёвы;
27 і паслаў на іх дажджом мяса, быццам пыл, і, быццам пясок марскі, — птушак крылатых:
28 І ўпалі яны пасярод іх лагера, вакол палатак іх.
29 І сталі яны спажываць, і наеліся добра, і па патрэбе іх даў Ён ім.
30 Ды яшчэ не задаволіліся яны ў патрэбе сваёй, а ежа іх была яшчэ ў вуснах іх,
31 як загарэўся на іх гнеў Божы, і забіў Ён тлустасць іх, унівеч зрынуў абраных ізраэльцаў.
32 Ва ўсім гэтым грашылі яны далей, не паверылі Яго цудам.
33 і загубіў дні іх ў марнасці і гады іх у страху.
34 Калі забіваў Ён іх, пачыналі шукаць Яго і, навернутыя, прыходзілі да Яго на досвітку.
35 І прыпаміналі сабе, што Бог — іх Успаможца, і Бог Узвышні — іх Адкупіцель.
36 І ўгаворвалі Яго вуснамі сваімі і хлусілі Яму сваім языком.
37 Бо сэрца іх не было праўдзівым з Ім, і не былі яны вернымі ў запавеце Яго.
38 Ён, аднак, быў міласэрны і спагадны да несправядлівасці і не губіў іх. Часта адводзіў Ён Свой гнеў і не палаў на поўню ў Сваім абурэнні.
39 І прыпамінаў сабе, што яны — толькі цела, подых імклівы і незваротны.
40 Колькі разоў раздражнялі Яго ў пустыні, да гневу ўзбуджалі Яго ў бязводдзі!
41 І зноў спакушалі Бога і раздражнялі Святога Ізраэлева.
42 Не ўспаміналі яны пра руку Яго, пра дзень, калі адкупіў Ён іх з рукі пераследніка.
43 Калі падаў Ён у Егіпце знакі Свае і цуды Свае ў полі танейскім.
44 Ператварыў Ён у кроў рэкі іх і ручаі іх, каб не пілі.
45 Наслаў на іх мух, і тыя кусалі іх, і жабаў, і тыя губілі іх.
46 На ўраджай іх напусціў вусеняў, а плады працы іх аддаў саранчы.
47 Градам знішчыў вінаграднікі іх, а морвы іх — маразамі.
48 І аддаў граду жывёлу іх, а статкі іх — полымю агністаму.
49 Наслаў на іх полымя гневу Свайго; раз’ятранасць, пагрозлівасць і прыцясненне — насланне ліхіх анёлаў.
50 Даў вольны шлях гневу Свайму, не ўхаваў ад смерці душы іх і жыццё іх спыніў.
51 І выгубіў Ён усё першароднае ў зямлі Егіпецкай, парасткі ствалоў іх у палатках Хама.
52 Ён правёў, як авечак, народ Свой, і правёў іх, быццам статак, па пустыні.
53 І вывеў іх у спадзяванні, і яны не баяліся, а непрыяцеляў іх пакрыла мора.
54 І ўвёў іх у межы пасвячэння Свайго, на гару, якую здабыла правіца Яго.
55 І адрынуў перад імі паганаў, і падзяліў ім зямлю шнуром спадчыны, і даў пакаленням ізраэльскім жыць у палатках іх.
56 Ды спакушалі і раздражнялі яны Бога Узвышняга і сведчанняў Яго не захоўвалі.
57 І адступалі, і крывадушнічалі, як і бацькі іх, пераварочваліся назад, як крывы лук,
58 да гневу ўзбуджалі Яго ўзгоркамі сваімі, і балванамі сваімі справакавалі Яго да рэўнасці.
59 Пачуў Бог і ўзгарэўся гневам, і рэзка адцураўся Ізраэля.
60 І адкінуў Ён паселішча Сіло, палатку, дзе пасяліўся сярод людзей.
61 І аддаў у палон магуцце Сваё і аздобу Сваю — у рукі непрыяцеля.
62 І замкнуў Ён мячом народ Свой, і на спадчыну Сваю абурыўся.
63 Юнакоў іх зжор агонь, а дзяўчаты іх — не замужам.
64 Святары іх палеглі ад меча, і ўдовы іх не былі аплаканыя.
65 І падняўся Госпад, як быццам ад сну, нібы волат, закамянелы ад віна.
66 І ўдарыў на ворагаў сваіх з заплечча і справіў ім вечную ганьбу.
67 І пакінуў Ён палатку Язэпа, і не абраў сабе пакалення Эфраіма.
68 Але абраў сабе пакаленне Юды, гару Сіён, якую ўзлюбіў.
69 І збудаваў, як найвышэйшае свяцілішча Сваё, так і зямлю, якую ўстанавіў навечна.
70 І выбраў Давіда слугою Сваім, і выставіў яго ад статкаў авечых,
71 ад акочаных [авечак] прыняў яго, пасвіць Якубаў народ Свой і Ізраэлеву спадчыну Сваю.
72 І пасвіў іх у бязвіннасці сэрца свайго і ў мудрасці рук сваіх вадзіў іх.
